ενδοχωρα

Mάνια Παπαδημητρίου

2011-07-19T01:21:00.001-07:00

«Τώρα, κύριε Νίκο, είσαι εδώ...»

Με αφορμή τη συμπλήρωση των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου, η Μάνια Παπαδημητρίου σκηνοθετεί μια μουσικο-θεατρική παράσταση για τον πολύπλευρο ποιητή της Αμοργού (και σημαντικό στιχουργό του ελληνικού τραγουδιού). Η παράσταση αντλεί υλικό από το βιβλίο της Αγαθής Δημητρούκα Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε το θάνατο στο οποίο αναδεικνύονται στοιχεία της προσωπικής ζωής του ποιητή.

Από το περιοδικό του Ελληνικού Φεστιβάλ

Γιατί επιλέξατε τον Γκάτσο για την παράσταση σας;
Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε το 1911 στην Ασέα της Αρκαδίας και πέθανε το 1992 στην Αθήνα. Έζησε δύο παγκοσμίους πολέμους, την Μικρασιατική καταστροφή, μία κατοχή, έναν εμφύλιο, δύο χούντες, την μεταπολίτευση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, την άνοδο και την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. ΄Εζησε την ερήμωση των ελληνικών χωριών χάριν της αστυφιλίας αλλά και την αρχή της ερήμωσης της χώρας χάριν της μετανάστευσης. Διαβάζεις σήμερα την Αμοργό και νοιώθεις ότι είναι σαν να μιλάει ο Γκάτσος ξαφνικά στους Έλληνες του σήμερα θέλοντας να μας δώσει κουράγιο για το καινούριο ρήμαγμα της χώρας. Έζησε την απαξίωση των οικείων που δεν καταλάβαιναν την Αμοργό του. Αλλά είχε την τύχη να βρει και την δικαίωση από τους ξένους κριτικούς και τελικά την καταξίωση από την διανόηση. Για ένα παράξενο λόγο από το 1958 και μετά γράφει μόνο τραγούδια για το λαό του. Γιατί όχι ποίηση ξανά αλλά μόνο στιχουργική; Μήπως γιατί όπως έλεγε ο Ελύτης γι αυτόν: «Καλύτερα ταπεινή τέχνη που να λειτουργεί παρά υψηλή που σκονίζεται στα ράφια»;

Γιατί τον αποκαλείται "γνωστό- άγνωστο";
Eίναι ένα λογοπαίγνιο που έχει να κάνει με το γρίφο γύρω από την προσωπικότητά του καθώς δεν έδωσε καμία συνέντευξη ποτέ. Όσα ξέρουμε είναι ό, τι έχουν πει οι άλλοι γι αυτόν. Πίστευε ότι ο ποιητής πρέπει να μένει μόνο για το έργο του. Και βέβαια ο ίδιος ήταν μία προσωπικότητα που όλοι όσοι τον γνώρισαν θυμούνται αυτά που έλεγε στους άλλους. Ήταν, όπως είχε σημειώσει και ο Εμπειρίκος ένα πρόσωπο ιερό για την κοινότητα της διανόησης της Αθήνας αλλά και για τον λαό. Ποιος ξέρει ότι ο ποιητής της Αμοργού είναι και ο στιχουργός του «Μάτια βουρκωμένα;» ή του «Στου Όθωνα τα χρόνια» ή του «Δίχτυ», του «Μάνα μου Ελλάς» και του «Μια Κεφαλλονίτισσα»; Είναι λοιπόν και παραμένει και γνωστός και άγνωστός μας ο Κύριος Νίκος Γκάτσος.

Πώς προσεγγίζετε την προσωπικότητά του;
Το βιβλίο της Αγαθής Δημητρούκα αποτέλεσε για μας τον πυρήνα για αυτήν την ενασχόληση. Φέρνει στο φώς για πρώτη φορά την προσωπική του ζωή. Με τέτοια ευγένεια και λεπτότητα όμως που πραγματικά ένιωσα, όταν το διάβασα πως ο έρωτας δύο ανθρώπων μπορεί να είναι και κάτι διαφορετικό από αυτό που φαντάζεται κανείς όταν είναι νέος και πως ο χρόνος μόνο μπορεί να μας δώσει τα κλειδιά για να κατανοήσουμε πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης που όταν είμαστε νέοι αγνοούμε ή από το φόβο των γηρατειών υποτιμούμε. Υπάρχουν όμως κάποιες ψυχές που δεν φοβούνται. Τολμούν να αναπτύξουν την περιέργειά τους προς κάθε κατεύθυνση όσο άκαιρο και αν αυτό μοιάζει στα μάτια των υπολοίπων, των κοινών θνητών. Αυτό που μοιάζει να αφήνει πίσω της η παρουσία του Ν. Γκάτσου μέσα από το βιβλίο της Αγαθής είναι μια βαθειά πίστη στην ανθρώπινη συντροφικότητα και ταυτόχρονα τέτοια ταπεινότητα απέναντι στο θάνατο που σε κάνει να νιώθεις παρηγοριά τόσο για τους ανθρώπους όσο και για την ίδια τη δύναμη της ζωής.

Έχετε δηλώσει ότι μέσα από την παράσταση ανατρέχετε και στα τελευταία εκατό χρόνια της ελληνικής ιστορίας. Ποια μέθοδο ακολουθείτε;
Αναγκαστικά από τα κείμενα και μόνο ταξιδεύουμε στο χρόνο καθώς παρακολουθούμε την ζωή του ποιητή. Βρίσκουμε λοιπόν τη χώρα μας σε διάφορες στιγμές της και ντύνουμε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές με τραγούδια του Γκάτσου που νομίζουμε ότι ταιριάζουν καθώς και με το ανάλογο οπτικό υλικό που άλλοτε είναι εικαστικό και άλλοτε δημοσιογραφικό.

Στην παράσταση ενσωματώνετε την ερμηνεία, το τραγούδι, τη σύνθεση, το video art... Πόσο δύσκολο είναι να συνδυαστούν αυτά τα είδη- η τέχνη με την τεχνολογία;
Είναι αρκετά δύσκολο ειδικά όταν η παραγωγή είναι τόσο μικρή που δεν είναι δυνατόν να δοκιμαστούν τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις παρά μόνο στο χώρο. Για μας είναι μαγικό να βρεθούμε σε αυτό το χώρο με αυτό το υλικό. Οι ηθοποιοί υπήρξαν ήρωες και οι μουσικοί μας και όλοι όσοι βοήθησαν αφιλοκερδώς για να γίνει αυτή η παράσταση που είναι ουσιαστικά μια προσφορά όλων μας στην αποκατάσταση του σπιτιού του Ν. Γκάτσου στην Ασέα. Γιατί των ποιητών τα σπίτια είναι ο τόπος της ψυχής των πολιτών μιας χώρας.

Σας ξέραμε ως ερμηνεύτρια θεατρικών ρόλων, σας συναντάμε και να σκηνοθετείτε. Σκηνοθέτρια ή ηθοποιός;
Σε τέτοιες εποχές αυτές οι ερωτήσεις είναι νομίζω άκαιρες. Βλέπεις άσχετες περσόνες σε άσχετες θέσεις που διαχειρίζονται και πολλά λεφτά. Τι συζητάμε τώρα; Σκηνοθέτης, ηθοποιός και επίσης μουσικός. Γιατί ο λόγος είναι μουσική και η μουσική είναι λόγος. Έτσι κι αλλιώς από το πιάνο και τη μουσική προσήλθα στη σκηνή.

Πώς βλέπετε το μέλλον του θεάτρου;
Σ’ αυτό θα απαντήσω με μία φράση του Γκάτσου στο Σαββόπουλο όταν ανησυχούσε για την τύχη της μουσικής: « Κι εσείς κύριε Σαββόπουλε γιατί ενδιαφέρεστε για την τέχνη ή για τον εαυτό σας;». Για να μην κατηγορηθώ λοιπόν κι εγώ ότι μιλώντας για το θέατρο ουσιαστικά ανησυχώ για τον εαυτό μου δεν λέω τίποτα. Γιατί μπορεί ο Γκάτσος να είναι παρών και να μας ακούει.

info
Ο γνωστός μας άγνωστος κύριος Γκάτσος

Η Μάνια Παπαδημητρίου σκηνοθετεί μια μουσικοθεατρική παράσταση με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Νίκου Γκάτσου και μας δίνει μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε τις άγνωστες πτυχές του.
Σκηνοθεσία-Μάνια Παπαδημητρίου, Σκηνογραφία-Άρτεμις Θεοδωρίδη, Video
Art-Ευαγγελία Χρηστάκου, Επιμέλεια κειμένων: Μάνια Παπαδημητρίου,Αγαθή Δημητρούκα, Μουσική Επιμέλεια: Τάσος Αντωνίου, Σπύρος Παπαθεοδώρου.

Παίζουν: Τάσος Αντωνίου (τραγούδι, κιθάρα, μαντολίνο), Εβελίνα Αραπίδου (τραγούδι), Θεοδώρα Ευγενάκη (τραγούδι), Αγαπητός Μανδαλιός, Μάνια Παπαδημητρίου (τραγούδι), Σπύρος Παπαθεοδώρου (πιάνο- ηλεκτρικό πιάνο- ακορντεόν).

Mικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
22-23 Ιουλίου, 21:30
Εισιτήρια: 30, 20, 10€

Φλερτάροντας με τον θάνατο

2011-07-01T10:39:00.000-07:00

του Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.
Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα “γιουρούσι” όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. “Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;” με ρώτησε αγανακτισμένος. “Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα” μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν “κουκουλοφόροι”, γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς “εδώ είναι ιατρείο” αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός “Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.” Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: “Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει”
Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον “ανώνυμο” ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: “Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε”. Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… “παρεξήγηση”. Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα “Δημοσιογράφος” και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.
Πηγή : ΕΞΑΝΤΑΣ

Βαγγέλης Πισσίας, Ένα Καράβι για την Γάζα: «Για να φτάσουμε πρέπει πρώτα να αποπλεύσουμε»

2011-07-01T10:25:00.000-07:00

Συνέντευξη για τον "Δρόμο της Αριστεράς"

Λίγες εβδομάδες απομένουν μέχρι να αποπλεύσει ξανά η διεθνής αποστολή Στόλος της Ελευθερίας 2. με σκοπό την άρση του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας.
Ένα χρόνο μετά την επίθεση των ισραηλινών ναυτικών δυνάμεων στον πολυεθνικό Στόλο της Ελευθερίας και τη δολοφονία 9 ακτιβιστών, 44 χρόνια από την έναρξη της ισραηλινής κατοχής στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ιερουσαλήμ και 4 χρόνια από τον ερμητικό αποκλεισμό της Γάζας «το ερώτημα δεν είναι γιατί παλεύουμε ενάντια στον αποκλεισμό αλλά γιατί δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο στην Παλαιστίνη και γιατί δεν αντιδρά η διεθνής κοινότητα.», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Διεθνής Συντονιστική Επιτροπή του Στόλου της Ελευθερίας 2. Στη νέα αυτή δράση αλληλεγγύης προς το λαό της Παλαιστίνης θα συμμετέχουν περισσότερα από 10 σκάφη μεταφέροντας φορτίο χιλιάδων τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας.
Μιλήσαμε με τον Βαγγέλη Πισσία, από την ελληνική πρωτοβουλία Ένα Καράβι για την Γάζα, για τις πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί ως τώρα, για τις προετοιμασίες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Πλησιάζει η ώρα του απόπλου;
Ακόμα έχουμε δρόμο γιατί όλη η πίεση έχει πέσει τώρα πάνω στις κυβερνήσεις, ώστε να μην αφήσουν τα πλοία να αποπλεύσουν. Πιθανόν την ώρα που θα πρέπει να αναχωρήσει το πλοίο θα έχουμε προβλήματα. Δόθηκε κυρίαρχη σημασία να πιεστεί η ελληνική κυβέρνηση θεωρώντας, και όχι άδικα, ότι τα περισσότερα πλοία αν δεν αποπλεύσουν τουλάχιστον θα περάσουν από τα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Αυτό είναι ο ορισμός της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει παρά μόνο ως εκβιασμό. Μένει να δούμε πώς θα το χειριστεί.

Σε ποιο στάδιο συνεννόησης βρισκόσαστε με τις άλλες αποστολές;
Γίνεται μια καλή προσπάθεια συνεννόησης και συντονισμού. Έχουμε δύο ειδών συμμετοχές. Συμμετοχές πρωτοβουλιών από περίπου 22 χώρες οι οποίες μετέχουν με δικό τους καράβι και συμμετοχές όπου ένα καράβι στηρίζεται από δύο χώρες. Εμείς βάζουμε δύο καράβια μαζί με τους Σουηδούς και τους Νορβηγούς.

Τα καράβια με τα οποία είχατε συμμετάσχει πέρυσι παραμένουν στο Ισραήλ;
Τα έχει κρατήσει το Ισραήλ. Τα τούρκικα όμως έχουν επιστραφεί κι αυτό είναι ένα δείγμα για το πόσο η ισραηλινή κυβέρνηση λαμβάνει υπόψη της την τουρκική κυβέρνηση και πόσο την ελληνική. Και να σκεφτεί κανείς ότι η τουρκική κυβέρνηση είναι, όπως δείχνουν τουλάχιστον τα πράγματα, αντίπαλη ενώ η ελληνική είναι φιλική. Φαίνεται ότι ο φίλος δεν εκτιμάται όσο ο αντίπαλος στην προκειμένη περίπτωση.

Το Ισραήλ πώς αντιμετωπίζει μέχρι στιγμής τις προετοιμασίες;
Το Ισραήλ επικέντρωνε την προσπάθειά του στο να μην μπορέσουμε να φτάσουμε να αποκτήσουμε πλοία, να μην δημιουργήσουμε τις οργανωτικές και υλικοτεχνικές προϋποθέσεις, να μην έχουμε όργανα διαχείρισης του σχεδίου και να μην συνεννοηθούμε. Τα ξεπεράσαμε όμως αυτά και σήμερα έχουμε έναν αξιοπρεπή στολίσκο με διπλάσιο αριθμό πλοίων. Τα πλοία θα είναι 10-12 και περίπου 1.000 άτομα.

Η στάση του Ισραήλ θα είναι η ίδια δεδομένης της κατάστασης στη Μέση Ανατολή;
Λογικά το Ισραήλ δεν θα πρέπει σε αυτή τη φάση, σ’ ένα διεθνές περιβάλλον το οποίο έχει αλλάξει ριζικά, να επιχειρήσει να αντιμετωπίσει μια προσπάθεια σαν κι αυτή με βία. Αν το κάνει θα αμαυρώσει ακόμα περισσότερο το πρόσωπο της Δύσης.
Δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει γιατί η βία του Μουμπάρακ είναι διαφορετική από τη δική του. Πιστεύουμε ότι μια επιθετική στάση θα βλάψει και αυτό και τους πολίτες του.
Το Ισραήλ μας έχει συνηθίσει σε μια φαινομενική ανορθολογικότητα με τις ενέργειές του. Έχει εδραιώσει την πολιτική του σε αυτό που λέμε πολιτική ισχύος. Προσπαθεί να στέλνει το μήνυμα ότι είναι δικαίωμά του να υπερασπιστεί με κάθε μέσο την εθνική του ασφάλεια.

Τι είναι αυτό που επιχειρείτε με αυτή την αποστολή;
Εμείς προκαλούμε το Ισραήλ αλλά αυτή η πρόκληση δεν αφορά τη διάπραξη παρανομίας αλλά το σεβασμό του διεθνούς δικαίου.
Ζητάμε να ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας.
Δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται πολλοί ότι με το άνοιγμα του συνοριακού σταθμού της Ράφας από την πλευρά της Αιγύπτου η αποστολή μας δεν έχει ουσιαστικό λόγο. Η κυριαρχία μιας χώρας αφορά εξίσου το έδαφος, τη θάλασσα και τον αέρα. Ποια χώρα θα δεχόταν να επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω μιας άλλης χώρας;
Το Ισραήλ προσπαθεί να μεταθέσει το πρόβλημα μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου αλλά είναι αποκλειστικά πρόβλημα Ισραήλ και Παλαιστίνης και συμπυκνώνεται σε μια λέξη. Κατοχή.

Ο θάνατός σου, η ζωή τους.

2011-03-13T13:35:00.000-07:00

keep your coins-i want change

Δύο νεκροί στο κέντρο της Αθήνας. Έξι νεκροί μετανάστες σε κατάστημα στο Αιγάλεω. Τρεις –επιβεβαιωμένοι- νεκροί στη Σούδα και έντεκα «αγνοούμενοι». Οι δύο πέθαναν από το κρύο, οι έξι καήκαν ζωντανοί και οι τρεις πνίγηκαν πέφτοντας στη θάλασσα την ώρα που έδενε το πλοίο στην προσπάθειά τους να αποφύγουν τον επαναπατρισμό τους.

Μέρες χρεοκοπίας πλέον και όχι κρίσης, Χρεοκοπίας όχι μόνο οικονομικής αλλά κοινωνικής, πολιτισμικής και συνειδησιακής. Οι κοινωνικές δομές καταρρέουν, η ανασφάλεια και οι επισφάλεια βασιλεύουν σε μια κοινωνία που οι λέξεις «πρόνοια», «περίθαλψη», «δικαιώματα» αρχίζουν να είναι παρεμφερείς με «αίμα», «δάκρυα» και «ιδρώτας».
Ποιο σίγουρο είναι πλέον ότι από τη δουλειά σου θα σε πάρουν τέσσερις παρά ότι θα αποχωρήσεις αξιοπρεπώς λαμβάνοντας σύνταξη. Το σύστημα υγείας παραπαίει με τις νοσοκόμες και τους ασθενείς να κάνουν πάρτι αν υπάρχουν γάζες και υλικά .Πάνω από 80 νεκροί σε χώρα της ανεπτυγμένης Δύσης από μια απλή γρίπη πόσο φυσικό ακούγεται;
Τα Πανεπιστήμια φυτοζωούν με απλήρωτους καθηγητές, επιπλέον περικοπές σε συγγράμματα και υλικό εξοπλισμό και τα σχολεία συγχωνεύονται γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε να συσφίξει τις σχέσεις των μαθητών οι οποίοι θα κάνουν ανά 30άδες μάθημα .

Μέσα σε αυτή την κοινωνία κάθε βδομάδα που περνάει πεθαίνει κόσμος…για πλάκα. Στο κέντρο της Αθήνας, στα μεγάλα λιμάνια της χώρας, στα πάρκα της πόλης.
Αυτοί οι θάνατοι δεν είναι άξιοι λόγου για τους έγκριτους τηλε-δημοσιογράφους και της εφημερίδες της κυβερνήσεως που όσο περνά ο καιρός πληθαίνουν (Νέα, Βήμα κ.α.). Ποιο είναι το προφίλ-νεκρού και ποια τα κριτήρια που σύμφωνα με την κ.Τρέμη και τους κ. Πρεντεντέρηδες πρέπει να πληροί κάποιος για να ασχοληθούν μαζί του? Μετά από αρκετή φαιά ουσία που καταναλώσαμε για να καταλάβουμε ποια πρέπει να ναι τα κριτήρια καταλήξαμε. Αν είσαι άστεγος, μετανάστης, πρόσφυγας, πεινασμένος λυπούμαστε αλλά όπως δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί σου όσο ζούσες δεν θα ασχοληθεί και μετά θάνατον. Ξέχασα. Υπάρχει μια εξαίρεση. Αν ο κ. Πάγκαλος και τα υπόλοιπα λαγωνικά αντιληφθούν ότι ο Σύριζα και όλοι αυτοί οι άπλυτοι αριστεροί υποκίνησαν τους θανάτους για πολιτικό όφελος τότε θα γίνει πρωτοσέλιδο. Δεν ξέρω αν το ακούσατε αλλά στα μαγαζιά του Τύπου κυκλοφορούν οι φήμες ότι ο Σύριζα υποκινούσε τους μετανάστες στην απεργία πείνας για να εκμεταλλευτεί πολιτικά κάποιον ενδεχόμενο θάνατο. Είναι πολύ συνηθισμένο να ρισκάρει κάποιος τη ζωή του επειδή του το ζήτησε κάποιος.

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να είσαι λευκός, κατά προτίμηση 20-25 χρονών, Έλληνας και «ήρωας». Το να προσπαθείς να επιζήσεις στο δρόμο στους -2, το να φεύγεις από τη χώρα σου επειδή βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου, το να πηγαίνεις ενάντια στο ένστικτο της επιβίωσης κάνοντας απεργία πείνας για στοιχειώδη δικαιώματα δεν είναι ηρωικό, αυτά είναι αστεία πράγματα και ψιλά γράμματα επίσης

Πόσοι πέθαναν συνολικά την περασμένη εβδομάδα ξέρετε? Όχι και ούτε πρόκειται να μάθετε γιατί οι θάνατοι πλέον αντιμετωπίζονται από τους «ειδικούς» που διαμεσολαβούν το «μήνυμα» σαν φυσικά φαινόμενα.
Ο πνευματικός και ψυχικός θάνατος είναι παρών καθημερινά και θα είναι όσο τα κέρδη και ο πλούτος συσσωρεύονται σε λίγα χέρια και όσο η εξαθλίωση , ο φόβος και η ανασφάλεια που καλλιεργούνται για τους πολλούς δεν βρίσκουν εμπόδιο.
. Αυτό είναι το μυστικό του ηρωισμού: να μην επιτρέπεις στον φόβο να συνοδεύει τη ζωή σου έχει πει κάποιος «σοφός.»

Πανεπιστήμιο της αλληλεγγύης και όχι του ρατσισμού

2011-01-25T23:51:00.000-08:00

του
Παναγιώτη Σωτήρη (αναδημοσίευση από alfavita.gr)

Ένας από τους δρόμους της Πράγας ονομάζεται οδός 17 Νοέμβρη. Δεν παραπέμπει στη δική μας εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά στην εισβολή των ναζιστικών δυνάμεων στο Πανεπιστήμιο της Πράγας στις 17/11/1939, τη σύλληψη 1200 φοιτητών και την εκτέλεση 9 από αυτούς ως «πρωτεργατών». Για τους εκπροσώπους του φασισμού και της κρατικής τρομοκρατίας το Πανεπιστήμιο ήταν πάντοτε ένας εχθρός.

Γιατί δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι σε όλη την ιστορία του το Πανεπιστήμιο δεν έπαψε να «πολιτεύεται». Ποτέ τα Πανεπιστήμια δεν ήταν χώροι μόνο διδασκαλίας και έρευνας. Υπήρξαν πάντοτε χώροι πολιτικής διαμαρτυρίας, ριζοσπαστικής αναζήτησης, αμφισβήτησης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Λειτούργησαν ως σημεία αναφοράς για τους οραματισμούς ολόκληρων κοινωνιών.

Γι’ αυτό και είναι επικίνδυνη και εντελώς αντίθετη στην ιστορία του Πανεπιστημίου και των αγώνων του, η στάση που επέλεξαν η Κοσμητεία της Νομικής Σχολής Αθηνών, η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ απέναντι στην απεργία πείνας 300 μεταναστών στη Νομική Αθηνών. Αφήνω κατά μέρος τις δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας, περί «τήρησης του νόμου», γιατί δεν θα περιμέναμε κάτι καλύτερο από την εκπρόσωπο μιας κυβέρνησης που έχει κάνει αλλεπάλληλα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, στέλνει τα ΜΑΤ ενάντια στους διαδηλωτές και σχεδιάζει «τείχος του αίσχους» στον Έβρο.

Αυτό που προβληματίζει είναι πρώτα από όλα η υποτίμηση των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, οι οποίοι στερούνται στοιχειωδών δυνατοτήτων νομιμοποίησης. Η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν έχει το δικαίωμα να λέει «δεν με νοιάζει», όταν στην Ελλάδα έχει σχεδόν καταργηθεί το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου και όταν η απουσία νομιμοποίησης των μεταναστών συντηρεί ένα καθεστώς υπερεκμετάλλευσης και εργοδοτικής ασυδοσίας.

Επιπλέουν, τέτοιες φωνές αναπαράγουν μια βαθιά ρατσιστική τοποθέτηση που λέει ότι μαθήματα πανεπιστημιακά και παρουσία μεταναστών – σε χώρους που δεν χρησιμοποιούνται για μαθήματα – δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Αυτό παραπέμπει στο ρατσιστικό στερεότυπο ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αποτελούν εστία μόλυνσης, το ίδιο στερεότυπο που χρησιμοποιούν και οι νεοναζιστικές ομάδες σε γειτονιές της Αθήνας για να απαιτήσουν τη βίαιη εκδίωξη των μεταναστών και των προσφύγων.

Βαθιά αντιδραστική είναι και η αντίληψη ότι στο Πανεπιστήμιο δεν έχει θέση η αλληλεγγύη σε κινήματα που προέρχονται έξω από τα ακαδημαϊκά όρια. Σύμφωνα με αυτή τη λογική στην Κατοχή δεν θα έπρεπε το ΕΜΠ και οι άλλες Σχολές να είναι ορμητήρια του αντιφασιστικού αγώνα και της δράσης του ΕΑΜ νέων και της ΕΠΟΝ. Δεν θα έπρεπε να είναι οι Σχολές τα κέντρα του αντιδικτατορικού αγώνα, ούτε να γίνονταν η κατάληψη της Νομικής και του ΕΜΠ το 1973. Δεν θα έπρεπε στη Μεταπολίτευση οι πανεπιστημιακοί χώροι να στεγάζουν απεργούς και απολυμένους εργάτες. Δεν θα έπρεπε σήμερα να διοργανώνονται εκδηλώσεις, συζητήσεις και συναυλίες.

Η ιστορία του Πανεπιστημίου είναι ιστορία αγώνα, ανυπακοής, αξιοπρέπειας και τέτοια οφείλει να παραμείνει. Τα Πανεπιστήμια δεν πρέπει να γίνουν χώροι αποστειρωμένοι από κάθε συλλογική συζήτηση, αναζήτηση και διεκδίκηση.

300 άνθρωποι διαλέγουν την πιο ακραία μορφή κινητοποίησης, την απεργία πείνας, για να διεκδικήσουν αυτονόητα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. «Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας», γράφουν στην ανακοίνωσή τους. Το Πανεπιστήμιο μόνο προσφέροντάς τους την πλήρη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη του δικαιώνει το ρόλο και την αποστολή του.

Η νεολαία δεν μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση μόνη

2011-01-19T12:26:00.000-08:00

Αναδημοσίευση από το Αριστερό Βήμα

Του Owen Jones (από το site UCL Occupation 3/1/2011)

Στο πλαίσιο του μεγάλου φοιτητικού και μαθητικού κινήματος που αναπτύσσεται στη Βρετανία κατά της αποδιοργάνωσης της δημόσιας εκπαίδευσης εν γένει και του αποκλεισμού μεγάλων τμημάτων νέων των εργαζόμενων τάξεων από την ανώτατη εκπαίδευση μέσω του τριπλασιασμού των διδάκτρων, και του χάσματος ανάμεσα στην επίσημη ηγεσία του φοιτητικού χώρου και στο κίνημα που φαίνεται να διευρύνεται, διεξάγεται έντονη συζήτηση πάνω στο θέμα της κοινωνικής πρωτοπορίας, της πολιτικής εξουσίας, στη σχέση κινήματος-πολιτικών οργανώσεων, βάσης-ηγεσίας, στόχων και στρατηγικής κ.λπ. τα οποία αναδύθηκαν έντονα στη Βρετανία όπου η θέση της Αριστεράς είναι εξαιρετικά αδύναμη, αλλά εν πολλοίς απασχολούν τα κινήματα απανταχού στον κόσμο. Το άρθρο που δημοσιεύουμε είναι το πρώτο μιας σειράς που σκοπό έχει αφ΄ ενός την ενημέρωση αφ΄ ετέρου την πρόσκληση σε διάλογο.

Η σύγχρονη Αριστερά διαθέτει ελάχιστα τόσο πολύτιμα εικονικά γεγονότα όσο η γαλλική εξέγερση του Μάη του 1968. 10 εκατομμύρια εργάτες να καταλαμβάνουν εργοστάσια ή να απεργούν, και τη μεγαλύτερη γενική απεργία στην ιστορία της Ευρώπης. Χιλιάδες ριζοσπάστες φοιτητές να ζητούν την ανατροπή του γαλλικού καπιταλισμού. Καθώς τα οδοφράγματα ορθώνονταν σε όλη τη χώρα, ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ πέταξε στη Γερμανία για να συσκεφθεί με τους συμβούλους του. Οι κυβερνήτες της Ευρώπης παρατηρούσαν πανικόβλητοι.

Όμως, αυτά που οι Γάλλοι αποκαλούν les evenements de mai 1968 δεν μπορούν να αποτελούν την έμπνευση για το σημερινό κίνημα κατά του Συνασπισμού Συντηρητικών-Φιλελευθέρων. Αποτελούν όμως μια προειδοποίηση της Ιστορίας. Από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η εξέγερση ήταν μια καταστροφική αποτυχία. Ο Ντε Γκολ διέλυσε το Κοινοβούλιο και η Δεξιά πέτυχε μια σαρωτική εκλογική νίκη. Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΓΚΚ) έχασε τις μισές έδρες του. Οι εργάτες κέρδισαν αυξημένο κατώτατο μισθό, αλλά η γκολική τάξη πραγμάτων δεν αποδιοργανώθηκε.

Ο Μάης του 1968 είναι ένα παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν ένα μαζικό κίνημα εμφανίζεται αυθόρμητα , αλλά δεν έχει πολιτική ηγεσία. Το ΓΚΚ αρνήθηκε να δώσει στην εξέγερση πολιτική κατεύθυνση και δαπάνησε το μισό από το χρόνο του καθυβρίζοντας τους ριζοσπάστες φοιτητές. Εν απουσία ηγεσίας, το πάθος και η οργή έμειναν χωρίς κατεύθυνση και ξεφούσκωσαν. Το θερμό φθινόπωρο της Ιταλίας στα 1969-1970 –όταν εκατομμύρια εργάτες κατέβηκαν σε απεργία—ξεθύμανε για παρόμοιους λόγους.

Ύστερα από το απρόσμενο ξέσπασμα της φοιτητικής και μαθητικής εξέγερσης στη Βρετανία του Κάμερον, αναπόφευκτα έγιναν συγκρίσεις με τη δεκαετία του 1960. Το μαχητικό πνεύμα, που είχε εμφανώς εξαλειφθεί με την επίθεση του θατσερισμού τη δεκαετία του 1980, φαίνεται πως έχει αναβιώσει. Είχα το προνόμιο να συμμετάσχω στην κατάληψη του πανεπιστημίου μου, του University College of London, και να γίνω μάρτυρας οικείων καταστάσεων για έναν παλαίμαχο των ριζοσπαστικών κινημάτων της δεκαετίας του 1960. Αλλά δεν μπορώ παρά να εκφράσω την ανησυχία μου για την επαναφορά άλλων ιδεών εκείνης της δεκαετίας: κυρίως της ιδέας ότι δεν χρειάζονται ηγέτες, ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο χωρίς να πάρεις την εξουσία και ότι οι φοιτητές ή η “νεολαία” γενικότερα θα αποτελέσει την ηγεσία της “επανάστασης”.

Η [αρθρογράφος] Λόρι Πένι έχει αναδειχθεί ως η πιο εύγλωττη φωνή του αναδυόμενου νεολαιίστικου κινήματος: τα ρεπορτάζ της για τα απογοητευμένα παιδιά που ξυλοκοπούνται από τις δυνάμεις του κράτους έχουν μεταφέρει την κτηνώδη πραγματικότητα σε ένα σοκαρισμένο ευρύτερο ακροατήριο. Και στα κείμενά της υπάρχουν ισχυροί αντίλαλοι των αντιλήψεων που είχαν κυριαρχήσει κατά τη δεκαετία του 1960. “Οι νέοι της Βρετανίας δεν χρειάζονται ηγέτες και το νέο κύμα ακτιβιστών δεν ενδιαφέρεται για την ιδεολογική γραφειοκρατία της παλιάς Αριστεράς”, γράφει. Τα πολιτικά κόμματα έχουν προδώσει τους νέους και δεν αποτελούν πλέον μέσα πολιτικής αλλαγής. Μια “οργανική δικτύωση” απέρριψε τις “παλιές υποταγμένες δομές της εργατικής συνδικαλιστικής δράσης” όπως και τις σέχτες του τύπου Η Ζωή του Μπράιαν*”, και οι ιδεολογικές διαφορές μπήκαν στην άκρη προς όφελος της πρωτογενούς/αυθόρμητης δράσης.

Κάποιος από τους φίλους της Λόρι στο Tweeter ανέφερε συνοπτικά την διαδεδομένη αυτή άποψη, σε μια από τις συνεδριάσεις του νέου φοιτητικού κινήματος: “Προφανώς, τα συνδικάτα δεν πρόκειται να ηγηθούν αυτής της επανάστασης – οι νέοι θα πάρουν τα ηνία. Πρέπει όμως να ηγηθούν μιας γενικής απεργίας”.

Αυτές οι ιδέες ήταν δημοφιλείς στα φοιτητικά κινήματα της Δύσης κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Περισσότερο θα έλεγε κανείς στις ΗΠΑ παρά αλλού. Γκουρού της Νέας Αριστεράς εκεί ήταν ο κοινωνιολόγος Σ. Ράιτ Μιλς, ο οποίος αποκήρυττε την “εργασιακή μεταφυσική” των μαρξιστών. Οι οπαδοί του απέρριπταν την αντίληψη της “παλιάς Αριστεράς” ότι η εργατική τάξη θα ήταν ο πρωταγωνιστικός παράγοντας της αλλαγής: στη θέση της τοποθετούσαν τους φοιτητές, τους νέους γενικότερα ή τις καταπιεσμένες μειονότητες όπως οι Αφρο-αμερικανοί. Τα συνδικάτα είχαν ξεγραφτεί ως συντηρητικά και τμήμα του κατεστημένου.

Σε αντίθεση με τα μεταγενέστερα στάδια της αμερικανικής Νέας Αριστεράς, η Λόρι Πένι δεν ξεγράφει τα συνδικάτα. Η υποστήριξή τους ήταν εμφανώς ευπρόσδεκτη, αλλά οφείλουν τα τηρούν αποστάσεις και να μην επιδιώκουν να αναλάβουν την ηγεσία ενός κινήματος που δεν είναι δικό τους. “Όταν ο ηγέτης του συνδικάτου Unite, Λεν ΜακΛάσκι, έγραψε ... ενθαρρύνοντας τα μέλη του συνδικάτου να υποστηρίξουν το ΄μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα΄ χτύπησε ακριβώς τη σωστή χορδή – σεβασμός στην ενεργητικότητα αυτών των νέων δικτύων αντίστασης, χωρίς την επιδίωξη να τα ποδηγετήσουμε”.

Συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό για το νέο κίνημα και θαυμάζω τα ρεπορτάζ της Λ. Πένι. Όμως, διαφωνώ μαζί της όσον αφορά το πού κατευθυνόμαστε. Αν θέλουμε να επιτύχει , οι φοιτητές, ή ακόμη η ευρύτερη κατηγορία των “νέων”, δεν θα ηγηθούν –ούτε πρέπει-- αυτού του κινήματος. Είμαστε το πρώτο κύμα και ελπίζω να ακολουθήσουν άλλοι. Η σκυτάλη πρέπει να περάσει στους εργαζόμενους που θα είναι πιθανώς οι επόμενοι οι οποίοι θα αντισταθούν στις κυβερνητικές περικοπές. Είναι οι εργαζόμενοι –οργανωμένοι ως δύναμη μέσα από τα συνδικάτα-- και όχι οι φοιτητές που πρέπει να ηγηθούν του αγώνα εναντίον του κυβερνητικού συνασπισμού.

Υπάρχουν λόγοι που οι φοιτητές κινήθηκαν πρώτοι εναντίον της κυβέρνησης. Και είναι προφανείς: ένα από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού τους υποσχέθηκε κατάργηση των διδάκτρων , αλλά αντί για κατάργηση το κόστος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης τριπλασιάστηκε. Αυτό είναι τόσο προδοτικό και τόσο κραυγαλέα αντιδημοκρατικό που ο ξεσηκωμός τους ήταν κάτι παραπάνω από δικαιολογημένος. Αλλά και ιστορικά, οι φοιτητές είναι οι πρώτοι που κινητοποιούνται επειδή –πράγματι-- έχουν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους από ό,τι οι εργαζόμενοι, δεν εξαρτάται η επιβίωσή τους από μια θέση εργασίας και δεν έχουν ευθύνες συντήρησης οικογένειας. Ριψοκινδυνεύουν λιγότερα, συνεπώς και οι συνέπειες είναι μικρότερες όταν σηκώνουν το γάντι και αντεπιτίθενται.

Ωστόσο, οι συνθήκες που οδηγούν τους φοιτητές να ξεσηκωθούν πρώτοι δεν τους τοποθετούν στην ηγεσία ενός νικηφόρου κινήματος. Οι φοιτητές είναι μια μεταβατική ομάδα: οι περισσότεροι μένουν στην ανώτατη εκπαίδευση τρία χρόνια. Πρέπει ακόμη να περάσουν από πολλές καταστάσεις πάλης που καθορίζουν τα βιώματα των ανθρώπων της εργατικής τάξης, όπως ο χαμηλός μισθός, η έλλειψη οικονομικά ανεκτής στέγης ή η ανεργία. Όπως παντού στον δυτικό κόσμο, η ανώτατη εκπαίδευση έχει αυξηθεί αλματωδώς τα περασμένα τριάντα χρόνια και οι φοιτητές του πανεπιστημίου αντιπροσωπεύουν ευρύτερα το γενικό κοινό από ό,τι στην εποχή του τελευταίου κύματος φοιτητικής πρωτοπορίας. Αλλά ακόμη υπάρχουν δυσανάλογα περισσότεροι προερχόμενοι από τα μεσαία στρώματα και δεν είναι σε θέση να εκφράσουν τις ανησυχίες των εργαζομένων ως συνόλου. Ως οργανωμένη ομάδα δεν απειλούν το σύστημα με τον ίδιο τρόπο που το απειλούν εκατομμύρια οργανωμένοι εργάτες.

Θα μπορούσαμε να διευρύνουμε το θέμα για να συμπεριλάβουμε τους νέους γενικότερα. Τα άρθρα της Λ. Πένι έχουν συλλάβει το πιο συναρπαστικό στοιχείο του νέου κινήματος: τη συμμετοχή χιλιάδων μαθητών των δύο τελευταίων τάξεων του λυκείου, προερχόμενων από την εργατική τάξη, που έδωσαν τον τόνο στις διαδηλώσεις από τον Νοέμβριο. Αυτοί αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη νέα γενιά που ριζοσπαστικοποιείται για πρώτη φορά. Αλλά αμφιβάλλω ότι θα υποστήριζε κανείς πως οι 17ρηδες θα μπορούσαν να ηγηθούν ενός κινήματος ανατροπής της κυβέρνησης. Όπως και να ΄χει, είναι δύσκολο να μιλούμε για τους “νέους” ως σύνολο: είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους όσο και ο υπόλοιπος πληθυσμός και περιλαμβάνουν τα φτωχά παιδιά των κέντρων των πόλεων όσο και τους αποφοίτους του Ίτον.

Η κραυγή κατά των ηγεσιών αντηχεί σε όλο το νέο κίνημα. Γίνεται λόγος για “αυτόνομη δράση”: μπορούμε όλοι, ατομικά, να πάρουμε πρωτοβουλία και να πλήξουμε το σύστημα. Η αδέξια (ή “ασπόνδυλη” , όπως ο ίδιος το έθεσε) ηγεσία της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης υπό τον Άαρον Πόρτερ τροφοδότησε την ιδέα ότι αυτό έπρεπε να είναι ένα κίνημα χωρίς ηγέτες. Όμως, η κριτική στην ανεπαρκή ηγεσία δεν πρέπει να σημαίνει κριτική στην ηγεσία γενικώς. Αντιθέτως, θα έπρεπε να καλεί για μια ηγεσία που να λογοδοτεί πραγματικά στο κίνημα.
Δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν να αλλάξεις τον κόσμο χωρίς να πάρεις την εξουσία. Εναντιωνόμαστε σε μια κυβέρνηση που κυριαρχεί επειδή έχει την πολιτική εξουσία. Για να τη νικήσουμε, πρέπει να αντικατασταθεί με κάτι άλλο. Γενικότερα, το αναδυόμενο κίνημα μάχεται μια νεοφιλελεύθερη μορφή του καπιταλισμού που τα 30 τελευταία χρόνια έχει εδραιωθεί σε όλη την υφήλιο. Η ιδέα πως ένας τόσο ισχυρός και οργανωμένος εχθρός μπορεί να πολεμηθεί από ένα εντελώς ανόμοιο κίνημα που περιέχει διαφορετικές, συγκρουόμενες ιδέες και στρατηγικές μου φαίνεται άτοπη. Η χαοτική διαφωνία μπορεί να γίνει αντικείμενο χειραγώγησης σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Χωρίς στόχους και πολιτική κατεύθυνση, τα κινήματα ξεθυμαίνουν. Μην πάτε τόσο πίσω όσο στη Γαλλία του 1968. Ορισμένοι πρέπει να θυμηθούν το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης που άνθησε για σύντομο χρονικό διάστημα στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές αυτής του 2000. Πού είναι τώρα; Εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό γιατί δεν είχε σαφείς σκοπούς και στόχο. Χωρίς κάποια εμφανή εναλλακτική λύση, οι ακτιβιστές τελικά θα χάσουν το ηθικό τους.

Στην πραγματικότητα, η έλλειψη συνεκτικής εναλλακτικής λύσης δεν θα κερδίσει ποτέ τη μαζική υποστήριξη: απλώς ενισχύει την ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης ότι “Δεν Υπάρχει Άλλη Λύση”. Μπορεί να είναι συναρπαστικό το να συμμετέχεις σε ένα άμορφο κίνημα που φουσκώνει τα πανιά του με πολλές ριζοσπαστικές ιδέες, αλλά αυτό δεν προσφέρει συγκεκριμένη εναλλακτική λύση στα πράγματα. Ο αγώνας καταστροφής κάποιου πράγματος χωρίς να έχεις κάτι που θα το αντικαταστήσει είναι μηδενισμός. Εάν δεν έχουμε συνολική απάντηση στα βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία –είτε αυτά είναι η έλλειψη φθηνής στέγης είτε μια εναλλακτική πρόταση για τις περικοπές-- δεν θα αλλάξουμε τίποτε.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, στην πράξη θα εμφανιστούν ηγέτες. Ορισμένοι έχουν περισσότερο χρόνο από ό,τι άλλοι. Μπορεί να υπάρξουν λοιπόν κάποιοι που έχουν περισσότερο χρόνο, που είναι πιο ευφραδείς, που έχουν καλύτερες διασυνδέσεις κ.ο.κ. Αλλά αυτοί οι ντε φάκτο ηγέτες δεν θα δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Σε μικρό διάστημα θα εμφανιστεί μια αριστοκρατία εξαιρετικά αφοσιωμένων ακτιβιστών (ή, ας το αντιμετωπίσουμε, ήδη εμφανίζεται). Χρειαζόμαστε μια δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία που να είναι υπόλογη σε εκείνους που αντιπροσωπεύει – αποφεύγοντας έτσι το αδιέξοδο των καριεριστών, των ανίκανων και γενικά των μεγαλομανών.

Το ότι κάποιες από αυτές τις ιδέες κυριάρχησαν στα πρώιμα στάδια του κινήματος κατά του κυβερνητικού συνασπισμού δεν πρέπει να μας εκπλήττει. Η Αριστερά παραμένει ανύπαρκτη ως πολιτική δύναμη στη Βρετανία, τη συνέτριψε η Νέα Δεξιά της δεκαετίας του 1980 και η νεοφιλελεύθερη θριαμβολογία που ακολούθησε μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Η γενιά μας μεγάλωσε χωρίς την Αριστερά. Δεν υπήρχε για να αναλάβει την ηγεσία ή να δώσει προσανατολισμό σε ένα νέο κίνημα. Ο πετυχημένος πόλεμος της Θάτσερ εναντίον των συνδικάτων τα κατέστησε μια πλήρως ξένη ιδέα για τους περισσότερους της γενιάς μου.

Νομίζω όμως ότι διαπιστώνουμε επίσης το “νεοφιλελευθερισμό” της διαφωνίας. Η “λατρεία της νεολαίας” είναι ένα από τα κύρια στηρίγματα του μοντέρνου καταναλωτικού καπιταλισμού. Η ιδέα της “αυτόνομης δράσης” απευθύνεται στον αχαλίνωτο ατομικισμό που έχει εξαπολύσει ο νεοφιλελευθερισμός στην όλο και πιο εξατομικευμένη κοινωνία μας. Γίνεται λόγος ακόμη και για “αντιφρονούντες επιχειρηματίες”.

Πιστεύω ότι η πραγματικότητα του επόμενου έτους θα τροφοδοτήσει περαιτέρω αυτή τη συζήτηση. Η πιο σημαντική συμβολή του φοιτητικού ξεσηκωμού ήταν πως έδειξε ότι είναι δυνατόν να αντεπιτεθούμε. Όταν οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την απώλεια θέσεων εργασίας, επιδομάτων ή κοινωνικών υπηρεσιών, μπορούν να αναρωτηθούν: “Αφού το έκαναν οι φοιτητές γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς;” Τα συνδικάτα χτυπήθηκαν αγρίως τα τελευταία τριάντα χρόνια , αλλά έχοντας 7 εκατομμύρια μέλη παραμένουν το μακράν μεγαλύτερο κίνημα της κοινωνίας. Τους ερχόμενους μήνες, υπάρχει η δυνατότητα να κινητοποιηθούν εκατομμύρια εργαζόμενοι εναντίον της κυβέρνησης. Μόνο αυτή η δραστηριότητα μπορεί να γονατίσει τις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις.

Όταν υπάρξει ένα μαζικό κίνημα που αντιπροσωπεύει περισσότερους από τους μαθητές και τους φοιτητές , το ζήτημα της πολιτικής ηγεσίας θα γίνει πιεστικότερο από ποτέ. Θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω υπέρ ενός κινήματος των συνδικάτων και των εργαζόμενων –με τη νεολαία να παίζει κύριο ρόλο στη δράση-- που θα συμπαρασύρει το Εργατικό Κόμμα ώστε να γίνει μια αυθεντική εναλλακτική στην κυβέρνηση. Άλλοι θα υποστηρίξουν ένα διαφορετικό είδος πολιτικής ηγεσίας. Αλλά ας προχωρήσουμε πέρα από τις εκκλήσεις να αναλάβει αυτή την ευθύνη η νεολαία χωρίς πολιτική ηγεσία. Αυτό δεν είχε αποτελέσματα στη δεκαετία του 1960. Και ασφαλώς δεν θα έχει σήμερα.

*Αναφορά στην ομώνυμη ταινία των Μόντι Πάιθονς που ειρωνεύεται τις διάφορες αριστερές μικροομάδες της δεκαετίας του 1970 οι οποίες δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και απλώς διαπληκτίζονται μεταξύ τους. (Σ.τ.Μ.)

(Μετάφραση Αριάδνη Αλαβάνου)

Ο νέος πολιτικός και καλλιτεχνικός ακτιβισμός

2011-01-19T11:53:00.000-08:00

Συνέντευξη της Ελένης Τζιρτζιλάκη στην Ειρήνη Κοντογεωργίου

Αναδημοσίευση από το Αριστερό Βήμα

Ο αστικός χώρος την εποχή της παγκοσμιοποίησης όλο και περισσότερο εμπορευματικοποιείται, ομογενοποιείται, χάνει τον όποιο δημόσιο χαρακτήρα του σαρώνοντας διαφορές και δημιουργώντας εκ-τοπισμένους και νομάδες. Η διεκδίκησή του αποτελεί βάση για την αμφισβήτηση της ηγεμονίας του κεφαλαίου. Σε συνέχεια των καλλιτεχνικών κινημάτων του ’68 αλλά και των καταλήψεων στα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα του ’70, σύγχρονοι καλλιτέχνες, κυρίως αρχιτέκτονες και εικαστικοί, προσπάθησαν να απαντήσουν στις προκλήσεις αυτές με έρευνα και δράση. Ενδεικτικά: εργαστήριο Stalker στη Ρώμη, ο αρχιτέκτονας Goto Mata Clark, οι καλλιτέχνες Joseph Boys και Robert Smithson. Με καθυστέρηση αλλά και με ορμή ανάλογες δράσεις κάνουν τα τελευταία χρόνια την εμφάνισή τους στην Αθήνα. Συλλογικότητες καλλιτεχνών, έξω από το «χρηματιστήριο της τέχνης», λειτουργούν στο μεταίχμιο πολιτικού ακτιβισμού και τέχνης, μελετούν, προβαίνουν σε αντισυμβατικές καλλιτεχνικές δράσεις, διεκδικώντας την επανάκτηση του δημόσιου χώρου στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο γίγνεσθαι. Το Αριστερό Βήμα, μέσα από μια σειρά συνεντεύξεων θα προσπαθήσει να «συστήσει» στους αναγνώστες του ομάδες και καλλιτέχνες που δρουν σε αυτή την κατεύθυνση. Η πρώτη συνέντευξη έγινε με την αρχιτέκτονα, καλλιτέχνη και συγγραφέα Ελένη Τζιρτζιλάκη. Ελπίζουμε να δημιουργήσει ενδιαφέροντα διάλογο.

- Η ιστορική συγκυρία βρίσκει στη χώρα μας τον πολιτικό ακτιβισμό να συναντά καλλιτέχνες ακτιβιστές, τουλάχιστον σε επίπεδο κεντρικών ζητημάτων όπως η διεκδίκηση του δημόσιου χώρου, οι μετανάστες κ.ά. Μιας και δραστηριοποιείστε σε αυτό το πλαίσιο μπορείτε να μας τις παρουσιάσετε συνοπτικά;
Κατ’αρχήν να διευκρινίσουμε ότι αυτές οι προσπάθειες είναι συλλογικές. Η ομάδα «Αστικό Κενό» στην οποία συμμετέχω ξεκίνησε το 1998 τη δραστηριότητά της με στόχο τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου και των αστικών κενών, ξεφεύγοντας από την αντίληψη που επικρατεί στην Ελλάδα ότι η αρχιτεκτονική είναι το να κάθεσαι μόνος στο γραφείο και να σχεδιάζεις κτίρια. Βγήκαμε στο δρόμο, κάναμε έρευνα, καλέσαμε τους κατοίκους σε συμμετοχή. Αργότερα με το δίκτυο «Νομαδική Αρχιτεκτονική» λειτουργήσαμε κατά τον ίδιο τρόπο, συλλογικά, διότι πιστεύουμε ότι όλα αυτά τα ζητήματα του δημόσιου χώρου, του συμμετοχικού σχεδιασμού, της κοινωνικής κατοικίας, της δημιουργίας νέων κοινοτήτων, το ξεπέρασμα του εθνικού και η διεθνική οπτική, είναι ζητήματα που δεν μπορεί κανείς ούτε να τα διεκδικήσει ούτε να τα λύσει μόνος του. Γενικά κινούμαστε στο μεταίχμιο των πραγμάτων: εκεί που συναντιέται ο πολιτικός ακτιβισμός με την αρχιτεκτονική και την τέχνη.

- Αυτή η ακτιβιστική έξοδος των καλλιτεχνών στην πολιτική, κοινωνική δράση, ποιες καταβολές και ποιες συγγένειες έχει; Πού τοποθετείται στην ιστορία της τέχνης;
Σε κινήματα όπως ο κονστρουκτιβισμός, ο ντανταισμός, στον Βeuys, στην περφόρμανς και στις site specific παρεμβάσεις. Στην Ευρώπη ήταν καθοριστικής σημασίας τα κινήματα του ’68, οι καταστασιακοί. Μετά ξεπήδησαν μέσα από την παγκοσμιοποίηση μορφές κοινοτικής, τοποειδούς, οικολογικής τέχνης και ο/ η καλλιτέχνης ως νομάδας. Για την αρχιτεκτονική είχαν μεγάλη σημασία οι εμπειρίες συμμετοχικού σχεδιασμού. Η σχέση της τέχνης με το πολιτικό, η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις καλλιτεχνικές πρακτικές και τη δημόσια σφαίρα, οι συνεργασίες με κοινωνικές η κοινοτικές ομάδες, η σημασία του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης, οι δυνατότητες παρέμβασης σε μια ηγεμονική κουλτούρα. Από κει και πέρα εξελίσσεται.. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές δυσκολίες και ιδιομορφίες. Τώρα βέβαια έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες Reconstruction community, ομάδα Φιλοπάππου, Κενό Δίκτυο, Erasers, Local Athens κ.α. Δεν τις ξέρω όλες. Μπορούμε επίσης να συμπεριλάβουμε τα παιδιά που κάνουν γκράφιτι, τα οποία προσφέρουν κάτι σημαντικό στο δημόσιο χώρο μεταφέροντας μηνύματα.

- Ποια φάση περνά αυτή τη στιγμή η Αθήνα ως πόλη; Θύλακες φτώχειας ξεφυτρώνουν και το real estate μετασχηματίζει και διεκδικεί αδίστακτα, με ποικίλους και βίαιους τρόπους το χώρο. Υποβαθμίζουν περιοχές χρησιμοποιώντας ακόμη και τη συγκέντρωση εξαρτημένων ανθρώπων.
Νομίζω ότι η Αθήνα είναι πλέον μία μητρόπολη. Η έννοια του «πλήθους» όπως την είχε ορίσει ο Πάολο Βίρνο και αργότερα ο Νέγκρι είναι καθαρή πια, ειδικά στο κέντρο της. Το «Πλήθος» αποτελείται από ανθρώπους που δεν αισθάνονται σπίτι τους όπου κι αν βρίσκονται, στην ουσία ξένοι οπουδήποτε. Το κέντρο της Αθήνας έχει αλλάξει πληθυσμιακά. Κατοικείται από μετανάστες, χωρίς χαρτιά, Έλληνες και ξένους, gay κοινότητες, καλλιτέχνες κ.ά. και δεν ανταποκρίνεται στα παλιά μοντέλα. Υπάρχει μία μεταβλητότητα στις μορφές ζωής. Πολλοί άνθρωποι στο κέντρο βρίσκονται, όπως το τοποθέτησε ο Αγκάμπεν, σε κατάσταση εξαίρεσης, χωρίς ταυτότητα, ζώντας μια «γυμνή» ζωή: πολλοί-ες είναι άνεργοι, άλλοι-ες δεν έχουν χαρτιά, κ.ά. Πρόκειται για μια κατάσταση μετα- καπιταλιστική, στην οποία τα δεδομένα έχουν αλλάξει πολύ και σε πολλά επίπεδα. Το προλεταριάτο δεν είναι πια αυτό που ήταν. Περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές ομάδες, ακόμα και διανοούμενους. Χρειάζονται νέα εργαλεία για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα. Ο Νέγκρι αναφέρει ότι η μητρόπολη είναι για το πλήθος ότι ήταν για την εργατική τάξη το εργοστάσιο.

Σχέδιο «εξευγενισμού» έχει υπάρξει εδώ και αρκετά χρόνια χωρίς όμως τα χαρακτηριστικά που είχε στη Βόρεια Ευρώπη. Γι αυτό και στην Ελλάδα δυσκολεύονται να το ονομάσουν. Παρόλα αυτά σίγουρα υπάρχει και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι το κέντρο της Αθήνας έφτασε σε αυτή την κατάσταση. Αυτή τη στιγμή πάρα πολλά ακίνητα στην πλατεία θεάτρου είναι κλειστά και φαίνεται να έχουν αγοραστεί. Όλοι ξέρουμε την υποβάθμιση που προηγήθηκε στη συγκεκριμένη περιοχή. Θα έλεγα ότι και όλο αυτό που συνέβη με τη διασκέδαση στο Γκάζι είναι ένα είδος «εξευγενισμού» αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Εκτοπίστηκαν όλοι οι Ρομά και οι Τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι που κατοικούσαν στην περιοχή αυτή. Στου Ψυρρή οι κάτοικοι και οι βιοτέχνες αναγκάστηκαν να φύγουν προκειμένου να δημιουργηθούν τα κέντρα αναψυχής εκ των οποίων πάρα πολλά είχαν προβλήματα άδειας. Μεταξύ των πανεπιστημιακών που ασχολούνται με αυτά τα ζητήματα ελάχιστοι κατάλαβαν τι συνέβαινε και τι πρόκειται να συμβεί.

- Τι προτείνετε;
Να αντιληφθούν όλοι τι συμβαίνει και να δράσουμε άμεσα. Δυστυχώς όμως στον καλλιτεχνικό αλλά και στο χώρο της αρχιτεκτονικής έχουμε ζήσει ένα πολύ μεγάλο ψέμα: το life style, η άποψη ότι στόχος είναι να φτιάξεις το ωραιότερο κτίριο. Για παράδειγμα, στον διαγωνισμό που έγινε τώρα για την πλατεία Θεάτρου το πρώτο βραβείο δόθηκε σε ένα σχέδιο το οποίο, αν και δημιουργήθηκε από καλούς αρχιτέκτονες, είναι λίγο: δεν απαντά στα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον καλλιτεχνικό χώρο με τις γκαλερί κλπ. Σήμερα ως καλλιτέχνες και ως αρχιτέκτονες και ειδικά όσοι δρούμε στη δημόσια σφαίρα μέσα από ομάδες, καλούμαστε να δώσουμε απαντήσεις και να κάνουμε πράγματα για αυτή την πόλη όπως είναι τώρα.

- Το πολιτικό στην αισθητική και η αισθητική στο πολιτικό.
Το πολιτικό αυτή τη στιγμή βγαίνει πρώτο. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλες ψευδαισθήσεις. Λόγω των συνθηκών αναπτύσσονται συνεργασίες, γίνονται συζητήσεις. Για παράδειγμα φέτος θα ξεκινήσουν σε διάφορα σημεία της πόλης δημόσιες συζητήσεις που θα καταλήξουν σε κεντρική δράση, σε έκθεση στο Μπενάκη και σε οδηγό πόλης. Πρόκειται για συνεργασία με την ομάδα «against all odds project». Συμμετέχουν καλλιτέχνες κι αρχιτέκτονες. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιηθεί η εμπειρία σε αυτά τα ζητήματα σε άλλες πόλεις. Σίγουρα μετά το Δεκέμβρη του 2008 έχει κι εδώ αναπτυχθεί ένα σημαντικό κίνημα αλλά σε θέματα ακτιβισμού και χώρου δεν έχουμε μεγάλη εμπειρία και συνέχεια. Αν και έχουν υπάρξει σημαντικές ομάδες.

Από το project Μigratory Tree

- Ποιος είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη σε αυτό το πλαίσιο;
Να κάνει τα πράγματα φανερά. Να αποκαλύψει αυτό που συμβαίνει συνεργαζόμενος με τις πρωτοβουλίες κατοίκων που δημιουργούνται ή να δημιουργήσει νέες. Πρόσφατα η ομάδα μας έλαβε μέρος σε μια δράση που έγινε στη Ν. Υόρκη. «Μigratory homes» ονομάζεται. Πρόκειται για δύο συλλογικά projects που σχετίζονται με τις έννοιες home /land σε συνθήκες εκτοπισμού, προσωρινότητας και απεδαφοποίησης που δημιουργούνται πέρα από τα εθνικά σύνορα, στις διασπορικές κοινότητες και απαντούν στα ερωτήματα εάν μπορούν να χαθούν οι ταυτότητες και να δημιουργηθούν εφήμερες συλλογικές κοινότητες-κοινωνίες κατά τη διάρκεια της δημιουργίας ενός εφήμερου συλλογικού σπιτιού/land. Πως μπορούν οι χώροι αυτοί που δημιουργούνται να λειτουργήσουν ως μικρόκοσμοι για ένα νέο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Το πρώτο, το «Ανοιχτό Σπίτι» (Τζίλη Τραγανού, Λυδία Ματέους, Στ. Χανδέλης, Κ. Νασιώκα, Ε.Τζιρτζιλάκη) εξερευνά τη φαντασιακή διάσταση της κατοίκησης και εστιάζει στην εμπειρία των γυναικών. Διερευνά τις μυθογραφίες της καθημερινότητας στις παραπάνω συνθήκες. Κατά την διάρκεια του εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε στον ανοιχτό χώρο του Βυζαντινού Μουσείου (Ιούνιος 2008) στα πλαίσια του Ά-κτιστου στην Αθήνα δημιουργήθηκε μια κοινότητα-δίκτυο από γυναίκες διαφορετικής εθνικότητας, ηλικίας, επαγγέλματος που έχουν προσωπική εμπειρία αποεδαφοποίησης ή εκτοπισμού. Η κοινότητα-δίκτυο που δημιουργήθηκε πραγματοποίησε μια δράση συλλογικής κατοίκησης που περιελάμβανε μαγείρεμα με μπαχαρικά που οι γυναίκες είχαν φέρει μαζί τους, κατασκευή συλλογικού χάρτη με τις διαδρομές και τις ιστορίες τους, φαγητό και χορό. Συγχρόνως στον χώρο αυτό παρουσιάσθηκαν οι ιστορίες διαφορετικών γυναικών που ζουν στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο και στην Αθήνα.

Το δεύτερο πρότζεκτ, «Migratory tree», πραγματοποιήθηκε στο Jardino Parajiso στο Lower East Side στις 22 Ιουνίου 2010 και συμμετείχαν οι κάτοικοι, κυρίως λατινοαμερικάνοι, που ζουν χρόνια σ αυτή τη γειτονιά, και δεν μιλούν σχεδόν καθόλου αγγλικά, καθώς και πολλοί καλλιτέχνες, ακτιβιστές, και η ομάδα που εμπνεύστηκε και οργάνωσε τη δράση. Περιελάμβανε υπό μορφή χορού τη φύτευση μιας ροδιάς, τις ιστορίες των δένδρων και των φυτών του κήπου Parajiso και τις διαδρομές που διέσχισαν για να φτάσουν εκεί, τις ιστορίες και τις διαδρομές των ανθρώπων, το πώς ο κήπος τους κάνει να αισθάνονται περισσότερο όπως λένε «στο σπίτι τους στον κόσμο». Συνεργάστηκαν μετανάστες με καλλιτέχνες ακτιβιστές. Με εντυπωσίασε η μαχητικότητα και η συνέπεια αυτών των καλλιτεχνών όλα αυτά τα χρόνια. Θα σκεφτεί ίσως κανείς «πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο»; Έχει και συμβολική και πρακτική σημασία. Για παράδειγμα εκεί έχει δημιουργηθεί ένας χώρος στον οποίο η κοινότητα των μεταναστών μαζί με καλλιτέχνες ακτιβιστές καλλιεργεί τα κηπευτικά της εδώ και τριάντα χρόνια , συζητάνε τα προβλήματα της περιοχής, έχουν πετύχει το ενοίκιο να μην αυξάνεται για τους παλιούς ενοικιαστές και να μη μπορούν να τους κάνουν έξωση. Επίσης αυτός ο χώρος, σε μια τόσο σκληρή πόλη όσο η Ν.Υόρκη, έδινε ένα πολύ μαλακό συναίσθημα. Πιστεύω σε αυτές τις οάσεις μέσα στην πόλη.

- Πιστεύετε ότι τέτοιες δράσεις μπορούν να αναχαιτίσουν την επιθετική εισβολή του κεφαλαίου;
Όχι άμεσα. Μπορούν όμως να συγκεντρώσουν τους ανθρώπους και να διεκδικήσουν. Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να διεκδικήσουμε είναι η κοινωνική κατοικία, τη στιγμή μάλιστα που οι άνθρωποι εκτοπίζονται τόσο βίαια. Δεν εννοείται μητρόπολη χωρίς κοινωνική κατοικία. Νομίζω επίσης ότι θα έπρεπε να δημιουργηθούν καταφύγια: χώροι που θα μπορούν να κοιμούνται ή να τρώνε ή να συζητούν για την κατοικία, την υγεία, την εκπαίδευση των παιδιών, την κουλτούρα άνθρωποι που έχουν ανάγκη. Πράγματα απλά και καθημερινά τα οποία ωστόσο στις παρούσες συνθήκες έχουν μεγάλη σημασία. Οι αρχιτέκτονες και οι καλλιτέχνες θα μπορούσαμε να συμμετέχουμε στη δημιουργία αυτών των χώρων. Στο κέντρο της πόλης υπάρχουν πάρα πολλά κενά κτίρια που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αυτό το σκοπό. Είναι σημαντικό οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες να αλλάξουν νοοτροπία. Συμφωνώ με αυτό που είπε στην διάλεξή του εδώ στην Αθήνα ο Ζίζεκ: «Είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και οι διανοούμενοι πρέπει να βγάλουν τις παντόφλες». Δεν συμβαίνουν αυτά σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη. Εδώ, στην Αθήνα γίνονται. Πήγα στη συζήτηση που έγινε στο Μουσείο Μπενάκη για την κρίση. Οι αρχιτέκτονες μίλησαν πολύ ωραία, θεωρητικά. Τι κάνουμε όμως; Μπορούμε να ψάχνουμε τα εύθραυστα σημεία στη μητροπολητική Αθήνα και να κάνουμε παρεμβάσεις. Η δύναμη του πλήθους είναι τεράστια και οι βιοεξουσίες εύθραυστες.

- Η Νομαδική Αρχιτεκτονική πρόσφατα εκπόνησε μια μελέτη για το ρόλο που μπορεί να παίξει η τέχνη στο κέντρο της Αθήνας.
Την ξεκινήσαμε πέρυσι. Την εκπονήσαμε εγώ, η διδάκτωρ αστικής γεωγραφίας Γεωργία Αλεξανδρή, ο καλλιτέχνης Στέφανος Χανδέλης και ο Πέτρος Πέτρου που ασχολήθηκε με το site. Περιλαμβάνει την περιοχή κάτω από την Ομόνοια, Μεταξουργείο, Ψυρρή, Γκάζι. Κάναμε κυρίως χαρτογραφήσεις, δουλέψαμε με καταστασιακή μεθοδολογία (derive), αλλά και μέσα από συνεντεύξεις με ανθρώπους της πόλης. Μιλήσαμε με ιδιοκτήτες γκαλερί αλλά και με το Εθνικό Θέατρο για να μάθουμε τι θέλουν να κάνουν σε σχέση με την περιοχή στην οποία βρίσκονται. Θέλαμε να ανιχνεύσουμε πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν αυτό το επικίνδυνο «έξω». Το υλικό είναι αναρτημένο στο site μας. Το συμπέρασμα είναι ότι σε αυτές τις περιοχές υπήρχε μια εναλλακτική καλλιτεχνική κοινότητα. Αργότερα αυτή διαβρώθηκε ενώ άρχισαν να μεταφέρονται και πολλές γκαλερί από του Ψυρρή προς το Μεταξουργείο. Αυτές ωστόσο δεν απέκτησαν κάποια σχέση με το «έξω». Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις: π.χ. το Βιος και το θέατρο του Μαρμαρινού οι οποίοι δρουν πάνω στο ζήτημα της σχέσης του έξω με το μέσα. Το Εθνικό Θέατρο από τη στιγμή που ανακαινίστηκε αντιμετώπισε σαν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα το έξω. Θα μπορούσε ωστόσο να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο για την περιοχή και ίσως να παίξει μελλοντικά.

Έχει σημασία η δυναμική της διάρρηξης των ορίων. Η τέχνη ως λανθάνουσα δραστηριότητα έχει αυτή τη δυναμική. Αν και η ίδια η τέχνη στην περιοχή εμφανίζεται αποκομμένη(γκαλερί), σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές μπορούν να αναπτυχθούν και να οδηγήσουν σε σύνθετες προτάσεις για την περιοχή, που εμπεριέχουν την κοινωνική οικολογία. και τη χωρική δικαιοσύνη, να φέρουν κοντά τις κοινότητες και να δημιουργήσουν νέες καθώς και να κάνουν ορατές και αναγνώσιμες τις κοινωνικές διεργασίες όλων των ειδών αποκαθιστώντας μια ισορροπία στο φορτισμένο από νοήματα χώρο. Η τέχνη μπορεί να θεωρηθεί ως ένας τρόπος για να αυξηθεί η ικανότητα για την αντίληψη και την αγάπη, ένας τρόπος για να εξελίσσεται η κοινωνία μέσα από την αίσθηση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να έλθουν οι αλλαγές. Όσον αφορά το νέο αυτό αστικό τοπίο της Αθήνας αποτελεί την ύλη της αρχιτεκτονικής και της τέχνης.. Κι ας μοιάζει με κινούμενη άμμο καθώς εμπεριέχει πολλαπλά αλληλεπιδρώντα μορφώματα, πρωτόγνωρα, που η μελέτη επιδιώκει να τα κάνει όσο το δυνατόν φανερά.

– Ωστόσο η ιστορία δείχνει ότι κι αυτές οι ομάδες, παρά το ότι δεν συμμετέχουν στο λεγόμενο χρηματιστήριο της τέχνης, μπορεί να είναι αφομοιώσιμες. Θυμάμαι την παρέμβασή σας για το remap, όταν καταγγείλατε ότι η συγκεκριμένη καλλιτεχνική δράση που πλαισίωνε την 1η Μπιενάλε της Αθήνας, ήταν χρηματοδοτούμενη από επενδυτική εταιρεία, με στόχο να πεταχτούν από τους χώρους κατοικίας τους οι μετανάστες.
Πρόκειται για μια μεθοδολογία του κεφαλαίου που γίνεται εμφανής σε όλο τον κόσμο: χρησιμοποιεί πρακτικές των κινημάτων και των ακτιβιστικών καλλιτεχνικών δράσεων για να μπορέσει το ίδιο να διεκδικήσει. «Δημιουργική οικονομία». Αυτό είχε συμβεί και με το remap. Βέβαια τότε ήταν νωρίς και κανείς δεν μπορούσε να το υποψιαστεί. Η ομάδα μας όμως είχε δουλέψει χρόνια στο Γκάζι και στο Μεταξουργείο κι έτσι μάθαμε κάποιες κινήσεις. Επίσης μας κίνησε υποψίες ένα δελτίο που είχαν βγάλει. Αυτό πλέον, στην εποχή της βιοπολιτικής, γίνεται με μεγάλη σπουδή από το κεφάλαιο. Νομίζω όμως ότι φαίνεται αν κρύβεται ή όχι real estate πίσω από τις δράσεις: Άλλα κίνητρα έχει ο κήπος (το πάρκο) στα Εξάρχεια κι άλλο κάποιοι άλλοι στο Μεταξουργείο. Τα πράγματα δεν είναι αθώα. Το κεφάλαιο διαθέτει πάρα πολλά πλοκάμια και μεθόδους Αποκαλύπτονται ωστόσο και με την εξέλιξή τους. Δυστυχώς, μέσα στο ψέμα που ζήσαμε και ζούμε δεν λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Έχει σημασία να λέμε και να διεκδικούμε πράγματα με το όνομά τους. Ζούμε σε καιρούς δύσκολους που μπορούμε όμως να τους κάνουμε ενδιαφέροντες.

- Τη δράση των «atenistas» πώς τη βλέπετε; Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ενώ ομάδες σαν τη δική σας, με δράση, μελέτες και βάθος χρόνου δεν αναφέρονται καν στα ΜΜΕ, οι ατενίστας έχουν εκπληκτική προβολή. Λειτουργείτε στο ίδιο πλαίσιο;
Μπορεί ίσως κανείς να πει με μια πρώτη ματιά ότι κάνουν παρόμοια πράγματα. Ωστόσο ο τρόπος είναι πολύ διαφορετικός. Νομίζω ότι είναι απολιτίκ. Δεν βάζουν προβληματισμούς. Δεν υπάρχει βάση πίσω απ’ αυτό που κάνουν. Συγκεντρώνουν βέβαια πάρα πολύ κόσμο, ο οποίος πηγαίνει στα καλέσματα, διασκεδάζει, χωρίς όμως να κάνει κάτι ουσιαστικό. Οι δράσεις αυτές μετά ξεφουσκώνουν. Ή μπορεί να χρησιμοποιηθούν όπως οι κήποι στο Μεταξουργείο.
Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έχει αναπτύξει τη δημιουργική οικονομία, έκφανση της οποίας είναι και η υιοθέτηση ακτιβιστικών πρακτικών που λέγαμε πριν. Χρησιμοποιεί κάθε μέσον για να στηριχθεί. Νομίζω ωστόσο ότι αργοπεθαίνει.

- Αισιόδοξη σας βρίσκω.
Δεν ξέρουμε ούτε πόσα χρόνια θα πάρει ο θάνατός του, ούτε αν ο πλανήτης θα αντέξει, ούτε πόσα θύματα θα έχει… Σίγουρα πάντως χρειαζόμαστε νέα θεωρητικά εργαλεία. Φαίνεται αυτά που διαθέτει αυτή τη στιγμή η αριστερά να είναι παρωχημένα. Δυστυχώς. Επιπλέον προσπαθεί να μπει το ιδιωτικό κεφάλαιο στα πανεπιστήμια, να αποβάλλει τις ανθρωπιστικές σπουδές. Αλλάζουν όλα με ορμή. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για να τα αντιμετωπίσουμε. Τα κινήματα σήμερα διαπερνούν έθνη, χώρες, ηπείρους.

- Η αρχιτεκτονική και οι καλλιτεχνικές σπουδές στην Ελλάδα εξοικειώνουν τους φοιτητές με τέτοιου είδους δράσεις;
Νομίζω όχι. Εγώ σπούδασα στην Ιταλία σε μια σχολή που εξαιτίας της εποχής (δεκαετία του ΄70) ήταν σε εγρήγορση και είχα την ευκαιρία να είμαι μέσα στα κινήματα. Στην Ελλάδα οι διδάσκοντες δεν έχουν καμία σχέση με τον ακτιβισμό εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Είναι μακριά από όλους αυτούς τους προβληματισμούς. Κι αυτό γιατί οι ίδιοι αυτοί χώροι λειτουργούν με τα ίδια συστήματα που λειτουργεί το κράτος. Όμως η επισφάλεια της διανοητικής εργατικής δύναμης είναι πια γεγονός και υπάρχει σε μεγάλο βαθμό έξω από τα πανεπιστήμια. Από τους φοιτητές των Αρχιτεκτονικών Σχολών και των Καλών Τεχνών προκύπτουν πράγματα γιατί βιώνουν την επισφάλεια, η διαδικασία της οποίας μοιάζει ασυγκράτητη.

- Θίξατε προηγουμένως το ρόλο του Δεκέμβρη του 2008 στην ανάπτυξη αυτών των δράσεων. Ήταν καθοριστική πιστεύετε η κατάληψη της Λυρικής;
Νομίζω ήταν ένα καταπληκτικό γεγονός. Ήταν μια πολύ ζωντανή κατάληψη. Ειδικά την τελευταία μέρα που ο χορός και οι δράσεις βγήκαν στο δρόμο. Γενικά από τον Δεκέμβρη του ’08 ξεκίνησαν πάρα πολλά πράγματα. Ήταν ένα κύμα που έχει συμπαρασύρει πολλά νέα άτομα. Επίσης βρίσκω πολύ σημαντικό κι αυτό που γίνεται στο πάρκο των Εξαρχείων, το οποίο ξεκίνησε λίγο καιρό μετά τη δολοφονία του Αλέξη. Επίσης το πάρκο Κύπρου & Πατησίων. Πάρα πολλοί άνθρωποι βρεθήκαμε εκεί για να σώσουμε τα δέντρα. Επίσης η βίλα Δρακόπουλου κ.ά. Αυτές είναι πολιτικές ακτιβιστικές πράξεις αλλά εμπεριέχουν το καλλιτεχνικό και το αρχιτεκτονικό διότι και πολλοί καλλιτέχνες συμμετέχουν και με το χώρο έχουν να κάνουν.

- Δεν συμφωνείτε με το κομμάτι της Αριστεράς που βρίσκει μηδενικό τον απολογισμό του Δεκέμβρη.
Δεν συμφωνώ. Ο Δεκέμβρης ήταν μια αστική εξέγερση που δημιούργησε και δημιουργεί καταστάσεις, που όμως έχουν να κάνουν με καινούργια πράγματα τα οποία ίσως κάποιο κομμάτι της αριστεράς δεν τα καταλαβαίνει. Διότι έχουν να κάνουν με το χώρο, με αιτήματα έξω από τα έθνη, αιτήματα που αφορούν διαφορετικές κοινότητες, που αφορούν νέους κοινωνικούς τρόπους ζωής.

- Τώρα έρχονται και οι ταχύρρυθμες «σωτήριες» μεγάλες επενδύσεις. Είχατε ασχοληθεί με το θέμα του Ελαιώνα.
Είχαμε συνεργαστεί με την επιτροπή κατοίκων για τη διάσωση του Ελαιώνα και είχαμε κάνει τη δράση Πομπή στα ίχνη κατοίκησης του Ελαιώνα υπερασπίζοντας το χώρο ως κοινό αγαθό. Τι να πω; Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε προκειμένου να μη γίνουν αυτά. Είναι απαράδεκτα. Όπως τώρα και στο Ελληνικό γίνεται κάτι αντίστοιχο.

Stalker a fabbricaeuropa 2002, Stazione Leopolda - Firenze

- Επιμένετε στην επαφή με αντίστοιχες ομάδες του εξωτερικού. Ποια είναι έξω η σύνθεση των ομάδων;

Είναι σημαντική η δικτύωση διότι έξω διαθέτουν μεγάλη εμπειρία. Έχουμε μεταξύ άλλων συνεργαστεί με τις ομάδες Stalker(Osservatorio Nomade), Flux Factory, European Alternatives, CUP… Είναι ομάδες που έχουν αναπτύξει κι έναν σημαντικό θεωρητικό λόγο. Κυρίως αποτελούνται από αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, ανθρωπολόγους, εικαστικούς, γεωγράφους.

– Πού πάσχουν οι αντίστοιχες ελληνικές;
Ένα πρόβλημα είναι ότι εύκολα διαλύονται. Είναι μεγάλες οι δυσκολίες για αυτούς που αφιερώνουν το χρόνο τους συνήθως χωρίς αμοιβή. Κυρίως όμως νομίζω είναι η κλειστή, συντηρητική νοοτροπία που καλλιεργεί η Καλών Τεχνών αλλά και η Aρχιτεκτονική: πρέπει μόνος του κανείς να κάνει πράγματα, να ψάχνει για γκαλερί, να δουλεύει σε μεγάλα γραφεία. Ποτέ δεν δόθηκε κάποια συλλογική κατεύθυνση. Το ψέμα του life style όμως φανερώθηκε. Γι’αυτό πιστεύω ότι ο Δεκέμβρης ήταν καταλυτικός: άνοιξε ως επείγοντα αυτά τα μητροπολιτικά ζητήματα μέσα από τα κινήματα πόλης. Οι καταστάσεις αυτές είναι πλέον αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μπορεί να ακούγομαι αισιόδοξη αλλά από την άλλη υπάρχει και το ζήτημα του διάχυτου φόβου και πώς τον αντιμετωπίζεις. Ο φόβος για το καινούργιο και το άγνωστο. Ο διάχυτος φόβος μέσα στην πόλη, στην οποία δεν περπατάς πλέον άνετα, δεν ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο.

- Ο φόβος θα καθηλώσει ή θα κινητοποιήσει νομίζετε;
Μάλλον θα κινητοποιήσει κάποιες μορφές δράσης. Δεν είναι ωστόσο προβλέψιμο το αποτέλεσμα. Εξαρτάται από όλους μας. Αν κινητοποιηθούμε, αν υπερασπιστούμε τα δημόσια κοινά αγαθά, αν δράσουμε τότε μπορεί να προκύψουν επιπλέον πράγματα και καταστάσεις στη πόλη μας. Η αγανάκτηση αποτελεί μια πρώτη ύλη.

Περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις του Δικτύου Νομαδική Αρχιτεκτονική:

http://nomadikiarxitektoniki.net/

Οι κάτοικοι της Κερατέας δεν υποχωρούν

2011-01-18T08:47:00.000-08:00

Επικοινωνιακά τρικ του υπουργείου Εσωτερικών με την απόφαση του ΣτΕ, ενώ σχεδιάζεται και εργοστάσιο καύσης στη Φυλή.

Με επικοινωνιακά τρικ, το υπουργείο Εσωτερικών και τα πρόθυμα «μέσα» διοχετεύουν τις τελευταίες μέρες το μήνυμα ότι τάχα το έργο κρίθηκε νόμιμο από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ).
Την Δευτέρα 10 Ιανουαρίου το ΣτΕ δεν ενέκρινε την αίτηση από την κοινότητα της Κερατέας, με την οποία ζητούσε να ακυρωθεί η, από 7.7.2009 υπουργική απόφαση, που έδινε παράταση μέχρι τις 30.10.2013 στους περιβαλλοντικούς όρους για την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης αποβλήτων.

Η ουσία της υπόθεσης όμως δεν έχει κριθεί αφού εκκρεμούν άλλες τρεις προσφυγές στο ΣτΕ (περιβαλλοντική έγκριση, απαλλοτριώσεις, άρση αναδάσωσης) που δεν έχουν εκδικαστεί ενώ την ίδια στιγμή ισχύει η απόφαση του Ειρηνοδικείου Λαυρίου η οποία απαγορεύει την έναρξη οποιασδήποτε εργασίας στην περιοχή μέχρι να συντελεσθεί η αναγκαστική απαλλοτρίωση της εκτάσεως για την εκτέλεση της Α΄ φάσης του Χ.Υ.Τ.Α. Κερατέας, να εκπονηθούν οι μελέτες που προβλέπονται από την εργολαβική σύμβαση, να αποφανθούν οι αρμόδιες αρχαιολογικές υπηρεσίες περί της μη υπάρξεως αρχαιολογικών ευρημάτων στο χώρο αυτό και να εκδοθούν οι σχετικές πολεοδομικές άδειες για την εκτέλεση των εργασιών της εργολαβίας.
Το Δημόσιο άσκησε έφεση στην απόφαση του Ειρηνοδικείου, η οποία τελικά δεν εκδικάστηκε την Παρασκευή 7/1 αφού το Δημόσιο εμφανίστηκε εντελώς ανέτοιμο με έναν εκ των συνηγόρων του να απουσιάζει. Η δίκη αναβλήθηκε για τις 2 Φεβρουαρίου.

Πήρε φωτιά… η αύρα τους
Μέχρι τότε οποιαδήποτε «πρόοδος των εργασιών» είναι παράνομη όπως παράνομη είναι και η απαγόρευση πρόσβασης των κατοίκων στις ιδιοκτησίες τους από τα ΜΑΤ. Η αστυνομία συνεχίζει να φυλάει τα μηχανήματα του εργολάβου και συνεχίζει να κρατάει κλειστή τη λεωφόρο Λαυρίου δημιουργώντας προβλήματα στην μετακίνηση των κατοίκων.
Οι κάτοικοι συνεχίζουν να συγκρούονται με την αστυνομία απαιτώντας να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του Ειρηνοδικείου. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα την Τρίτη 15 Ιανουαρίου οι κάτοικοι συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ τα οποία έπνιξαν την περιοχή πάλι με δακρυγόνα και επιστράτευσαν την αύρα νερού που λίγο αργότερα αναγκάστηκαν να «μαζέψουν» αφού πήρε φωτιά από τις μολότοφ που πέταξαν οι κάτοικοι. Οι οδομαχίες συνεχίστηκαν αρκετές ώρες μετά μαζί με τον πάτερ που ανεβασμένος σ΄ ένα καμένο αυτοκίνητο έδινε το σύνθημα «Απάνω τους!».

Ξεκαθάρισε την θέση του ο Ραγκούσης
Ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Ραγκούσης δήλωσε το πρωί της Τρίτης στο σταθμό του ΣΚΑΙ ξεκάθαρα ότι στην περιοχή του Οβριοκάστρου στην Κερατέα, τα έργα θα ξεκινήσουν με την κατασκευή ΧΥΤΑ δηλαδή χωματερής και όχι ΧΥΤΥ δηλαδή ταφής υπολειμμάτων. Στην ίδια ραδιοφωνική συνέντευξη ο κ. Ραγκούσης δήλωσε κατηγορηματικά ότι ακόμη δεν έχουν καθοριστεί οι τεχνολογίες με τις οποίες θα γίνει η επεξεργασία των απορριμμάτων. Στην απάντηση του, ο Δήμος Λαυρεωτικής αναφέρει: «Με όλα όσα συνέβησαν τον τελευταίο μήνα, το Οβριόκαστρο αποτελεί πλέον ιερό τόπο για τους κατοίκους της Λαυρεωτικής και έτσι θα παραμείνει.»

Και εργοστάσιο καύσης σκουπιδιών στη Φυλή
Η κυβέρνηση αποδεικνύει πως όταν μιλά για «πράσινη ανάπτυξη» εννοεί να γίνει θυσία (και πάλι) το περιβάλλον, η υγεία και το βιος των πολιτών στους επιχειρηματικούς ομίλους, στα κέρδη του κάθε Μπόμπολα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου λοιπόν προωθεί τη διαδικασία της λεγόμενης «προγραμματικής σύμβασης» για τη διαχείριση τον απορριμμάτων. Συνένοχη και η δικομματική ηγεσία του ΕΣΔΚΝΑ, που αφού απέτυχε να πάρει απόφαση από το Διοικητικό Συμβούλιο, μετά τις κινητοποιήσεις εργαζομένων και κατοίκων, προώθησε πραξικοπηματικά τη σύμβαση.
Τι προβλέπει αυτή η διαβόητη «προγραμματική σύμβαση»; Πλήρης ιδιωτικοποίηση του συστήματος, ουδεμία ανακύκλωση στην πηγή, συγκέντρωση όλων των απορριμμάτων στις χωματερές, απόληψη με μηχανικό τρόπο μόνο των μεταλλικών στοιχείων και καύση των απορριμμάτων –μια ξεπερασμένη τεχνολογία που εισάγει από τη Γερμανία ο όμιλος Μπόμπολα. Παράγεται ενέργεια η οποία πωλείται στη ΔΕΗ σαν ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, άρα σε πολύ ακριβή τιμή ενώ επιπλέον επιδοτείται από το κράτος. Από την καύση παράγονται εξαιρετικά επικίνδυνοι ρύποι, διοξίνες καθώς καίγεται το πλαστικό.
Το δε υπόλειμμα της καύσης είναι τόσο τοξικό, που θα απαιτηθεί να κατασκευαστούν ειδικοί χώροι για απόθεση τοξικών αποβλήτων. Το κόστος της διαχείρισης των σκουπιδιών από 42 ευρώ ανά τόνο που είναι σήμερα και που θα μπορούσε να συρρικνωθεί αρκετά αν εφαρμοζόταν η ανακύκλωση στην πηγή από κάθε νοικοκυριό, εκτοξεύεται με την καύση στα 180 ευρώ ανά τόνο. Μόνο αφελής θα μπορούσε να ρωτήσει ποιος θα επιβαρυνθεί. Το πρώτο εργοστάσιο προγραμματίζεται στη Φυλή. Οι κάτοικοι, τα δημοτικά σχήματα και οι εργαζόμενοι στη χωματερή έχουν το λόγο. Θυμίζουμε ότι στη Θήβα, που αρχικά σχεδιαζόταν το εργοστάσιο καύσης, ο λαϊκός ξεσηκωμός ακύρωσε τα καταστροφικά σχέδια πριν ένα χρόνο.

Απολύσεις στο Δ.Ο.Λ. αλλά και ανάκληση απολύσεων μετά από δυναμική κινητοποίηση των εργαζομένων.

2010-12-02T02:59:00.000-08:00

Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

Σχολιαστές χωρίς σύνορα

Όταν η εξέγερση κατεβεί σαν λύκος...

2010-11-19T05:54:00.000-08:00

Νοέμβρης 1973, Δεκέμβρης 2008, ο επόμενος σταθμός πότε; Τη στιγμή που η αγέλη της οργής και της δημιουργίας ξεσπάσει, τότε είναι που θα χαράξει ξανά η ελπίδα... Του Νίκου Ταυρή.

Aναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος

Μεθαύριο λήγει το κινητό, 82,75 ευρώ. Ευτυχώς για το νοίκι έχουμε ακόμα μέρες. Μίλησα και με την μάνα μου χτες, έχει να πληρωθεί δύο μήνες, πρέπει κάτι να στείλω και στους δικούς μου. Και αύριο πάλι σε αυτή την κωλοδουλειά. Εννιά ώρες ανούσια πράγματα μόνο και μόνο για 800 ευρώ, ασφάλιση part-time για να συντηρείται η βίλα και το κότερο του αφεντικού. Αλήθεια πόσο του ήρθε η περαίωση; Με τρώει η περιέργεια να μάθω με πόσα την σκαπούλαρε. Και πώς πάνε εκεί αύριο. Ο ηλεκτρικός δεν «παίζει», όπως συνήθως, άρα λεωφορείο και μετρό. Ταλαιπωρία πριν ακόμα ξεκινήσει η μέρα. Και πρέπει στη δουλειά να είμαι ακριβώς γιατί έχουμε και ραντεβού για το νέο έργο που θα αναλάβει η εταιρία. Άντε κοιμήσου τώρα με αυτό το άγχος και με την ένταση της εξόδου που μόλις τελείωσε. Τι έξοδος και αυτή. Σκέτη εκτόνωση, μηδέν εις το πηλίκο. Ευτυχώς που ο συγκάτοικος είχε κέφια και κάναμε λίγο «χαβαλέ». Και τώρα; Μουσική ή τηλεόραση; Τι είναι πιο νανουριστικό για την φαιά μου ουσία; Μάλλον η τηλεόραση. Βοηθάει να φύγουν όλα αυτά από το μυαλό μου, αλλά έτσι κι αλλιώς το πρωί δεν θα θυμάμαι με διαύγεια όλες αυτές τις νυχτερινές σκέψεις μέχρι να ξαναέρθουν το επόμενο βράδυ και το μεθεπόμενο και ξανά και ξανά.
Πόσες φορές δεν μας έχουν επισκεφθεί αυτές οι σκέψεις. Και πόσες φορές δεν τις έχουμε διώξει πιστεύοντας είτε ότι θα ξεχαστούν και θα περάσουν είτε ότι την επόμενη μέρα κάτι θα γίνει και ως διά μαγείας θα λυθούν από μόνα τους αρκετά από αυτά που μας απασχολούν. Και όμως η κατάσταση δεν αλλάζει από μόνη της, μάλλον για να το πούμε καλύτερα, φροντίζουν οι κρατούντες, διεθνείς και ντόπιοι, και ο συρφετός που τους υπηρετεί, να αλλάζει συνεχώς προς το χειρότερο.
Μισή δουλειά, μισθοί επιβίωσης, αποστειρωμένη και ακριβοπληρωμένη διασκέδαση, πολιτιστική φτώχεια σε όλα τα επίπεδα -κάποτε είχαμε ποσότητες και όχι ποιότητες για να ξεγελιόμαστε, τώρα και οι ποσότητες λιγοστεύουν- αποξένωση, αλλοτρίωση, ελάχιστη ουσιαστική επικοινωνία, υποκατάστατα όλων των ειδών, από το πώς θα «φτιάχνεσαι» μέχρι το πώς θα είναι οι κοινωνικές σχέσεις μας. Εδώ και αν «παίζει» η υποκατάσταση, γεμάτη συμβιβασμούς, επιβεβλημένες συνθήκες και ψεύτικες ανάγκες. Για όλα τα γούστα κάτι υπάρχει. Τι λοβοτομή θέλετε; Το νούμερο 4; Από εδώ παρακαλώ... Ούτε καν μισή ζωή. Μόνο επιβίωση, χαμοζωή και μια καχεκτική ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, έτσι από μόνο του. Και όλα αυτά όταν οι συνθήκες ζωής δραματικά χειροτερεύουν από μέρα σε μέρα, όταν το εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον αποτυπώνεται με τα πιο μελανά χρώματα, όχι στο μέλλον, ούτε καν αύριο, αλλά τώρα, σήμερα.

Ένα σημείωμα για τον Νοέμβρη

Το παρόν σημείωμα υποτίθεται ότι θα προσπαθούσε να αναδείξει το κόκκινο νήμα που συνδέει την εξέγερση του Πολυτεχνείου με το σήμερα. Μια εξέγερση που σε λίγες μέρες θα «εορταστεί» με κάθε επισημότητα από τις πολιτικές νεολαίες και το κίνημα με τον γνωστό και αφυδατωμένο τρόπο. Μερικές εκατοντάδες κόσμου θα «πλακώνεται» για τους χώρους και τα τραπεζάκια, μέσα σε ένα ίδρυμα ασφυκτικά περικυκλωμένο από την αστυνομία και όλη η κατάσταση θα θυμίζει απελπιστικά ντέρμπι αιωνίων. Μέσα οι χούλιγκανς ξεδίνουν υπό την επίβλεψη του κράτους και έξω η πραγματικότητα προχωράει με την αδυσώπητη ροή της.

Υπάρχει όντως σύνδεση ή όλα αυτά είναι στο μυαλό κάποιων «κολλημένων»; Υπάρχει. Και όχι μόνο μία. Υπάρχουν πολλές όχι μόνο συνδέσεις αλλά και αναλογίες με το τότε. Πέρα από την προφανή αναλογία ότι και τα δύο καθεστώτα, και η χούντα και η τρόικα, είναι ξενοκίνητα, υπάρχει και μια άλλη πολύ σημαντική, που σε αυτή θα ήταν καλό να επικεντρωθούμε. Αυτή, της νεολαίας και του ρόλου που έπαιξε. Και τότε υπήρχε η νεολαία που ασφυκτιούσε. Που ήθελε να αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας, τον αέρα της αλλαγής. Και σιγά-σιγά, αρχίζοντας από τις παρέες, από τους συλλόγους και από αλλού, πραγματοποίησε μια εξέγερση που άλλαξε μια και καλή τον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη της χώρας, που γκρέμισε μια σειρά από βεβαιότητες και συμβιβασμούς, που ριζοσπαστικοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Βέβαια μόνο αηδία μπορεί να αισθανθεί κάποιος για το πού κατάντησαν πολλoί αυτής της γενιάς, αλλά τουλάχιστον την κρίσιμη στιγμή έπαιξαν τον ρόλο που τους αναλογούσε και πολλά από τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε τώρα, ό,τι έχει απομείνει τουλάχιστον, οφείλονται στους αγώνες που δόθηκαν τότε. Αυτή την αναλογία πρέπει να την κρατήσουμε και να την εμβαθύνουμε όσο μπορούμε - τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε πρακτικές.

Κάποιοι παλιότεροι λέγανε: «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση». Συμφωνούμε, αλλά παράλληλα η κατάσταση πλέον έχει προχωρήσει ακόμα πιο πολύ. Όταν σου επιφυλάσσουν μια ζωή χωρίς μέλλον, όχι «απλά» με μαύρο μέλλον, αλλά χωρίς καθόλου μέλλον γιατί τότε να μην δημιουργήσουμε το δικό μας μέλλον. Γιατί να μην ορίσουμε εμείς πλέον τη μοίρα μας. Αφού πλέον, δυστυχώς ή ευτυχώς, οι αυταπάτες όχι απλά έχουν διαλυθεί αλλά ούτε καν πλασάρονται πια, γιατί να μην φωνάξουμε δυνατά τις επιθυμίες μας και τις ανάγκες μας. Ήρθε πια ο καιρός να πάρουμε όλες τις χρωματιστές κιμωλίες που μπορούμε να κρατήσουν τα δυο μας χέρια και να ζωγραφίσουμε στο μαυροπίνακα της ζωής ένα αύριο που θα είναι φωτεινό, δροσερό και πάνω από όλα θα γεμίζει τις καρδιές μας με πάθος, με ελπίδα και με δημιουργία.

Να πούμε το δικό μας ανυποχώρητο όχι

Ο Δημήτρης Α.Σεβαστάκης σε ένα άρθρο του με τίτλο «Η μειλίχια κτηνωδία», στην Ελευθεροτυπία, 20/10/2010, έγραφε: «αυτό που σου ζητάνε, αυτό που χρωστάς, είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, πιο απόλυτο και μη μετρήσιμο. Ζητάνε την ενδοτικότητα, τη δουλεία, την τρομαγμένη παραδοχή. Ναι σε όλα, ένα τραυλό “ναι”, ένα ανυποχώρητο “ναι”, ένα “ναι” που να μη δέχεται απλώς, αλλά να συντρίβει». Σε αυτό το τραυλό ναι, όλοι εμείς πρέπει να πούμε το δικό μας συνειδητό, εξεγερμένο, αποφασιστικό και γεμάτο αξιοπρέπεια όχι. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να περπατήσουμε ξανά το δρόμο της εξέγερσης. Όλοι εμείς, οι νέοι και οι νέες αυτής της χώρας θα πρέπει να γίνουμε ξανά η δύναμη που θα γείρει με αποφασιστικό τρόπο την πλάστιγγα υπέρ της αλλαγής. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει και να μισήσουμε. Όχι απλά να γεμίσουμε την ψυχή μας με μίσος και καταστροφή, όπως διαλαλούν και πράττουν με επαναλαμβανόμενο ρυθμό κάποια κομμάτια του κινή ματος, αλλά να μισήσουμε βαθιά, να μισήσουμε ουσιαστικά όλους αυτούς που μας απαρνούνται το μέλλον και την ίδια τη ζωή. Που μας αρνούνται τη δημιουργία, την απελευθέρωση, την ελπίδα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα από την κλίμακα του «εφικτού». Και προσεκτικά, σχεδιασμένα, συνειδητά, αποφασιστικά να σχεδιάσουμε το τέλος τους, την οριστική ήττα τους.

Αυτό θα έρθει μέσα από μια σειρά μεγάλες και μικρές μάχες. Άμεσες και έμμεσες. Ενάντια σε όσους θέλουν να μας ρίξουν στην άβυσσο που προετοιμάζουν, στο κοινωνικό, εργασιακό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό Καιάδα, όπου πλέον θα πετιούνται οι πολλοί μόνο και μόνο για να διατηρήσουν τα πλούτη τους οι λίγοι. Ενάντια σε ό,τι έχει στόχο το μυαλό μας, σε ό,τι έχει σκοπό να παραλύσει το πνεύμα μας. Να εξεγερθούμε ενάντια στην παθητικότητα, την αδράνεια, την αναδίπλωση, τα υποκατάστατα, το νάρκωμα. Ενάντια στους διεθνείς μπάτσους ΔΝΤ-Ε.Ε.-Ευρωπαϊκή Τράπεζα, που αποφάσισαν ότι η χώρα μας είναι η πίσω αυλή τους και ο λαός μας ένας ακόμα σκλάβος τους. Ενάντια στους εγχώριους υπηρέτες τους, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που πλέον κυβερνά με ποσοστό 20%, όπως απέδειξαν οι πρόσφατες εκλογές. Ενάντια στα υπόλοιπα αστικά κόμματα που αποδέχονται όλη αυτή την κατάσταση και την σιγοντάρουν άλλοτε ανοιχτά, άλλοτε καλυμμένα. Ενάντια στην Aριστερά που φαίνεται να μην θέλει να καταλάβει τι διακυβεύεται. Ενάντια σε κάθε κρατικίστικη και εξουσιαστική λογική ακόμα και αν προέρχεται από τα πιο «δυναμικά» κομμάτια του κινήματος. Ενάντια στην καταστολή που πλέον έχει πάρει τη μορφή της συνεχούς παρακολούθησης όλης της κοινωνίας. Ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο που βιώνουμε, όπου πλέον έχει καταλυθεί το Σύνταγμα και κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος.

Όπλο η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα, η οργάνωση

Και για να τα καταφέρουμε θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα μας τα όπλα. Και να μην ξεχάσουμε τα πιο αποτελεσματικά. Την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και την οργάνωση. Με σκοπό την αντίσταση. Να χτίσουμε συλλογικότητες καινούριες, να ψάξουμε αν υπάρχουν σχήματα που μας χωράνε. Να το παλέψουμε. Να πετάξουμε από πάνω μας την προβιά που μας κάνει να μοιάζουμε με πρόβατα και να αποκαλύψουμε την αληθινή μας φύση. Αυτή του λύκου. Ήδη το αλύχτισμα ακούγεται από μακριά. Αλλά χρειάζεται να βρεθούμε, να κουβεντιάσουμε και να ενωθούμε. Και να οργανωθούμε σε μια συνειδητή αγέλη οργής και δημιουργίας, που σκοπό θα έχει να αλλάξει την κοινωνία και τις ζωές μας. Τότε θα είναι η στιγμή που η ελπίδα θα πάρει μια νέα ανάσα, που θα λάμψει κατακόκκινη στο βάθος του ορίζοντα...

2010-10-19T00:49:00.000-07:00

Στο τεύχος Οκτωβρίου του κοντέινερ ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στην Εργασία.
*http://konteinermag.blogspot.com/

Χιλιάδες ποδηλάτες,αλλά κανένας ποδηλατόδρομος.

2010-10-18T09:37:00.000-07:00

photo:www.localathens.blogspot.com

Όταν η βενζίνη ανεβαίνει στα ύψη και το μποτιλιάρισμα στους δρόμους της Αθήνας σε κάνει να μαρτυράς που δεν έχεις φτερά,τότε η λύση μάλλον ακούει στο όνομα ποδήλατο.
Οι ποδηλάτες εμφανίζονται οργανωμένοι, διατεθημένοι να πείσουν τους υπόλοιπους να αρχίσουν το πετάλι και αποφασισμένοι να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται σε επίπεδο ασφάλειας και σεβασμού από το κράτος.Κι όλα αυτά χωρίς πολλά λόγια αλλά με πολλές πράξεις.
Ένα από τα πιο ενημερωμένα και δραστήρια sites το οποίο παίζει βασικό ρόλο στον συντονισμό της κίνησης αυτής είναι οι podilates.gr.
Ξεκίνησε δειλά το 2004 όταν κάποιοι ποδηλάτες αντέδρασαν στην απαγόρευση της εισόδου των ποδηλάτων στον ΗΣΑΠ.
Τέσσερα χρόνια μετά η συμμετοχή του κόσμου ξεπερνά όλες τις προσδοκίες.
“Η κίνηση αυτή, οι podilates.gr, είναι μια ανοιχτή συνέλευση που γίνεται δυο φορές το μήνα και αποφασίζουμε ανοιχτά και αμεσοδημοκρατικά τις δράσεις μας, είναι επίσης το site που βοηθά ιδιαίτερα για την ενημέρωση του κόσμου και βέβαια είναι ο κόσμος που συμμετέχει σε όλο αυτό με τον δικό του τρόπο ο καθένας”, λέει ο Τάσος Αλεξανδράκης, εκπαιδευτικός και μέλος της κίνησης.
Προσπαθούν με ακτιβιστικούς-και όχι μόνο- τρόπους να προωθήσουν τη χρήση του ποδηλάτου ως μέσου μεταφοράς στην πόλη.
Τα βασικά τους αιτήματα είναι νόμοι εδώ και χρόνια σε άλλες ευρωπαικές χώρες. Να επιτραπεί η μεταφορά των ποδηλάτων στο μετρό και σε κάποια -αν όχι σε όλα- τα δρομολόγια του ΟΑΣΑ, να υλοποιηθεί δίκτυο ποδηλατόδρομων και να αλλάξει ο αναχρονιστικός κώδικας οδικής κυκλοφορίας.
“Εδώ και κάποια χρόνια, χάρη στις διαπραγματεύσεις των ποδηλατιστών με τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΗΣΑΠ, τα ποδήλατα επιτρέπονται στα βαγόνια του ηλεκτρικού και όπως μας λένε οι υπεύθυνοι δεν δημιουργούνται προβλήματα, οι αντιδράσεις του κόσμου είναι θετικές και εκτιμούμε ότι αυτό θα συνεχιστεί”, συμπληρώνει ο Τάσος.

Ποδηλατικός γύρος με παρεμβάσεις

Στον 19ο Ποδηλατικό Γύρο της Αθήνας που αναβίωσε ο Δήμος Αθηναίων το 2007 “συμμετείχαν” πάνω από 6.000 ποδηλάτες και ποδηλάτισσες.
“Εμείς μοιράσαμε περίπου 2-3000 φυλλάδια ενημερωτικού υλικού στην παρέμβασή μας. Η εθιμοτυπικού χαρακτήρα αναβίωση είναι το μόνο που έχει κάνει ο κ.Κακλαμάνης. Έχουμε ζητήσει επανειλλημένως συνάντηση με τον δήμαρχο, έχουμε στείλει αρκετές επιστολές αλλά δεν μας έχει απαντήσει ποτέ. Η πλειοψηφία του κόσμου αντέδρασε πολύ θετικά στη διαμαρτυρία μας”, αναφέρει ο Τάσος Αλεξανδράκης.

Από την πλευρά του Δήμου, ο πρόεδρος του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης κ.Άγγελος Μοσχονάς ανέφερε στην διοργάνωση πως “ο δήμος και ο δήμαρχος Νικήτας Κακαλαμάνης είχαν αναθέσει στο Πολυτεχνείο, στον καθηγητή κ.Βλαστό,μελέτη, ώστε να δηµιουργηθούν ποδηλατόδροµοι στην Αθήνα. Η µελέτη έχει ολοκληρωθεί και έχει υποβληθεί στο υπουργείο Υποδοµών, Μεταφορών και Δικτύων».

Οι δηλώσεις αυτές αμφισβητούνται από τους ποδηλάτες αφού ο ίδιος ο κ.Κακλαμάνης είχε δηλώσει το 2007 σε συνάντησή του με τον τότε υπουργό Μεταφορών και Επιοινωνιων, κ.Κωστή Χατζηδάκη, τα εξής: “Πιστεύω, ότι και εσείς καταλαβαίνετε και πληροφορήθηκα, ότι έγινε μια συνάντηση χθες ή προχθές με τους φίλους του ποδηλάτου εδώ, ότι στο κέντρο της Αθήνας είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξουμε ποδηλατόδρομους, χωρίς να κινδυνεύει η ακεραιότητα του ποδηλάτη. Πλην όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε, όχι σαν μεταφορική εξυπηρέτηση με ποδήλατο, αλλά σαν ψυχαγωγική εξυπηρέτηση με ποδήλατο, αφού, όπως σας είπε ο Υπουργός και για εμάς είναι μεγάλη βοήθεια και οι μελέτες.”

Ποδήλατο...non stop

Παρά την έλλειψη των βασικών ποδηλατικών υποδομών, οι ποδηλάτες αυξάνονται και μαζί με αυτούς αυξάνονται και οι δράσεις τους.
-Το Freeday είναι μια καθιερωμένη πλέον βόλτα που ξεκίνησε αυθόρμητα από κάποιους ποδηλάτες.Συγκεντρώνονται κάθε Παρασκευή βράδυ στο σταθμό του Θησείου φτάνοντασ τους 1000 και η ποδηλατο-βόλτα κρατά μέχρι αργά.
-Το Bicycle Film Festival διοργανώνεται από τις 11-14 Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.Είναι ένα διεθνές πολιτιστικό φεστιβάλ με κεντρικό θέμα το ποδήλατο.
-Το Critical Mass είναι πάλι ιδέα κάποιων ποδηλατών.Γίνεται συνήθως κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα και από το σημείο συνάντησης ακολουθούν μια πορεία.Ξεκίνησε από το Σαν Φρανσίσκο της Αμερικής το 1991 και έχει καθιερωθεί σε πολλές χώρες του κόσμου.

“Όλες αυτές οι ομάδες λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά είμαστε κατά κάποιο τρόπο συγκοινωνούντα δοχεία¨, συμπληρώνει ο Τάσος.

Info
http://www.podilates.gr
http://www.filoi-podilatou.gr

Kακλαμάνης vs Δημοτική Αγορά

2010-10-11T08:12:00.000-07:00

Κοινωνική πολιτική προφασίζεται ο Δήμος Αθηναίων στην Κυψέλη,
με ασπίδα τους άστεγους.

Εδώ και επτά μήνες, από τον Μάρτιο του 2010, έχει παρθεί η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων για την παραχώρηση της χρήσης της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης στο Ίδρυμα Αστέγων. Ένα μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές το θέμα διογκώνεται από κάποιους που προειδοποιούν τους γύρω καταστηματάρχες και τους κατοίκους με φυλλάδια σχετικά με την απόφαση του δήμου για την παραχώρηση της αγοράς στο ίδρυμα και άρα την περαιτέρω «περιθωριοποίηση» της περιοχής. Τα δημοσιεύματα στον Τύπο πάνε κι έρχονται, η δημοτική Αρχή κάνει λόγο για «απαράδεκτες κακοήθειες» και, με τη σειρά της, μοίρασε φυλλάδια τα οποία αναφέρονται στον «πολιτιστικό και κοινωνικό χαρακτήρα που θα έχει η Αγορά μετά την αποκατάστασή της αλλά και τα έσοδα που θα προκύπτουν και θα πηγαίνουν στο ίδρυμα αστέγων».

Η Πρωτοβουλία Κατοίκων

Η Δημοτική Αγορά είναι ήδη όμως χώρος πολιτισμού με κοινωνικό χαρακτήρα, όπως έχει διαμορφωθεί εδώ και 4 χρόνια πλέον από την Πρωτοβουλία Κατοίκων. Τον Δεκέμβρη του 2006, κάτοικοι, καλλιτέχνες και αλληλέγγυοι αποφασίζουν να «μπουν» στην αγορά. «Όταν μπήκαμε στην Αγορά, δεν ξέραμε πώς και αν θα προχωρήσει αυτή η κίνηση. Για παραπάνω από επτά χρόνια, παρέμενε εγκαταλειμμένη, γεμάτη σκουπίδια, βρόμικη και εντελώς αναξιοποίητη. Αρχικά, η κίνησή μας ήταν συμβολική. Δεν είχαμε κάτι προσχεδιασμένο, αλλά, μετά την πρώτη συνέλευση που κάναμε, πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε. Ο τρόπος που λειτουργεί η Αγορά είναι ένα πείραμα κοινωνικού χώρου», αναφέρει η Ιωάννα, κάτοικος της Κυψέλης και ενεργό μέλος της Πρωτοβουλίας.
Λειτουργεί δημοκρατικά, οι αποφάσεις παίρνονται στη μηνιαία συνέλευση, όπου από κοινού αποφασίζεται η διαχείριση του χώρου, το πρόγραμμα και οι υποχρεώσεις των μελών. Πρόκειται για μια εστία αντίστασης στα επιχειρηματικά συμφέροντα και αλληλεγγύης σε κινήματα, κινήσεις πολιτών, πολιτιστικούς φορείς, καλλιτέχνες. Ένας χώρος αυτοδιαχειριζόμενος, αντιεμπορικός και ανοιχτός σε όλους. Καθημερινά πραγματοποιούνται μαθήματα ελληνικών για μετανάστες από το Ανοιχτό Σχολείο της Αγοράς, το οποίο έχει 150 μαθητές. Κάθε Σάββατο λειτουργεί αγορά βιοκαλλιεργητών, ενώ τις καθημερινές είναι διαθέσιμη η δανειστική βιβλιοθήκη και ανοιχτή η είσοδος στις κινηματογραφικές προβολές, στα καλλιτεχνικά εργαστήρια και στις εκάστοτε εκδηλώσεις.

Έξι χρόνια κινητοποίησης

Το 2004, μετά από αγώνα φορέων και κατοίκων της περιοχής, η Δημοτική Αγορά χαρακτηρίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού ως μνημείο (ΦΕΚ 527/8/24-3-2004). «Πρόκειται για κτίριο του Μεσοπολέμου, που οικοδομήθηκε το 1935 σε σχέδια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου (τότε διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών ο Κριμπάς, επί δημαρχίας Κ. Κοτζιά)», αναφέρει στην εκτενή προβληματική της η Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ.
Τo 2005 η δημοτική Αρχή δρομολογούσε σχέδια εμπορευματοποίησης του χώρου με τη δημιουργία ενός εμπορικού κέντρου 1.180 τ.μ. Η κινητοποίηση όμως επιστημονικών και κοινωνικών φορέων κατάφερε να ανακόψει αυτά τα σχέδια, τα οποία θα αλλοίωναν την εμπορευματική κίνηση της γειτονιάς αλλά και το διατηρητέο κτίριο. Από το 2006 λειτουργεί ως ανοιχτός κοινωνικός χώρος δράσης και πολιτισμού. «Όπως είναι ανοιχτή σαν κτίριο, με τις δύο μεγάλες εισόδους στις στενές πλευρές, είναι επίσης ανοιχτή και διαθέσιμη σε πολλαπλές χρήσεις, μεταξύ των οποίων το πέρασμα, το χάζεμα και η επαφή με τους άλλους είναι από τις πιο σημαντικές. Επομένως, οι χρήσεις της Αγοράς πρέπει να είναι δημόσιες και η λειτουργία της ανοιχτή στο κοινό»,ανέφερε σε ομιλία της, το 2006, η Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Ανοιχτής Πόλης, η οποία εξ αρχής έχει στηρίξει την κίνηση των κατοίκων.

Πού εξαντλείται η κοινωνική πολιτική
Η πρακτική του κ. Κακλαμάνη είναι γνωστή στους κατοίκους της περιοχής μετά και την προσπάθειά του να μετατρέψει το πάρκο στην Κύπρου και Πατησίων σε πάρκινγκ. Προσπαθώντας να αξιοποιήσει την Αγορά με τρόπο που να απομακρύνει την ενεργή δράση των κατοίκων και να ικανοποιεί τους συντηρητικούς κύκλους που τον στηρίζουν, βάζει μπροστά σαν ασπίδα σωτηρίας την ευαίσθητη κοινωνική ομάδα των αστέγων. Ούτε ίδρυμα στην περιοχή αλλά ούτε άμεση συμμετοχή των κατοίκων. Προσπαθεί να πείσει ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο μοντέλο οργάνωσης του χώρου εκτός από τη λειτουργία του από το δήμο, μέσα σε κλειστά γραφειοκρατικά σχήματα, ενώ είναι εμφανής η πετυχημένη δράση της Πρωτοβουλίας εδώ και τέσσερα χρόνια. Για τη διαπαραταξιακή επιτροπή, που συγκαλέστηκε για το θέμα, τα μέλη της Πρωτοβουλίας δεν είχαν καμία ενημέρωση και κανένα δικαίωμα λόγου, παρόλο που είναι οι υπεύθυνοι για την επαναλειτουργία και αξιοποίηση του χώρου.
«Προφασίζεται κοινωνική πολιτική. Δεν έχει καμία μεθοδική και σοβαρή μέριμνα για τους αστέγους. Ο δήμος διαθέτει πολλούς αναξιοποίητους χώρους, τους οποίους θα μπορούσε να αναβαθμίσει και να παραχωρήσει στο Ίδρυμα Αστέγων. Με τη δημιουργία ενός καφενείου και κάποιων καταστημάτων στην Αγορά, τα έσοδα των οποίων θα απορροφώνται από το ίδρυμα, δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα. Προφασίζεται κοινωνική πολιτική και “παγιδεύει” την ευαισθησία κάθε προοδευτικού ανθρώπου απέναντι στους αστέγους, για να υλοποιήσει τα σχέδιά του», αναφέρει η κάτοικος.

http://dimotikiagora.blogspot.com/

Στο μυαλό είναι ο Στόχος. Το νου σου ε;

2010-07-15T04:56:00.000-07:00

«Σοκ: Απόπειρα αυτοκτονίας 18χρονου, λόγω απογοήτευσης από τις Πανελλήνιες!».

Αυτός είναι ο τίτλος των περισσότερων δημοσιεύσεων για τον υποψήφιο μαθητή που, μόλις πληροφορήθηκε ότι δεν τα είχε πάει καλά στις Πανελλήνιες, έχασε την ψυχραιμία του και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με όπλο κρότου και έπειτα με μαχαίρι.
Σοκαριστική είναι και η διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ένας μαθητής που στην εφηβική του ηλικία το μόνο που «πρέπει» να σκέφτεται είναι η εισαγωγή του σε κάποια καλή σχολή.
Σοκαριστική είναι η λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος και της παραπαιδείας.
Σοκαριστικό είναι το χρηματικό ποσό με το οποίο οι γονείς εξαγοράζουν, στην ουσία, την υπό εξαφάνιση δημόσια φοίτηση στο Πανεπιστήμιο.
Σοκαριστική είναι η ψυχολογική καταπίεση που επιβάλλεται στους «υποψηφίους», αφού επικρατεί ο άγραφος νόμος «αν δεν περάσεις, απέτυχες.» Και, δυστυχώς, οι γονείς παίζουν πολύ βασικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, πιεζόμενοι, πολλές φορές, και οι ίδιοι από την κοινωνική πίεση και πιστεύοντας πως ένα πτυχίο είναι το καλύτερο διαβατήριο για την αγορά εργασίας.
Διαφωτιστική είναι η μελέτη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής, επικεφαλής της οποίας ήταν η ψυχολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Κοκκέβη (συμμετείχαν επίσης οι Βασιλική Ρότσικα, λέκτωρ Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αγγελική Αραπάκη από το ΕΠΙΨΥ, καθώς και ο Κλάιβ Ρίτσαρντσον από το Πάντειο Πανεπιστήμιο). Από στοιχεία που συνέλεξαν από πέντε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1984-2007, προκύπτει πως το ποσοστό που αποπειράται να αυτοκτονήσει, έφτασε το 13,4% από το 7% το 1984.
Παρά τις αντιφάσεις, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Από τη μια, οι γονείς τους πιέζουν να περάσουν σε μια καλή σχολή, γνωρίζοντας πως το πιο πιθανό είναι να ετεροαπασχολούνται αν όχι να είναι μέσα στα ποσοστά ανεργίας των πτυχιούχων που όλο και αυξάνονται. Από την άλλη, ενώ και οι ίδιοι οι μαθητές αντιλαμβάνονται το αβέβαιο μέλλον τους, προσπαθούν να «περάσουν» για να ανταποκριθούν στην οικονομική προσπάθεια των γονιών τους και να μην θεωρούνται αποτυχημένοι.
Η εντατικοποίηση που δέχονται στο σχολείο είναι το πρώτο στάδιο «εκμάθησης», ώστε να είναι το ίδιο υπάκουοι και πειθήνιοι ως εργαζόμενοι. Τα εξοντωτικά ωράρια, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, η στείρα αποστήθιση και η κοινωνική απομόνωση «βοηθούν» στην έλλειψη κρίσης, δημιουργικής σκέψης και αντίδρασης. Αν αυτές οι ικανότητες σου λείπουν τότε είναι πιο πιθανό να έχεις το εισιτήριο για ένα βέβαιο εργασιακό μέλλον με μια αβέβαιη, όμως, πραγματική ζωή.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος.
Το νου σου ε;
K. Γώγου

Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

2010-07-14T01:20:00.001-07:00

Του Ν.Ξυδάκη

Θυμός-λύπη, απάθεια-κατάπληξη, αγωνία-παραίτηση, μανία-κατάθλιψη, όλα τα δίπολα περιγράφουν την παρούσα Ελλάδα. Κυρίως κατάπληξη και παγωνιά, κατάπληκτος μετεωρισμός. Σαν να έχει πέσει βόμβα ψυχοτρονίων και ζούμε διεσταλμένα το απειροελάχιστο διάστημα ανάμεσα στη λάμψη και την έκρηξη: το βλέμμα μας συλλαμβάνει αισθητικά την ωραία λάμψη κλάσματα δευτερολέπτου πριν μας τυφλώσει, πριν ακούσουμε τον κρότο, πριν η έκρηξη μάς σαρώσει.

Σε αυτό το dt ξετυλίγεται ο πρότερος βίος, ο έκλυτος και αμέριμνος βίος ο δανεικός, και μαζί προεικονίζονται θραύσματα από τον βίο εφεξής, εικόνες παρόντος, εικόνες μέλλοντος. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μαζί, κράμα: Γιατί το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα.

Είπαμε, λέμε από καιρό, ότι το πολιτικό σύστημα έχει γκρεμιστεί, ότι ο λαός το ανέχθηκε και το υπέμεινε, το ψήφιζε, και συχνά συναλλάχθηκε μαζί του σε αναδιανομές δανεικού ή κλοπιμαίου πλούτου, σε διαδικασία αμοιβαίας εξαχρείωσης. Από φούσκα σε φούσκα και από αναβολή σε αναβολή, φορτώνοντας τα βάρη στις μέλλουσες γενεές, ρημάζοντας τη γη, τα ποτάμια, τις θάλασσες και τους οικισμούς, το ήθος της κοινότητας και τις συλλογικές συμπεριφορές.

Το ‘χουμε πει από καιρό, σαν ψυχανέμισμα κραδασμών και φόβων, σαν σύλληψη της αγωνίας που διέτρεχε το κοινωνικό σώμα, ακόμη και σε στιγμές κραιπάλης. Τα λέγαμε τον καιρό της μέθης του εκσυγχρονισμού που έμεινε μισερός και μίζερος, ιδεοληπτικός και πτωχαλαζών, και βούλιαξε εντέλει στα θολόνερα του χρηματιστηρίου («οι αγορές μάς ψηφίζουν!») και της ολυμπιακής φενάκης. Το λέγαμε πάνω στα αποκαϊδια των πυρκαγιών του θέρους ’07: η δύσθυμη μεταδημοκρατία πρηζόταν και ξεχείλιζε με σκάνδαλα ηλίθιων και ανήθικων. Δεν σταματήσαμε λεπτό ν’ ακούμε την τρομερή βοή των πλησιαζόντων· δυστοπικά οράματα τρύπωναν στα πληκτρολόγια, μελαγχολία στοίχειωνε τις οθόνες. Ημασταν πληκτικοί, προβλέψιμες κασσάνδρες.

Ο σκοτεινός Δεκέμβρης ‘08 ήταν ο πιο φανερός σπασμός. Κι όμως ελάχιστοι έστερξαν να τον αφουγκραστούν, να ερμηνεύσουν τις φλόγες των δεκαεξάρηδων, την ηλεκτρική εκκένωση του “Νo Future”. Είπαν ότι δεν σημαίνει τίποτε, ότι καλά βαδίζουμε και χωρίς δεκαεξάρηδες, χωρίς ανυπάκουους εφήβους, ότι η λύση είναι περισσότερη τάξη, περισσότερα δάνεια, με άλλο υπουργό θα είμαστε καλύτερα.

Ηρθαν οι άλλοι υπουργοί. Οι παλιοί βυθίστηκαν στην καταφρόνια. (Και παρ’ όλ’ αυτά κυκλοφορούν αντρόπιαστοι, πάνε στην ταβέρνα, ίσως και να ΄χουν σιγουρέψει τις καταθέσεις τους έξω.) Οι καινούργιοι εξελέγησαν θριαμβευτικά από τον λαό, με σύνθημα “τα λεφτά υπάρχουν”: αυτό το τελευταίο ψέμα ο λαός ήθελε απεγνωσμένα να το πιστέψει. Ο πρωθυπουργός έφερε αμέσως αρχιτέκτονες, έταξε πράσινη αντάπτυξη, μοίρασε μπλάκμπερι. Δυο-τρεις μήνες αργότερα, μιλούσε για κερδοσκόπους και Τιτανικούς, για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Προχθές μίλησε για Ιθάκη, κάπου στο απώτερο μέλλον. Θα μιλάει κι αύριο και μεθαύριο, θα εκφωνεί κείμενα άδεια, άψαχνα λόγια. Κανείς δεν ακούει πια.

«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ. / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. / Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).

Τώρα τι λες… Τις λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: «ἄνδρες γὰρ πόλις, καὶ οὐ τείχη οὐδὲ νῆες ἀνδρῶν κεναί». Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες.

Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία. Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ‘φερε, δυο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08 και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

http://vlemma.wordpress.com

Τα grandes-ecoles προειδοποιούν: H εντατικοποίηση βλάπτει σοβαρά την υγεία.

2010-06-20T05:41:00.000-07:00

Τα grandes-ecoles (μεγάλα σχολεία-κατά λέξη-) της Γαλλίας, πέραν της φήμης τους για το υψηλό επίπεδο σπουδών, φημίζονται και για τα υψηλά ποσοστά φοιτητών που αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
Τελειώνοντας το λύκειο στη Γαλλία ένας νέος διαλέγει σε ποιο πανεπιστήμιο θέλει να φοιτήσει αφού οι εξετάσεις έχουν μετατεθεί μέσα σ’ αυτό. Υπάρχουν επίσης όμως τα grandes-ecoles. Έχουν δίδακτρα και για να μπεις πρέπει να περάσεις από το διετές ή τριετές προπαρασκευαστικό στάδιο.Αυτοί οι νέοι είναι κυριώς παιδιά πολιτικών, επιχειρηματιών και άλλων υψηλά ιστάμενων της γαλλικής ελίτ. Κατά τη διάρκεια του προπαρασκευαστικού σταδίου,υποψήφιοι έχουν αυτοκτονήσει αλλά οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές λόγω της εντατικοποίησης και του περιορισμού ενώ ένας σοβαρός αριθμός υποψηφίων εγκαταλείπουν την προσπάθεια αφού δεν αντέχουν το ανταγωνιστικό και καταπιεστικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Σε περιπτώσεις όπου οι σπουδαστές αντιμετωπίζουν βαριάς μορφής κατάθλιψη ή άλλες σοβαρές διαταραχές , οι ψυχολόγοι βρίσκονται δυο βήματα από την αίθουσα. Κυρίως οι θετικές σχολές είναι αυτές που είναι πιο κοντά στα γραφεία των συμβούλων υποστήριξης. Στο Πολυτεχνείο, η υπηρεσία δημιουργήθηκε το 1946, πάνω στο παράδειγμα του αμερικανικού στρατού που απασχολούσε ήδη ψυχολόγους.
Οι διαταραχές αυτές,αφορούν το 10%αυτών των νέων,που έχουν διαφορετικά προβλήματα από αυτά της γενιάς τους. “Αυτοί οι μαθητές έχουν παρακολουθήσει μαθήματα αριστείας συχνά από πολύ μικρή ηλικία”, λέει η Anne Delaigne, ψυχολόγος στο Πολυτεχνείο. “Επίσης, είναι δύσκολο γι΄ αυτούς να αποδεχτούν ότι δεν είναι τέλειοι δε όλα. Συχνά, ο περίγυρος αυτών των παιδιών είναι πεπεισμένος και συνηθισμένος ότι όλα γι΄αυτά είναι εύκολα. Η οικογενειακή πίεση είναι συχνά πολύ μεγάλη”, συμπληρώνει η ψυχολόγος.
Μετά από δυο ή τρία χρόνια σκληρής δουλειάς, αρκετοί νιώθουν μια αίσθηση κενού και έλλειψης νοήματος σ΄αυτή τη διαδικασία.Τα προπαρασκευαστικά έτη τους έχουν εξοντώσει.Ο ανταγωνισμός ενθαρρύνεται από τα προπαρασκευαστικά ακόμη στάδια και τους κάνουν να πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα “κατακτήσουν” το πτυχίο τους.

Ο τμηματάρχης του ψυχιατρικού νοσοκομείου της Ville-Ervard, έχει εγκαταστήσει δυο χρόνια το γραφείο του δίπλα στην αίθουσα διαλέξεων.”Αυτή η εγγύτητα είναι σημαντική”, λέει.”Ειδικά από τότε, διατηρούμε πολύ στενές επαφές με τους δασκάλους, κάτι που επιτρέπει να καθοδηγούμε τους μαθητές προς μια αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών,εάν είναι απαραίτητο.Ο ψυχίατρος έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του σχολείου, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι πρώην φοιτητές έρχονται ακόμη να μας συμβουλευτούν.¨, λέει ο ψυχίατρος.
Ανά αίθουσα και ψυχολόγος δηλαδή.Οι συνέπειες μιας ανταγωνιστικής, σχεδόν στρατιωτικού τύπου εκπαίδευσης,χωρίς καμία πρωτοβουλία στον ίδιο τον φοιτητή.Μπορεί να “περιφανεύονται” για τους επιστήμονες που βγάζουν, όμως ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα οδηγεί στον θάνατο(κυριολεκτικά και μεταφορικά) ένα κομμάτι της νεολαίας και κατά συνέπεια της κοινωνίας.

ΠΗΓΗ-Le Figaro

2010-05-23T09:06:00.000-07:00

όπως Φακέλωμα.

Σε πάνω από 350.000.000 ανέρχονται παγκοσμίως οι ενεργοί χρήστες του δημοφιλέστερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης, του facebook. Αν κάποιος είναι απλός «χρήστης» αυτό μεταφράζεται σε 350.000.000 δυνητικούς φίλους , αν όμως είναι διαφημιστής μεταφράζεται σε «χρυσές δουλειές» αφού έχει έτοιμο και ομαδοποιημένο ένα τόσο πολυπληθές κοινό.
Οι πιο γνωστές εταιρείες μετρήσεων και οι ισχυρότερες πολυεθνικές συνεργάζονται μαζί του κατασκευάζοντας διαφημιστικές πλατφόρμες για τους κατάλληλους και μόνο αποδέκτες. Αυτά αναφέρονται και στην άδεια χρήσης της υπηρεσίας, εκείνο το τεράστιο κείμενο που όλοι συμφωνούμε αλλά που σύμφωνα με έρευνες σε φοιτητές και μαθητές στις ΗΠΑ, το 90% δεν τους διαβάζει ποτέ.

«Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων».
Μαζί με τον ιδρυτή του, Μαρκ Ζούγκεμπεργκ- πρώην φοιτητή του Harvard που δημιούργησε την υπηρεσία-, στο διοικητικό συμβούλιο συμμετέχει και ο Τζιμ Μπρέιερ, στενά συνδεδεμένος με την In-Q-Tel, ένα επενδυτικό κεφάλαιο, που ελέγχεται, επισήμως, από τη CIA. Κι αυτή η συνεργασία δεν είναι καθόλου τυχαία.
Μέσα στους όρους που υπογράφει κανείς για να ανοίξει λογαριασμό στο facebook, αναφέρεται: «Χρησιμοποιώντας το facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Η,Π.Α. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυβερνητικών υπηρεσιών».

Ανεβάζοντας τη ζωή μας ως θέαμα (προσθέτοντας κι άλλες φωτογραφίες στα ήδη 2 δισεκατομμύρια φωτογραφιών) εκτός από την απόλαυση της ελευθερίας έκφρασης και συναναστροφής στις ψηφιακές μας παρέες, την ίδια στιγμή περιορίζουμε την ίδια την ελευθερία μας. Αντιφατικό; Ίσως.Φακέλωμα; σίγουρα. Το «αποτύπωμα» μας στο facebook είναι ανεξίτηλο.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2010-

2010-05-16T09:24:00.000-07:00

“Nάιλον ντέφια και ψόφια κέφια.”

Όλα είναι στη θέση τους. Οι αφίσες των πολιτικών νεολαίων στους τοίχους. Οι φοιτητικές παρατάξεις στα τραπεζάκια των διαδρόμων. Οι πολιτικές προκηρύξεις στους κάδους των σκουπιδιών και τα πακέτα εκδρομών στη Μύκονο διασκορπισμένα στο βρόμικο προαύλιο και τις σκάλες. Οι μόνοι που δεν είναι στη θέση τους είναι οι ψηφοφόροι που προσπαθούν να πειστούν έστω και την τελευταία στιγμή ότι τα τσιτάτα «τίποτα δεν αλλάζει και να πάω να ψηφίσω», «δεν ψηφίζω-όλοι τα ίδια είναι» ακούγονται γραφικά και συνένοχα στο «έγκλημα».

Όλοι ίδιοι δεν είναι και αυτό το δηλώνει και η πρακτική τους .
Στα τραπεζάκια των δυο «μεγάλων παρατάξεων», σπανίζουν τα πολιτικά κείμενα αλλά υπάρχουν το πρόγραμμα της εξεταστικής, το πρόγραμμα διδασκαλίας και ενημερωτικό υλικό για τα πακέτα εκδρομών στη Μύκονο.
Η ΔΑΠ για άλλη μια χρονιά ανταγωνίζεται την ΠΑΣΠ για το ποια θα κάνει το καλύτερο πάρτυ , ποια θα συνεννοηθεί καλύτερα με τον εκάστοτε καθηγητή για να δώσει σος και ποια θα αντικαταστήσει καλύτερα τη γραμματεία της σχολής.
Κι ενώ η αφίσα της ΔΑΠ αναφέρει «θέλουμε λιγότερα», όσο περνούν οι μέρες μάλλον βάζουν τα μεγάλα μέσα «φορώντας λιγότερα» για να έχουν πέραση.

Οι βουλευτές και οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να μιλήσουν στις προεκλογικές εκδηλώσεις της ΠΑΣΠ φοβούμενοι το γιαούρτωμα αφήνοντας έτσι την προεκλογική πανηγυρτζίδικη εκστρατεία της ΠΑΣΠ στον αέρα. Την ώρα που η κοινωνία αγανακτεί με τα αποτελέσματα του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων το δίλημμα που θέτουν οι δυο μεγάλες παρατάξεις είναι το ίδιο-«ποιος θα σε εξυπηρετήσει καλύτερα».
.

Πάντως η λέξη-κλειδί που χαρακτηρίζει την προεκλογική αυτή περίοδο είναι μια-υποτονικότητα . Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια.
Αυτό το κλίμα προσπαθεί να αλλάξουν οι παρατάξεις της αριστεράς με πατροπαράδοτους συνήθως τρόπους . Στα πανό της ΚΝΕ με δυσκολία χωρούν όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τον ευρωμονόδρομο -όλοι δηλαδή εκτός από το ΚΚΕ.Η περιοδεία βουλευτών και στελεχών του κόμματος από τις σχολές δε φαίνεται να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Και ενώ καλή σωστά σε ανυποχώρητο αγώνα, την ίδια στιγμή η ΚΝΕ θέλει να τον κάνει μόνη της, υποτιμώντας συνειδητά την αναγκαιότητα της κοινής δράσης.

Τα ΕΑΑΚ διατρανώνουν τον «ανεξάρτητο» χαρακτήρα τους μη μπορώντας εύκολα να ξεφύγουν από τη λογική της περιχαράκωσης.
«Στην πρώτη εκλογική διαδικασία μαζικού χώρου μετά την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ σημαντικό για εμάς είναι να δοθεί ξεκάθαρο στίγμα αποδυνάμωσης των ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, της πολιτικής κυβέρνησης-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ και ενίσχυσης της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια, της ΕΑΑΚ που θα συγκρουστεί ως το τέλος με την πολιτική που δολοφονεί τα δικαιώματα νεολαίας και εργαζομένων.», δηλώνει ο εκπρόσωπος του ΝΑΡ, Φώτης Θάνος.
Ο εκπρόσωπος της ΑΡΑΝ δήλωσε : “Ψήφος στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση, στις πιο κρίσιμες φοιτητικές εκλογές της δεκαετίας, σημαίνει ουσιαστική και μαχητική καταδίκη της πολιτικής ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ από τη μεριά της νεολαίας.Δεν είναι μια ψήφος στείρας καταγγελίας αλλά μια ψήφος συλλογικής στράτευσης στις μάχες που μας περιμένουν από την επόμενη μέα των εκλογών.Μάχες στις οποίες το φοιτητικό κίνημα πρέπει να συγκρουστεί με σχέδιο και προοπτική.”
H Αριστερή Ενότητα δημιουργήθηκε μετά το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007 στη λογική της ενότητας της αριστεράς απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, και μετρά 3 χρόνια ζωής στα πανεπιστήμια.
Πολλές φορές, οι εντός του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνίες μεταφέρονταν και μέσα στα σχήματά της με έντονες διαμάχες γεγονός που δείχνει ότι δεν πρόκειται για εκλογική συγκόλληση.Δύο εκ των πολλών παρατάξεων που συμμετέχουν στην ΑΡ.ΕΝ., μας μίλησαν.
Ο Πάνος Κορφιάτης από τη νεολαία του ΣΥΝ. δήλωσε :“Όταν ο κόσμος της εργασίας και της νεολαίας έρχεται αντιμέτωπος με την πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαίωμα οι φοιτητικές εκλογές δεν μπορούν πάρα να αποτελέσουν μια πολιτική μάχη αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ανάγκη για αντίσταση στο «μονόδρομο» της κοινωνικής ισοπέδωσης .”, ενώ ο Δημήτρης Μπάρκας από τη ΔΕΑ μας είπε: “Στις φετινές εκλογές πρέπει να “μαυριστούν” μαζικά οι πολιτικές επιλογές κυβέρνησης, ΔΝΤ, ΕΕ και καπιταλιστών. Καλούμε τους φοιτητές να γυρίσουν την πλάτη σε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, στην αποπολιτικοποίηση που καλλιεργούν.Να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές “δημοψήφισμα” ενάντια στα μέτρα που ισοπεδώνουν τη ζωή μας και τις κοινωνικές κατακτήσεις, “δημοψήφισμα” αντίστασης.”
Καλό βόλι..

2010-05-13T11:00:00.000-07:00

"Το θέατρο έχει τη δύναμη να κινητοποιεί το συναίσθημα των ανθρώπων."

Η Μάνια Παπαδημητρίου σκηνοθετεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου την συγκλονιστική ιστορία της Rachel Corrie, με τη Δήμητρα Σύρου να ερμηνεύει το ρόλο της Αμερικανίδας ακτιβίστριας και τη συμμετοχή της Μάρως Αγρίτη.
Στις 16 Μαρτίου 2003 η 23χρονης Αμερικανοεβραία ακτιβίστρια Rachel Corrie συνθλίβεται από μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού στην προσπάθεια της να εμποδίσει τις κατοχικές δυνάμεις που κατεδάφιζαν τα σπίτια άμαχων Παλαιστινίων. Οι Α. Ρίκμαν και Κ. Βάινερ συγκέντρωσαν τα ημερολόγια,τις επιστολές και τα e-mailς που έστελνε στους δικούς της με μορφή θεατρικής παράστασης υπό τον τίτλο "Το Όνομά μου Είναι Rachel Corrie".Έτσι η φωνή της ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο καταγγέλοντας την κατοχή της Παλαιστίνης και της γενοκτονίας που διαπράττει το Ισραήλ με την υποστήριξη δυτικών και όχι μόνο δυνάμεων.

Συνέντευξη: Ξένια Πηρούνια-Mαρία Σιδηροπούλου

Ξ.Π.: Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie” είχε ήδη ανέβει στο Φούρνο το 2007. Τι σας έκανε να την ξαναανεβάσετε;
Μ.Π.: Πρωτοήρθα σε επαφή με το κείμενο το 2003 -πολύ πριν την παράσταση που ανέφερες- όταν πρωτοέβαλα κάποια κομμάτια του σε μια δική μου που λεγόταν “Βερολίνο-Τελ Αβιβ πτήση 1933-2003”. Απλώς τότε ήταν κλειστά τα δικαιώματα και δεν μπορούσα να τα πάρω. Όταν τα δικαιώματα ήρθαν τα παιδιά που ανέβασαν την παράσταση στο Φούρνο εγώ υποχώρησα και υποστήριξα την παράστασή τους. Τώρα που τα δικαιώματα δεν είναι πλέον «κλειστά» την ανεβάζουμε κι εμείς.

Ξ.Π.: Στη Νέα Υόρκη είχε απαγορευτεί όταν είχε ανέβει ή κανω λάθος;
Μ.Π.-Δεν είχε απαγορευτεί, είχε μπλοκαριστεί για κάποιους περίεργους λόγους που δεν ξέρουμε. Ο Pinter πάντως, η Vanessa Redgrave και 150 περίπου συγγραφείς και καλλιτέχνες έκαναν τότε λόγο για λογοκρισία.

Ξ.Π.: “Μπορούμε να συμφωνήσουμε πάνω στα πολιτικά γεγονότα και να καταλήξουμε σε εντελώς αντίθετες αξιολογήσεις” έχει πει ο Αλέν Μπαντιού. Θεωρείτε ότι η σκηνοθετική σας ματιά μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο, να τον κάνει ν’ αλλάξει την στάση απέναντι στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων;
Μ. Π.: Ναι το πιστεύω αυτό πάρα πολύ. Το θέατρο έχει τη δύναμη να κινητοποιεί το συναίσθημα των ανθρώπων. Μπορεί να ζούμε σε μια εποχή που λένε ότι το να κρίνεις συναισθηματικά είναι λάθος όμως το συναίσθημα είναι ο μόνος δρόμος για να ξέρεις πιο είναι το δίκαιο και πιο το άδικο. Κι όταν αυτό ενεργοποιηθεί σε σημείο που δε μπορείς να το αγνοήσεις, τότε η πράξη στην οποία σε οδηγεί αποκτά μεγάλη δυναμική. Το θέατρο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά να επηρεάσει το θεατή σίγουρα το μπορεί.

.Ξ.Π.: Πιστεύετε ότι το πολιτικό θέατρο στην Ελλάδα είναι περιθωριοποιημένο;
Μ. Π.: Ναι και γι’ αυτό έχει φροντίσει η mainstream αγορά του μάρκεντινγκ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς συγγραφείς, ο Μπέρτολντ Μπρεχτ κοστίζει τόσο ακριβά να τον ανεβάσεις.

Ξ.Π.: Αρα είναι μύθος ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για αυτό το θέατρο και ψάχνει κάτι απλώς για να “ξεσκάσει”.
Μ.Π.: Μα πιστεύω ότι είναι μύθος ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για όλα τα πράγματα. Από τη δική μου γνώση για τα πράγματα την απολύτως πρακτική το «εναλλακτικό» ο κόσμος το ψάχνει σαν τρελός αρκεί να γράφουν ότι υπάρχει. Όταν είναι μπλακ λίστ στις εφημερίδες και μπλακ λιστ και στα ηλεκτρονικά μέσα από πού θα το μάθει;

Ξ.Π.: Στην παράσταση συμμετέχει και η Μάρω Αγρίτη ως δεύτερο σιωπηλό πρόσωπο. Συμβολίζει η παρουσία της το χρόνο, τον επόμενο μάρτυρα ας πούμε;
Μ.Π.: Όχι ακριβώς αυτόν που δεν θα γίνει μάρτυρας ποτέ αλλά που είναι απαραίτητος για να ακουμπήσει αυτή η ιστορία. Είναι το «άλλο» , η σκιά του προσώπου, εμείς που μαθαίνουμε την ιστορία, που εμπνεόμαστε από αυτήν αλλά δεν έχουμε τα κότσια να κάνουμε το ίδιο, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι γινόμαστε καλύτεροι εξαιτίας του ότι υπήρξε ένας άνθρωπος που έκανε αυτό.

Ξ.Π.: Γίνεται μια πολύ σοβαρή προσπάθεια τώρα με την αποστολή που θα επιχειρήσει να σπάσει το αποκλεισμό της Γάζας για δεύτερη φορά.
M.Π.: Ναι έτσι πιστεύω.

Ξ.Π.: Το ότι ο κόσμος αρχίζει να συμμετέχει σ΄αυτήν την υπόθεση ενεργά είναι παρήγορο.
Μ.Π. :Αν ήμαστε πολλοί ή εν πάσει περιπτώσει αν εμπνεόμασταν από την υπόθεση της Ρειτσελ ο κόσμος θα ήταν λίγο καλύτερος. Στα τελευταία e-mails που έχει γράψει αυτή η κοπέλα λέει ότι πετυχαίνει το σκοπό της, να σταματήσουν τις κατεδαφίσεις. Είναι πολύ σημαντικό το μήνυμά της καθώς μας ξαναδημιουργείται η αίσθηση ότι ο αγώνας δεν είναι χωρίς νόημα.

Ξ.Π.: Είναι όμως σημαντικό για τους Παλαιστίνιους να νοιώθουν έμπρακτα τη διεθνή αλληλεγγύη, να νοιώθουν ότι δεν είναι ξεχασμένοι σε μια Λωρίδα κι ότι δεν παλεύουν μονάχοι…
M.Π.:Όταν συζητάς με Παλαιστίνιους το πρώτο πράγμα που σου λένε είναι μιλάτε, μη σταματάτε να μιλάτε, να ενημερώνετε όσο και όπως μπορείτε...

Ξ.Π.: Το γεγονός ότι η Ρέιτσελ είναι Εβραία δυσκολεύει να χαρακτηρίσουν το έργο αντισιωνιστικό και να ξεμπερδέψουν μαζί του...
Μ.Π.:Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να υπάρχει το μεγάλο αστέρι στον τοίχο , είναι πολύ σημαντικό. Βλέπω στο έργο μια σύγχρονη Άννα Φρανκ, η δυναμική του προσώπου της Ρέιτσελ είναι δυναμική της Άννας όταν δεν επιτρεπόταν να μιλάμε γι΄αυτό. Ενα πρόσωπο σαν τη Ρέιτσελ Κόρι που είναι και Εβραία, λειτουργεί με τη δυναμική που λειτουργούσε η Άννα Φρανκ όταν παίχτηκε το έργο, τότε που ήταν σα να μιλάς για κάτι κρυφό, κάτι που δε λεγόταν το ξέραμε όμως όλοι ότι ήταν έτσι. Και να που μια νεαρή Εβραία πάλι, μας ξεναγεί σ΄αυτό το μυστικό σύγχρονο «ολοκαύτωμα».

Ξ.Π.: Η διεθνής Κοινότητα γιόρτασε την πτώση του τείχους και… φτιάχτηκε το τείχος του Ισραήλ.
Μ.Π.: Ναι. Ήταν το ΄87-΄89 όταν άρχισε όλη αυτή η ιστορία. Να συζητάμε δηλαδή για την ενοχοποίηση της Γερμανίας και άρα τη σιωπή της η οποία στη συνέχεια σήμανε την απενοχοποίηση του Ισραήλ για το τι επρόκειτο να κάνει στην Παλαιστίνη. Βέβαια αυτό άμα το πεις θεωρείσαι πολύ ακραίος, αλλά εγώ αυτό πιστεύω.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΥΡΟΥ

Ξ.Π.: Η Ρέιτσελ είναι μια κοπέλα καθημερινή χωρίς έντονη πολιτική δραστηριότητα .Έχει τα αγόρια της, τις σπουδές της, τα ενδιαφέροντά της και φτάνει στο σημείο να γίνει μια “αμερικανίδα μάρτυρας”. Η πολιτικοποίησή της διαφέρει από αυτή της ελληνικής νεολαίας δεν είναι έτσι;
Δ.Σ.: Η Rachel είναι μια κοπέλα σαν οποιαδήποτε άλλη στη Αθήνα, στην Αμερική ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Δεν ήταν ακτιβίστρια από πάντα, δεν ήταν αριστερή δηλωμένη δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα. Είχε κοινωνική αντίληψη και συνείδηση, είχε προβληματισμούς έντονους για την ηλικία της, ήταν μόλις 23 χρονών όταν πήγε στη Γάζα. Ήταν υποψιασμένη αλλά από τη στιγμή που έκανε αυτό το βήμα, η πραγματικότητα ήταν τόσο έντονη, και εξωφρενικά άδικη που δεν μπορούσε να σταματήσει να μιλάει και να μάχεται. Κι αν ζούσε θα συνέχιζε να το κάνει ακόμα.

Οι “Kινηματογραφιστές στην Oμίχλη” στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

2010-04-17T05:41:00.000-07:00

23ντοκιμαντερίστες παραγωγοί και σκηνοθέτες με 19 ντοκιμαντέρ απέχουνε από τη φετινή διοργάνωση του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης .
Τους ενώνει η κοινή αγωνία ενός νέου Νόμου για τον Κινηματογράφο.Η αποχή από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι σχεδόν αυτοκτονική για ένα νέο σκηνοθέτη αφού δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι προβολής της δουλειάς τους.Όμως, η χρονίζουσα αδράνεια των κυβερνήσεων απέναντι στο συλλογικό αίτημα του χώρου για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για τον κινηματογράφο και άρα και το ντοκιμαντέρ τους οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος “Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη”.

Οι δράσεις τους δεν αποτελούν επίθεση στο θεσμό του φεστιβάλ αλλά προκύπτουν ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων αδιεξόδων των τελευταίων ετών.

Αποφάσισαν να απέχουν με τα ντοκιμαντέρ τους από τη φετινή διοργάνωση του φεστιβαλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τα παρουσιάζουν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας από τις 15/4-21/4 , μια εβδομάδα με τίτλο FOG DOC, αφιερωμένη στον πρόσφατο θάνατο του ποιητή,θεωρητικού και κριτικού κινηματογράφου Ανδρέα Παγουλάτο.

Ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ που αντιστέκονται κάποια έχουν ήδη ξεχωρίσει.
-Οι “Κυπραίες” των Β.Κατριβάνου και Βushra Azzouz, ένα φίλμ που εκφράζει την επιθυμία γυναικών και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής να ζήσουν μαζί.

-Το φιλμ “Ελένη Μπούκουρη Αλταμούρα-η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος” της Κ.Φλέσσα, για μια γοητευτική και αινιγματική γυναίκα που για να σπουδάσει, ντύθηκε άντρας, και ανέτρeψε όλες τις ισχύουσες συμβάσεις της εποχής της.

-Το φιλμ “Αγάπη και πόνος για το πορτοκάλι” του Χ.Ζέρβα. Η ταινία διηγείται τις περιπέτειες αυτού του εξαίρετου φρούτου στην Αργολίδα και το πώς η παγκοσμιοποίηση μια σειρά άλλων προβλημάτων που δημιουργεί, οδηγεί στην απαξίωση του πορτοκαλιού που είναι συνδεδεμένο με την ανάπτυξη της περιοχής.

Αυτά και πολλά άλλα (“Οργισμένος Δεκέμβρης”, “Οι περιστροφές του Robert Frank”, “Nικαρία μου”) έχουμε την ευκαιρία να δούμε στην Ταινιοθήκη (Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136-μετρό Κεραμεικός).
Οι προβολές ξεκινούν στις 19:00 κάθε μέρα και το εισητήριο κοστίζει 4 ευρώ.Σπεύσατε!

Ούτε ένα δάκρυ.

2010-04-14T06:43:00.000-07:00

Τον λένε Τζαλάατ Χαν. Δουλεύει στην ταβέρνα της Μάντως σ΄ένα χωριό χαμένο μες τα έλατα του Πάρνωνα, τα Τζίτζινα. Οι μόνοι κάτοικοι του χωριού τον αφιλόξενο χειμώνα στο βουνό είναι αυτοί οι δύο.Η Μάντω από τον Πάρνωνα,60 ετών και ο Τζαλάατ από το Αφγανιστάν,16 ετών.

Οι μόνοι στην ταβέρνα ήμαστε εμείς.Ο Τζαλάατ ανάβει το τζάκι, μας σερβίρει και κάθεται μαζί μας.Δεν φαίνεται κάτω από 20 χρονών κι όμως μετά από λίγο μας λέει με ένα ίχνος περηφάνιας πως είναι μόλις 16.Το μόνο που δεν του αρέσει και το δηλώνει εξ αρχής είναι ότι τον φωνάζουν Αλί επειδή είναι πιο εύκολο για τους περαστικούς αλλά πιο δύσπεπτο γι αυτόν.

Ήρθε στην Ελλάδα πριν από ενάμιση χρόνο.Είπε ψέμματα στη μάνα του πως πάει στην αγορά ενώ εκείνος ξεκινούσε για το Ιράν.Τα ΄χε κανονίσει όλα με τον πατέρα του.Πέρασε στην Τουρκία και από εκεί στην Μυτιλήνη έναντι 3000ευρώ.Ένα εκατομμύριο.Τόσο κοστολογείται η κάθε ψυχή που αβέβαιη πληρώνει τον επικείμενο θάνατό της ή το πέρασμα της στη «νέα αρχή».
Μου αφηγείται εκείνη τη νύχτα,εκείνο το κομμάτι του παζλ που ήταν και το πιο επικίνδυνο,το πιο κοντά στον θάνατο.Αρχίζει να μου διηγείται τα γεγονότα με χαμόγελο κάνοντάς με να πλημμυρίσω αμηχανία.Αναρωτιόμουν από που πηγάζει αυτή η δύναμη ώστε να γελά.
Ο λαθρέμπορος σκίζει τη βάρκα αρκετά μέτρα πριν φτάσουν στις ακτές και όσοι επιβαίνουν πέφτουν στη θάλλασσα.Βρέχονται όλα:σώματα,μνήμες,ζωές ως το κόκκαλο.Για τον Τζαλάατ η θάλασσα δεν είναι εχθρός,ξέρει κολύμπι.Η θάλλασσα είναι ο σύμμαχος του για το πέρασμα στην καινούργια,άγνωστη ζωή.Όχι όμως και για τους δυο φίλους του.Γελούσε και μου έλεγε «καπούτ καπούτ» .Με δαγκωμένα χείλη και γεμάτη απορία προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω το γέλιο του.Αμηχανία,άμυνα,προσωρινή ¨νίκη¨ή πραγματική χαρά που ο ίδιος τα κατάφερε;Μπορεί λίγο απ΄όλα,μπορεί τίποτα.Δε θα μάθω ποτέ.Δεν είναι για όλους ίδια η θάλασσα.Κάποιους τους ξεβράζει και κάποιους τους ανασταίνει.

Αφού ήρθε στην Αθήνα κρύφτηκε σ’ ένα φορτηγό κάτω από τσίχλες και μπισκότα.Ταξίδεψε κρυμμένος εκεί ως την Πάτρα και έμαθε να παγώνει την ανάσα του και μένει ακίνητος στους ελέγχους της αστυνομίας.Πέρασε στην Ιταλία-ακόμα κρυμμένος στο φορτηγό με τα μπισκότα.Εκεί όμως τον πιάσανε και γύρισε συνοδεία αστυνομικών στην Πάτρα.Μέχρι το λιμάνι φορούσε τις χειροπέδες.Μετά χαμογελά και μου λέει «τσακ...ελεύθερος πια».Από τότε ζει εδώ με την Μάντω.

Αφού μας περιποιήθηκε και με το παραπάνω,μετά από δυο τρία κραφάκια κρασί τον ρωτάω αν κάθεται συνέχεια εδώ μόνος του στο χωριό.Η απάντησή του είναι σενάριο για cult κινηματογραφική ταινία.Πηγαίνει στα μπουζούκια στην Σπάρτη με τη Μάντω κι ανοίγουνε μπουκάλια.50 ευρώ ο Τζαλάατ, 50 ευρώ η Μάντω,μισά-μισά όπως κι η σκέψη του.Μισή εδώ μισή στο Αφγανιστάν.
Ξαφνικά σοβαρεύει σα να έχει ενοχές που μπορεί να γελά.

Μου δείχνει το κινητό του και χωρίς ίχνος μιδιάσματος, με την ανάσα πιο βαριά μου λέει πως έχει να μιλήσει ένα μήνα με τους δικούς του.Έχει αδυναμία στη μάνα του και τύψεις που τις είπε ψέματα αλλά βουρκωμένος μου εξομολογείται ότι δεν μπορούσε να μείνει.Με μια αγωνία στο πρόσωπό του σα να προσπαθεί να με πείσει ότι δεν φταίει.Σχολείο πήγε τρία χρόνια μόνο γιατί όταν ήταν 9 χρονών το βομβάρδισαν.Είδε τους φίλους του να σκοτώνονται.Παρόλ΄ αυτά, ούτε ένα δάκρυ.Μου λέει πως ξέρει γιατί έχουν πόλεμο.Του είχε εξηγήσει τότε ο πατέρας του.
«Επειδή έχουμε πετρέλεια,η Αμερική θέλει τη χώρα μας όμως δεν είναι σωστό να βομβαρδίζουν τα σχολεία και τα τζαμιά μας» μου λέει με μια αθωότητα παιδιού και με βλέμμα μεγάλου.
Τα σημάδια όμως στην ψυχή του θα είναι πάντα νέα.
Γερνάνε οι πληγές;

"Ευέλικτοι" εργαζόμενοι φοιτητές.

2010-03-20T04:32:00.000-07:00

Πριν μια δεκαετία, οι φοιτητές που παράλληλα εργαζόντουσαν δεν ήταν η πλειοψηφία αφού οι περισσότεροι αναζητούσαν μια εργασία όχι για να βγάλουν τα προς το ζείν αλλά για το “κάτι παραπάνω” στο χαρτζιλίκι τους.Η κατάσταση όμως έχει αλλάξει.Όλο και περισσότεροι σήμερα εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους είτε για να συμπληρώσουν τα έξοδα στο ενοίκιο και τους λογαριασμούς(αν σπουδάζουν σε άλλη πόλη από αυτή που γεννήθηκαν) είτε για να μπορέσουν να έχουν κάποιο εισόδημα αφού η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν αφήνει περιθώριο για “χαρτζιλίκια”.

Οι δουλειές στις οποίες οι φοιτητές απασχολούνται είναι λίγο πολύ οι ίδιες,αυτές του ποδαριού και στην πλειοψηφία τους δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο σπουδών τους.Δουλειές ευέλικτες, με χαμηλό εισόδημα, χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα.Οι “αόρατοι” φοιτητές αναγκάζονται για λόγους επιβίωσης να εργάζονται σε καφετέριες ως σερβιτόροι, σε αποθήκες των μεγάλων σούπερ-μάρκετ, ως deliverάδες ή σε τηλεφωνικά κέντρα δημόσιων και ιδιωτικών εταιριών.
Αυτές οι δουλειές είναι προορισμένες και “θεσμοθετημένες” για αυτούς αφού το ευέλικτο ωράριο και το προσωρινό αυτών των εργασιών μοιάζουν αρχικά βολικά για πολλούς φοιτητές.

Οι συνθήκες εργασίας σε μια σειρά χώρους ανατρέπουν μετά από λίγο καιρό αυτήν την εικόνα

“Στην αρχή πήγαμε να δουλέψουμε μ' ένα φίλο μου στο τηλεφωνικό κέντρο ιδιωτικής εταιρίας με σκοπό να βγάλουμε κάποια χρήματα για τις καλοκαιρινές μας διακοπές που πλησίαζαν”,λέει ο Σωτήρης,φοιτητής στο Πάνειο πανεπιστήμιο.
Στην ερώτηση πόσο καιρό έμεινε στην εταιρία, η απάντηση είναι αποκαλυπτική. “Έμεινα ένα μήνα μόνο.Εκεί δεν υπήρχε καθορισμένος μισθός ο οποίος να συμπληρώνεται από τα μπόνους όπως έχω ακούσει από άλλες εταιρίες.Ο μισθός μας ήταν μόνο από ποσοστά, με το κομμάτι.Εμείς κάναμε τηλεφωνικές έρευνες και όσα περισσότερα τηλέφωνα έπαιρνες και συμπλήρωνες τα ερωτηματολόγια, ανάλογος ήταν και ο μισθός”.
Όταν τον ρωτήσαμε πόσα χρήματα έβγαλε τελικά μας απάντησε ότι έβγαλε 337 ευρώ το μήνα με τετράωρο ωράριο αλλά ουσιαστικά του έμειναν τα 37 αφού καθημερινά ξόδυε 10 ευρώ στο φαγητό και στα έξοδα της βενζίνης.

Οι συνθήκες εργασίας στα τηλεφωνικά κέντρα είναι εντατικοποιημένες και απόλυτα ελεγχόμενες.Στους χώρους εργασίας είναι τοποθετούνται κάμερες μέσα από τις οποίες οι “υπεύθυνοι” παρακολουθούν την απόδοση των εργαζομένων, την ταχύτητα με την οποία δουλεύουν και “προσέχουν” να μη “χαζεύουν” και χάσουν κάνα ευρώ.Το οργουελικό σκηνικό συνεχίζεται με τις παρακολουθήσεις στις συνομιλίες μη τυχόν και κάνουν κανένα προσωπικό τηλέφωνο και χαθεί “πολύτιμος χρόνος” δουλειάς.

Ο ανταγωνισμός που προωθείται μέσα σε αυτούς τους χώρους επιβάλλεται ως ζωτικής σημασίας για την συνέχεια της δουλειάς του κάθε φοιτητή.Η ατομική αξιολόγηση της απόδοσης συμβάλλει στον ανταγωνισμό αφού όποιος καταφέρει να πουλήσει τα περισσότερα πακέτα συνδρομής ίντερνετ ή να συμπληρώσει σε ελάχιστο χρόνο τα πιο πολλά ερωτηματολόγια, λαμβάνει και το πριμ.

Αυτή η συνεχής εξατομίκευση και απομόνωση των εργαζομένων συμβάλει στη διάσπαση της εργασιακής συλλογικότητας με αποτέλεσμα να θεωρείται μάταιη η όποια διεκδίκηση δικαιωμάτων.Το ευέλικτο ωράριο και οι συχνές μεταθέσεις συμβάλλουν στην αποδυνάμωση των δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων κάνοντας δύσκολη την όποια συνεννόηση για κινητοποίηση και διεκδίκηση.Σημαντική παράμετρος στη μη-διεκδίκηση “παίζει” το προσωρινό του επαγγέλματος ,ειδικά για τους φοιτητές,ελπίζοντας πως θα το υποστούν μόνο για όσο χρόνο είναι στη συγκεκριμένη δουλεία.Αυτή η λογική διαιωνίζει την ασφυτική εργασιακή κατάσταση και συμπιέζει προς τα κάτω το σύνολο των εργαζομένων, μεταφέροντάς τη και σε άλλες εργασιές.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι εργαζόμενοι δέχτηκαν αντίποινα από την εταιρία (απολύσεις, μεταθέσεις) λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης.
Δεν είναι και λίγες όμως οι φορές που οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων κατάφεραν την επαναπρόσληψη απολυμένων συναδέλφων τους όπως έγινε από το σωματείο της WIND.
Τον τελευταίο χρόνο είναι όλο και πιο συχνές αυτές οι νίκες αποδεικνύοντας ότι ο συλλογικός αγώνας ευνοεί το σύνολο των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων και την αξιοπρέπεια στην εργασία.

"Χρυσόσκονη" στην ομίχλη...

2010-02-28T08:37:00.000-08:00

Πώς θα διαχειριστούν τρία αδέρφια την προοπτική της αντιπαροχής του πατρικού τους σπιτιού μετά το θάνατο της μητέρας τους;
Η διαφωνία τους είναι το κουβάρι γύρω από το οποίο ξετυλίγεται η ανθρωποκεντρική, επίκαιρη και άκρως ρεαλιστική ιστορία της Μαργαρίτας Μαντά.
Η χρυσόσκονη της λήθης των παιδικών χρόνων προσπαθεί να επιβληθεί στη σκόνη της άσχημης Αθήνας.

Η αντιπαροχή του πατρικού είναι η αφορμή για να ξαναμιλήσουν για τους ίδιους, για την εσφαλμένη εικόνα που έχει ο ένας για τον άλλο.Για τη σχέση τους μέσα στην Αθήνα που αλλάζει απάνθρωπα, γρήγορα, άσχημα.
Οι ήρωες κινούνται σε μοκροαστικά αθηναϊκά διαμερίσματα κυνηγώντας το χρόνο χωρίς να τον καταλαβαίνουν.
Ο ήχος των μικρών σβόλων χώματος που πετάγονταν στον αέρα όταν έτρεχαν στην αυλή έχει εξαφανιστεί στην σύγχρονη πόλη.Τώρα ακούγεται ο ήχος από τα κουμπιά του χειριστηρίου του playstation.Αυτό είναι το παιχνίδι για τον γιο της Αμαλίας.
Τα ξύλινα παράθυρα έγιναν αλουμίνια και οι νερατζιές έγιναν κολωνάκια στα πεζοδρόμια.Μια πόλη που αλλάζει αφήνοντας στην απομόνωση τις συγγενικές,τις φιλικές,τις ερωτικές σχέσεις.

Ο ζωηρός μικρός Αλέξης τώρα φοράει γραβάτα και κλείνει αγχωμένος ραντεβού στο δικηγορικό του γραφείο .Προσπαθεί να βρει χρόνο για το γιο του που τον βλέπει λίγες ώρες τη βδομάδα αφού είναι χωρισμένος.Ο Αλέξης επιμένει να δώσουν το σπίτι.

Η μουσικός Άννα κλέβει λίγο χρόνο από τις πρόβες της και επιστρέφει στο πατρικό της για να ποτίσει τα λουλούδια στην αυλή και να ανοίξει τα παράθυρα στο εγκαταλειμένο πλέον σπίτι τους.Προσπαθεί να του δώσει ζωή προσκολλημένη στο παρελθόν.Δεν ξεπουλά την αυλή που έπαιζαν για τρία διαμερίσματα.

Η Αμαλία δεν έβρισκε ποτέ χρόνο ως παιδί να εκφραστεί.Ούτε τώρα βρίσκει.Μητέρα,επαγγελματίας, σύζυγος προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις ουσιαστικά μόνη της αφού ο άντρας της δουλεύει πολύ και επιστρέφει πάντα κουρασμένος αλλά και απαθής.Ακόμα και τώρα κρατά ισορροπίες σχετικά με την αντιπαροχή.

Τα ημερολόγια που κρατούσε η μητέρα τους και το επιβλητικό ποίημα του Βαγγέλη Ροζακέα μελοποιημένο από τον Μάνο Χατζηδάκη θα τους θυμίσουν τα όσα ξεχνούν ή προσπερνούν....

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

2010-02-27T06:04:00.000-08:00

«Κάθε μέρα τρως αγγούρι και το Σάββατο είσαι μούρη».
Το βλέπω γραμμένο κάθε μέρα σε τοίχο στο πανεπιστήμιο και σκέφτομαι πόσο ακραία είναι αυτή η επιβολή του τρίπτυχου «Σάββατο-λεφτά-διασκέδαση».
Αν δεν έχεις λεφτά δεν καταναλώνεις-δεν διασκεδάζεις και αν δεν βγεις το Σάββατο δεν είσαι μούρη.
Ο ηλίθιος καταναλωτισμός και ο χυδαίος υλισμός είναι ακραία στερεότυπα που επιβάλλονται στη νεολαία και στον τρόπο που διασκεδάζει.
Η διασκέδαση της εκτόνωσης, του «να τα σπας» είναι κοινός τόπος για την πλειοψηφία αφού αυτό το μοντέλο καλλιεργείται.Είναι ένας επιβαλόμενος τρόπος εκτόνωσης μια φορά την εβδομάδα για να αντέξουμε τα όσα άλλα άκραια μας επιβάλουν τις υπόλοιπες έξι μέρες.
Όμως ακόμα και για τη διασκέδαση ο χωροχρόνος είναι καθορισμένος.

Ο χώρος προσδιορίζεται σε μέρη τύπου Μall όπου είκοσι ευρώ με το ζόρι σε φτάνουν να πας σινεμά με όλα τα κομφόρ και να πιεις ένα ποτό στο πολύχρωμο κλουβί που μάλλον «είσοδο» το λες αυτό παρά «έξοδο».
Μπορεί να είσαι στο απέναντι πεζοδρόμιο του μαγαζιού στο Γκάζι με το ποτό στο χέρι αλλά επειδή το πλήρωσες οχτώ ευρώ πρέπει να περάσεις τέλεια, να γελάσεις, να φωνάξεις, να ξεδώσεις τέλος πάντων.
Μπορεί να είσαι στα μπουζούκια(το ναό της εκτόνωσης), να ακούς αυτά τα ουρλιαχτά, να χωρεύουν όλοι κολλημένοι και σφινομένοι ανάμεσα στα τραπέζια, να σε πατάνε και να περνάς όμως καλά γιατί τι άλλο να κάνεις;Εκατόν πενήντα ευρώ είχε το μπουκάλι ,μπορείς να μην περάσεις καλά;
Απάθεια, αποχαύνωση, καταναλωτισμός.
Αν θέλεις να διασκεδάσεις πρέπει να τα σκάσεις χοντρά. Η΄μήπως όχι;

Ο χρόνος είναι και αυτός καθορισμένος. Προσδιορίζεται σε μια, άντε βαριά βαριά δυο φορές την εβδομάδα.Πάρασκευή και φυσικά το μεγάλο Σάββατο.Το Σάββατο πλασάρεται σαν η μόνη μέρα που είσαι “ελεύθερος” να τα σπάσεις για να αντέξεις στη δουλειά και στη σχολή, στην εξωφρενική καθημερινότητα όλη την υπόλοιπη εβδομάδα.Τις άλλες μέρες όμως πρέπει μόνο να δουλεύουμε και να εκπαιδεόμαστε από την tivi. Μόνο το Σάββατο είναι «δικό σου”.Και είναι λίγος αυτός ο χρόνος. Όταν ο μόνος ελεύθερος χρόνος των μαθητών ,ας πούμε, είναι τρεος ώρες τη βδομάδα, προτιμούν να πάνε να τα πιούν από το να πάνε θέατρο ή σινεμά.

Το ένα καλούπι οδηγεί στο άλλο. Πλασάρεται στη νεολαία αυτή η αντίληψη περί διασκέδασης γιατί είναι η πιο ελεγχόμενη. Προβατοποιημένη, καθορισμένη, κερδοφόρα. Από πίσω κρύβεται ο φόβος της σκέψης, της δημιουργίας, της τέχνης, της συλλογικότητας. Ο φόβος της διασκέδασης σε ακαθόριστο χωροχρόνο, low-budget, παρείστικα και δημιουργικά.
`

Περί e-λευθερίας λόγου και συντονισμού κινημάτων.

2010-02-27T06:02:00.000-08:00

Σιάτλ 1999. Η πρώτη εμφάνιση ηλεκτρονικού συντονισμού οργανώσεων και κινημάτων με τόση εμβέλεια, τόσο μαζική ανταπόκριση και τόση αποτελεσματικότητα. Χιλιάδες κόσμου ανά τον κόσμο οργανώνουν μέσω των κοινωνικών δικτύων (facebook, twitter, indymedia, blogs) τις μεγαλειώδης αντιπαγκοσμιοποιητικές διαδηλώσεις με κάθε λεπτομέρεια, διαδηλώσεις που θα ανοίξουν το δρόμο για τα Κοινωνικά Φόρουμ σε μια σειρά χώρες του κόσμου. Αντιπληροφόρηση και διεθνής συντονισμός μεταξύ οργανώσεων,κινήσεων, κινημάτων μέσω του διαδικτύου. Η κληρονομία που άφησε ο «ηλεκτρονικός» τρόπος οργάνωσης είναι εδώ.

Ένα μήνα σχεδόν μετά τον καταστροφικό σεισμό στην Αϊτή , τα blogs και τα site αντι-πληροφόρησης είναι οι κύριες πηγές που συνεχίζουν να ενημερώνουν για την απαγόρευση, από το υπουργείο Εξωτερικών, της μεταφοράς ελλήνων εθελοντών. Συνεχίζουν να οργανώνουν και να συγκεντρώνουν πληροφορίες για τον τρόπο αποστολής ειδών πρώτης ανάγκης, συνεχίζουν να οργανώνουν και να πληροφορούν για συναυλίες οικονομικής υποστήριξης. Συνεχίζουν να συγκεντρώνουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς βοήθειας μαζί με πληροφορίες για τον φορέα του καθενός. Συνεχίζουν να δίνουν πιο πραγματικές ερμηνείες σχετικά με το πόσο «φυσική» μπορεί να είναι μια καταστροφή στη χώρα που το 80% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

To Δεκέμβρη του 2008, μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, το indymedia και το facebook καιγόντουσαν κι αυτά από τη συνεχή ενημέρωση. Ενημέρωση κάθε στιγμή, συντονισμός, δράση. Η δυνατότητα της πληροφορίας της κάθε στιγμής βοηθούσε στην στοχευμένη και άμεση συσπείρωση. Οι μαθητές μέσω των sms και του facebook συνεννοούνταν για τις επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, ο κόσμος ενημερωνόταν ηλεκτρονικά για τις ταυτόχρονες πορείες που γινόντουσαν στις διάφορες περιοχές. Η οργή των διαδηλωτών σε συνδυασμό με την γρήγορη και ακριβή ιντερνετική πληροφόρηση φούντωσαν τις διαδηλώσεις στη χώρα.

Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και τα διαδικτυακά βίντεο έπαιξαν τον πιο σημαντικό ίσως ρόλο σε αποκαλύψεις που αφορούσαν την συνεργασία των δυνάμεων καταστολής και των ασφαλιτών με το παρακράτος- κάτι που ούτε κατά διάνοια δεν δημοσιοποίησαν τα «έγκυρα» μέσα ενημέρωσης.

Άμεση πληροφόρηση, άμεση συσπείρωση, διεθνής συντονισμός και διάχυση πληροφορίας σε χιλιάδες κόσμου ταυτόχρονα. Ένα τεράστιο δίκτυο αντι- πληροφόρησης που δύσκολα χαλιναγωγείται. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους της εδραίωσής του.

Ελλείψει δημόσιου χώρου έκφρασης, τα blogs μεταφέρουν τις σκέψεις, τις απόψεις, τις ερμηνείες του καθενός. Είμαστε «μαύρα κουτιά » ο ένας για τον άλλο δυστυχώς στην καθημερινότητά μας. Ο διαδικτυακός τόπος επιτρέπει σε χιλιάδες «μαύρα κουτιά» να επικοινωνούν αδιαμεσολάβητα, αμεσοδημοκρατικά και ιντερνετικά. Η διαδραστική αυτή δυνατότητα επιτρέπει τη «συνομιλία» .

Οι δέκτες παύουν να είναι οι παθητικοί θεατές και αναγνώστες και γίνονται οι επόμενοι bloggers ή αυτοί που θα σου «αφήσουν» τα σχόλιά τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Η πολύπαθη «κοινή γνώμη» αποκτά κοινή δράση. Δηλώνει παρούσα και κινητοποιείται στον πραγματικό έξω κόσμο.
To facebook καταλαμβάνει το κενό του κοινωνικού δημόσιου χώρου και αντιτίθεται στη «ντροπή» της έκφρασης. Όλοι παίρνουν θέση μετά από διάφορα πολιτικά κοινωνικά ή άλλου είδους θέματα «μπαίνοντας» στο ένα ή το άλλο group. Το «like» αποκαλύπτει τη συμφωνία μας και το block-άρισμα θεμάτων ή προσώπων την αντίθεσή μας. Υπάρχει με μια άλλη μορφή –αλλά σίγουρα υπάρχει- Έκφραση.
Μέσω των groups έχουμε ταυτόχρονα ενημέρωση κειμένου, φωτογραφιών και διαδικτυακών βίντεο. Ενημέρωση και «κάλεσμα», πληροφόρηση και οργάνωση.

Ο σκοπός παραμένει ο ίδιος αλλά τα μέσα αλλάζουν. Ο πιο δημοφιλής τοίχος για την αφίσα ίσως δεν είναι πλέον αυτός ενός κτιρίου ή μιας κολώνας αλλά ο τοίχος του facebook και του twitter. Αυξάνονται οι διαφορετικές φωνές και η συσπείρωση του κόσμου απέναντι σε ποικίλα θέματα οργανώνοντας συγκεντρώσεις ή άλλα δρώμενα χωρίς την ύπαρξη απαραίτητα κάποιου φορέα από πίσω-χωρίς να είναι αυτό το ζητούμενο-.

Tα γεγονότα δεν αποσιωπούνται τόσο εύκολα πια-κι αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση.
Ένα χρόνο πριν, τα διαδικτυακά μέσα ανάγκασαν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης να δημοσιοποιήσουν τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε η πρόεδρος του σωματίου καθαριστριών, Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αφού το θέμα αναδείχτηκε από bloggers, αφού δημιουργήθηκαν δεκάδες groups υποστήριξης στο fαcebook, αφού προηγήθηκε ηλεκτρονική κατακραυγή για την λογοκρισία και τα κατευθυνόμενα ρεπορτάζ, αναγκάστηκαν οι «μαχόμενοι» δημοσιογράφοι να δημοσιοποιήσουν την δολοφονική επίθεση αποδίδοντάς την όμως σε «ατύχημα» ή ακόμα και σε εκδικητική πράξη που είχε να κάνει με την προσωπική ζωή της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Κι αφού οι πορείες αλληλεγγύης που οργανώθηκαν -και μέσω των κοινωνικών δικτύων – κατάφεραν να αναδείξουν το αδίστακτο πρόσωπο της εργοδοτικής τρομοκρατίας, ο πανικός που προκαλεί αυτή η κοινωνική δράση ανάγκασαν τα μέσα να αφιερώσουν εκπομπές των εκπομπών και ένας μετά τον άλλο οι υπουργοί να ασχολούνται με την υπόθεση. Η διαχείριση της πληροφορίας και ο τρόπος που ασχολούνται είναι ένα διαφορετικό –υποκριτικό- ζήτημα.

Η «επανάσταση» αυτή των κοινωνικών δικτύων ρωτά αν ήρθε η ώρα του τέλους για το φθαρμένο μιντιακό σύμπλεγμα.
Ρωτά αν μπορούν οι πολίτες να πάρουν την πληροφόρηση στα χέρια τους.
Ρωτά αν θα είναι το μέσο προώθησης αποσιωπημένων γεγονότων , αν θα είναι το μέσο συντονισμού των κινημάτων ή αν θα περιορίσει την αντίδραση στα «like» και τα «delete».
H απάντηση έπεται…

Mια φορά κι ένα καιρό υπήρχε δημόσια και δωρεάν παιδεία.(για το εργαστήριο διαδικτυακήs δημοσιογραφίαs)

2010-02-08T09:04:00.000-08:00

Τρία χρόνια πριν o νόμος πλαίσιο είχε συναντήσει την αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας και το ξέσπασμα του φοιτητικού κινήματος το οποίο κατάφερε τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος περί δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Τρία χρόνια μετά, μέσω της εφαρμογής διατάξεων του νόμου –πλαίσιο ο χαρακτήρας της παιδείας μάλλον δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται δημόσιος. Μια από αυτές τις διατάξεις αφορά στα πανεπιστημιακά συγγράμματα τα οποία τα τελευταία 40 χρόνια διανέμονται δωρεάν –δηλαδή με δαπάνη του δημοσίου μέσω του υπουργείου παιδείας.

Σύμφωνα με τον προηγούμενο νόμο οι φοιτητές είχαν δικαίωμα παραλαβής όσων συγγραμμάτων θεωρούσε ο διδάσκων απαραίτητα για την κάλυψη της εξεταστέας ύλης του μαθήματος ή και για περαιτέρω γνώση. Συνήθως δύο ή τρία βιβλία δηλαδή τα οποία ήταν τα ίδια για όλους τους φοιτητές.
Με το νόμο που πλέον ισχύει στα περισσότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα οι φοιτητές δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Είναι δεδομένο ότι στα περισσότερα μαθήματα, στις περισσότερες σχολές, οι σπουδαστές, χρειάζονται περισσότερα από ένα βιβλία για να καλύψουν την εξεταστέα ύλη. Όμως ο νόμος ορίζει ένα και μόνο σύγγραμμα ανεξαρτήτως πόσα χρειάζονται στον φοιτητή για να καλύψει την ύλη και ανεξαρτήτως πόσα μαθήματα θα αλλάξει μέχρι το πτυχίο του.
Δικαιούται αυστηρά τόσα συγγράμματα όσα μαθήματα απαιτούνται για την απόκτηση του πτυχίου του. . Η επιλογή του συγγράμματος από την προτεινόμενη λίστα δε σημαίνει βέβαια ότι θα είναι κι αυτό από το οποίο θα εξεταστεί. Θα πρέπει να έχει ενημερωθεί από τον καθηγητή από ποιο βιβλίο θα οριστεί το μεγαλύτερο έστω κομμάτι της ύλης.

Συμφώνα με το νόμο, το κάθε προτεινόμενο σύγγραμμα θα πρέπει να καλύπτει όλη ή το μεγαλύτερο μέρος της ύλης [άρθρο 1]. Αν χρειάζεται να δοθεί και δεύτερο βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σύγγραμμα (μαζί με το άλλο βιβλίο) αρκεί όμως να μην επικαλύπτεται σε κανένα σημείο η ύλη τους. [άρθρο 7].Αυτό το «παραθυράκι» βρίσκουν -κάποιοι- καθηγητές στην προσπάθειά τους να διευκολύνουν τους σπουδαστές. Δηλώνουν δύο βιβλία ως ένα σύγγραμμα στη λίστα ώστε να καλυφθεί όσο γίνεται η διδαχθείσα ύλη από τα διανεμόμενα χωρίς να χρειαστεί να τα αγοράσουν οι φοιτητές.

Αφού λοιπόν τα συγγράμματα που λαμβάνουν οι φοιτητές δεν είναι τα ίδια για όλους, η διαδικασία «παραγγελίας» τους από τις γραμματείες των σχολών είναι η εξής τραγελαφική:
Αρχικά, οι φοιτητές δηλώνουν στη γραμματεία της σχολή τους ποια συγγράμματα επιθυμούν να λάβουν -έχοντας ενημερωθεί ή όχι από τον διδάσκοντα για το περιεκτικότερο ως προς την ύλη βιβλίο-.
Έπειτα οι γραμματείς παραγγέλνουν προς εκτύπωση -και όχι προς παραλαβή- τον αριθμό που έχει δηλωθεί για κάθε βιβλίο στον εκάστοτε εκδοτικό οίκο. Αυτή η διαδικασία έχει προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Τα βιβλία είναι έτοιμα αλλά διασκορπισμένα σε πολλά βιβλιοπωλεία συνήθως 2-3 εβδομάδες μετά τις δηλώσεις μαθημάτων και λίγες μέρες πριν την έναρξη της εξεταστικής περιόδου. Ο ίδιος ο νόμος δίνει το περιθώριο στους εκδοτικούς οίκους να παραδώσουν τα βιβλία δύο μήνες μετά την έναρξη (δηλαδή μέσα Δεκέμβρη). Οι διευθύνσεις διανομής αναρτούνται έξω από τις γραμματείες συνήθως, ενώ στο internet ,στην ιστοσελίδα της κάθε σχολής αρκετές μέρες αργότερα.

Μέχρι αυτό το σημείο οι φοιτητές κάνουν υπομονή, ενώ μόλις τα βιβλία είναι έτοιμα στους εκδοτικούς οίκους, οι φοιτητές αρχίζουν γυμναστική. Ο τρόπος παραλαβής παραμένει ο ίδιος εδώ και πολλά χρόνια. Θα πρέπει να περιμένουν σε ατελείωτες ουρές σε κάθε ένα από τα βιβλιοπωλεία για να παραλάβουν το πολυπόθητο βιβλίο.

Τι γίνεται όμως με τα βιβλία στα οποία οι φοιτητές οφείλουν να αποκτήσουν πρόσβαση για να καλύψουν όλη την εξεταστέα ύλη; Αυτό δεν θα αποτελούσε τόσο μεγάλο πρόβλημα αλλά ούτε και ταλαιπωρία εάν τα πανεπιστήμια ήταν στελεχωμένα με «εφοδιασμένες» βιβλιοθήκες.
Το πρόβλημα των βιβλιοθηκών είναι αλληλένδετο με αυτό των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων.

Η δωρεάν διανομή δύο βιβλίων ανά μάθημα αντιστάθμιζε μέχρι πρότινος κατά κάποιον τρόπο την –ως προς τις ανάγκες των φοιτητών και μόνο- ανεπάρκεια των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών στη χώρα μας., όπως αναφέρει ο καθηγητής του Παντείου πανεπιστημίου, κ. Γιώργος Σταμάτης σε σχετικό του άρθρο.
Οι βιβλιοθήκες στα περισσότερα –αν όχι σε όλα- τα ιδρύματα είναι ανεπαρκής αναλογικά με τον αριθμό των φοιτητών που εξυπηρετούν. Διαθέτουν δύο ή τρία αντίτυπα από κάθε βιβλίο.
Δεν εφαρμόζεται το σημείο του νόμου που προβλέπει ότι το 10% των βιβλίων που παραγγέλνονται, πρέπει οι εκδοτικοί οίκοι να το καταθέτουν στις βιβλιοθήκες του αντίστοιχου ΑΕΙ.
Είναι λοιπόν αδύνατο να προμηθευτούν αυτά τα αντίτυπα 500 ή 1000 φοιτητές, πόσο μάλλον σε εξεταστική περίοδο. Οι φοιτητές προσφεύγουν στις φωτοτυπίες ή εν τέλει στην αγορά των βιβλίων, αρκετά εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα ακριβά δεδομένου πως πρόκειται για πανεπιστημιακά συγγράμματα.

Η κύρια πηγή του προβλήματος βέβαια βρίσκεται στην υποχρηματοδότηση των βιβλιοθηκών.
Συγκεκριμένα, ένα μέρος της στελέχωσης, και η λειτουργία της βιβλιοθήκης του Παντείου πανεπιστημίου χρηματοδοτούνταν από ένα ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό προγράμματα (προγράμματα ΕΠΕΑΕΚ) η ισχύς του οποίου όταν έληξε τον περασμένο Μάιο ανάγκασε το πανεπιστήμιο να κλείσει την βιβλιοθήκη μέχρι και τον Σεπτέμβρη οπότε και έγιναν νέες προσλήψεις.
Τα περισσότερα πανεπιστήμια του εξωτερικού –αν όχι όλα- λειτουργούν χάρη στις άριστα εφοδιασμένες βιβλιοθήκες και τα τεχνολογικά συστήματα του πανεπιστημίου.

Αυτή η κατάσταση ισχύει όχι μόνο στα πανεπιστήμια της Αθήνας αλλά και της περιφέρειας. Ενδεικτική είναι η προσπάθεια της πανεπιστημιακής κοινότητας του πανεπιστημίου Πατρών, η οποία προσπάθησε να αναδείξει το θέμα και να βρει μια λύση στα «μαρτύρια του Ταντάλου» που υποβάλλεται κάθε χρόνο.

Δημοψήφισμα τώρα!

2010-01-16T07:35:00.000-08:00

Στις 24 του μηνός,στο Ledra Marriott,ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έχει προγραμματίσει και συνδιάσκεψη για το ζήτημα του δημοψηφίσματος για τουs μετανάστεs.H ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ.

Ελφρίντε Γέλινεκ.Η φεμινίστρια και συγγραφέαs.

2010-01-11T09:22:00.000-08:00

Συγγραφέας, φεμινίστρια, στρατευμένη μα πάνω από όλα προσηλωμένη στρατιώτης της γραφής.
Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μια ασυμβίβαστη γυναίκα, μια ανατρεπτική συγγραφέας ξεδιπλώνεται μέσα από τη συζήτηση με την Κατρίν Λεσέρ στο βιβλίο "Εκ Βαθέων".

Γεννήθηκε πριν 64 χρόνια στη Στυρία της Αυστρίας. Η γενεαλογία της είναι εξαιρετικά πολύπλοκη –όπως συμβαίνει σε πολλές βιεννέζικες οικογένειες - και μαζί με τα παιδικά της χρόνια είναι δυο παράγοντες που έχουν επιδράσει καταλυτικά στην διαμόρφωση του συγγραφικού της έργου. Η οικογένεια της είναι μείγμα εβραϊκό, βαλκανικό και τσέχικο.
Ο πατέρας της Εβραίος, τσέχικης καταγωγής, είχε χάσει τη δουλειά του ως δημόσιος υπάλληλος και γλίτωσε επειδή ήταν χημικός. Απέφυγε τη δίωξη δουλεύοντας σε στρατηγικής σημασίας βιομηχανίες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τον «προστάτευε» βέβαια και η μητέρα της η οποία προερχόταν από την καλή αστική τάξη, καθολική στο θρήσκευμα και μία ισχυρή γυναίκα η οποία κυριαρχούσε σε όλη τη ζωή της Γέλινεκ. Η ίδια μιλά για ένα είδος οικογενειακής σχιζοφρένειας ανάμεσα σε ένα άθεο, αριστερά στρατευμένο περιβάλλον και σε μια αστική τάξη καθολικού θρησκεύματος. Αυτή η κατάσταση την ενέπνευσε τελικά παρόλα τα τραύματα που της προκαλούσε.
Ο προπάππους της από την πλευρά του πατέρα της είχε αλλάξει θρήσκευμα. Ήταν εργάτης σε τυπογραφείο και ένας από τους ιδρυτές της αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας. Μετά το θάνατο της μητέρας της ανακάλυψε ότι και η δική της οικογενειακή κατάσταση δεν ήταν πολύ διαφορετική. Ο παππούς της μητέρας της ήταν πλανόδιος Εβραίος έμπορος μεταξιού ο οποίος σταδιακά αναρριχήθηκε στη βαθμίδα του διευθυντή εργοστασίου. Είχε αλλάξει φυσικά το θρήσκευμά του αλλιώς δεν είχε πιθανότητα να γίνει τίποτα.
Ωστόσο πάνω από πενήντα μέλη της οικογένειάς της πέθαναν κατά τη διάρκεια της Σόα ενώ δεν ήταν λίγοι οι συγγενείς της που εξοντώθηκαν εξαιτίας της στράτευσής τους στην επανάσταση του 1848.

Η σχέση της με τη μητέρα της ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν με τον πατέρα της. Δεν τον γνώρισε σε μεγάλο βαθμό. Η μητέρα της την κρατούσε σε μια απόσταση αφού ως πολύ καθολική δεν ήθελε να έχει πολλές σχέσεις με «αριστερά αποβράσματα», εννοώντας την οικογένειά του. Ο λόγος όμως δεν ήταν μόνο αυτός. Ο πατέρας της ήταν ψυχασθενής και όταν η ίδια ήταν σε ηλικία που μπορούσε να έλθει πιο κοντά του, ήταν ήδη σε ψυχιατρική κλινική. Παραδέχεται ότι το χάρισμα της γλώσσας της μεταδόθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εβραϊκή μεριά του πατέρα της ενώ και ο ίδιος ήταν καλλιεργημένος και προικισμένος με μεγάλο καλλιτεχνικό ταλέντο. Εκείνη που πάντα κυριαρχούσε όμως ήταν η μητέρα της.
Η Γέλινεκ από το νηπιαγωγείο πηγαίνει σε γαλλικό καθολικό σχολείο, άκρως καταναγκαστικό και αυταρχικό.
Το αυστριακό αυταρχικό και θρησκευτικό εκπαιδευτικό σύστημα σε συνδυασμό με την εκπαίδευση στη μουσική και τον εγκλεισμό που της επέβαλε η μητέρα της ήταν όλα τα παιδικά της χρόνια. Ο αυταρχισμός προερχόταν κυρίως από αυτήν. Έκανε κατάχρηση της δύναμης-εξουσίας της, η καλλιτεχνική της φιλοδοξία για την συγγραφέα ήταν υπέρμετρη αλλά όπως λέει η ίδια η Γέλινεκ αυτός ήταν και ένας τρόπος να την ελέγχει η μητέρα της όταν δεν ήταν εκεί.
Παιδικά χρόνια δεν έζησε ποτέ όπως εξομολογείται η συγγραφέας αφού η δωδεκάωρη καθημερινή εκπαίδευσή της δεν της άφηνε καθόλου ελεύθερο χρόνο. Μάθαινε πέντε μουσικά όργανα από την ηλικία των επτά ετών ενώ αργότερα σε αυτά προστέθηκαν η μουσική δωματίου και η ορχήστρα. Η Γέλινεκ παρομοιάζει την κατάσταση αυτή με το οργουελλιανό σύστημα επιτήρησης.
Η ίδια είναι αφοπλιστική « Πιστεύω πως μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας μου οφείλεται σε αυτόν τον καταναγκασμό. Καθώς επίσης μεγάλωσα χωρίς τηλεόραση η μόνη διέξοδός μου ήταν η ανάγνωση και η γραφή.»
Ένα από τα δημιουργήματά της, «H Πιανίστρια» είναι το ευρέως γνωστό μυθιστόρημά της, το πιο βιογραφικό αλλά και το λιγότερο αντιπροσωπευτικό της γραφής της όπως λέει. Ένα βίαιο μυθιστόρημα για τις σπαρακτικές σχέσεις που συνδέουν μια μητέρα με την κόρη της. «Η ανάγνωσή του θα πρέπει να ήταν γι αυτήν μια πολύ επώδυνη εμπειρία. Άλλωστε είναι κάτι που μπορώ να το καταλάβω»-λέει για τη μητέρα της.

Μετά το λύκειο εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Θεατρολογίας και στο Ωδείο.
Τα φοιτητικά χρόνια μεταξύ 1964-1967 συνοδεύτηκαν από κρίσεις άγχους αφού μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού δεν είχε καμία κοινωνική ζωή και η απότομη ελευθερία της προκάλεσε σοκ. Έτσι έμεινε κλεισμένη περίπου ένα χρόνο στο σπίτι. Τότε ξεκινά να γράφει στα σοβαρά.
Επηρεάζεται από την αμερικάνικη ποίηση όπως του Black Mountain College, του Lawrence Ferlinghetti ή του Tuli Kupfenberg.
«Πρέπει να γράφουμε», αυτός είναι ο τίτλος ενός κειμένου που αφιέρωσε στη μνήμη του Otto Breicha ο οποίος την επηρέασε καταλυτικά. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος την ανακάλυψε και στις λογοτεχνικές επιθεωρήσεις(Protokolle, Muniskripte) που ο ίδιος εξέδιδε ξεκίνησε να δημοσιεύει κείμενά της. Όπως παραδέχεται όμως αυτό που λογοτεχνικά την επηρέασε στον υψηλότερο βαθμό είναι η Ομάδα της Βιέννης με τον Ernst Jandl και την Friederike Mayrocker. Έχει επίσης επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον ποιητή H.C.Artmann. «Εν ολίγοις, όπως όλοι οι συγγραφείς της γενιάς μου που επέλεξαν την πειραματική λογοτεχνία, χωρίς την Ομάδα της Βιέννης δεν θα ήμαστε τίποτε.»

Η πολιτική της στράτευση έρχεται το 1974, σε μια εποχή που η Άνοιξη της Πράγας είχε συντριβεί. « Θέλαμε να εργαστούμε στη βάση, στους κόλπους του Κόμματος που νομίζαμε ότι μόνο αυτό βρισκόταν στο πλευρό της εργατικής τάξης.» Μετά από είκοσι χρόνια πολιτικής στράτευσης κι αφού πλέον δεν εντάσσεται στο Κόμμα προσθέτει: «Τίποτα δεν έχει χαθεί από τον αντικαπιταλισμό μου, από το μίσος μου για την καταστροφή και την κοινωνική αδικία που γεννήθηκαν από αυτό το σύστημα».
Τη χρονιά που εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστρίαs ξεκινά και μια περίοδος έντονης καλλιτεχνικής δημιουργίας μέχρι και το 1985. Γράφει ραδιοφωνικά θεατρικά κείμενα, λιμπρέτα όπερας, δοκίμια, πρόζα και μεταφράσεις. Αντλεί το υλικό της είτε από πράγματα που έχει διαβάσει, είτε από αληθινές ιστορίες είτε από προσωπικές της εμπειρίες τις οποίες τις μετασχηματίζει δίνοντάς τους μια γενική σημασία.

Μέχρι το 2000 τα δεκαπέντε χρόνια που μεσολαβούν είναι πολύ ταραχώδη, τόσο καλλιτεχνικά όσο και πολιτικά. Λίγο πριν την άνοδο του Waldheim στην προεδρία της Αυστρίας η Γέλινεκ είχε γράψει το θεατρικό έργο Βurgtheater το οποίο για την ίδια σηματοδοτεί μια στροφή. Έβλαψε σημαντικά την υπόληψή της στην Αυστρία.
Το 2000 προσπαθεί να δείξει την αντίθεσή της προς το συντηρητικό καθεστώς της Αυστρίας. Είναι η πρώτη χώρα που επαναφέρει στην εξουσία την Ακροδεξιά όταν συμμαχεί με τη Δεξιά το 2000.Τότε φτάνει στο έσχατο σημείο καλλιτεχνικής ελευθερίας. Απαγορεύει οποιαδήποτε σκηνοθεσία των έργων της στα δημόσια θέατρα. «Είχα δοκιμάσει τα πάντα όσον αφορά τη διαμαρτυρία. Ήταν αναγκαίο να προσφύγω σε ένα τελείως διαφορετικό μέσον».

Το κοινό τη γνώρισε κυρίως το 2004 όταν και τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ από τη Σουηδική Ακαδημία για το έργο της. Ποτέ όμως –όπως λέει- δε θα μπορέσει να εξηγήσει το χάσμα ανάμεσα στην δημοσιογραφική κριτική που την εξόντωνε και στην πανεπιστημιακή αποδοχή της. Ποτέ δε θα μπορέσει να εξηγήσει το γεγονός του ότι ποτέ δεν βοηθήθηκε οικονομικά από το κράτος αλλά συχνά λάμβανε βραβεία. Αντιφάσεις.
Το μεγάλο της παράπονο είναι πως την αντιμετωπίζουν ως κάποια που κάνει προπαγανδιστική τέχνη, που κλαψουρίζει, που οδύρεται. Το βλέμμα όλων είναι στραμμένο εκεί και όχι στον τρόπο που δουλεύει την γλώσσα.
Όταν της απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ επέμεινε στο γεγονός ότι της ήταν αδύνατον να το αποδεχτεί προσωπικά ως «εγώ». Πίστευε πως μαζί της ανταμείβονταν όλες οι γυναίκες και δεν αντέχει στην ιδέα πως δεν θα μάθουμε ποτέ για τόσες άλλες ακριβώς επειδή η γυναίκα δεν έχει το καθεστώς του υποκειμένου που είναι αντρικό προνόμιο.
Είναι μαχητής του φεμινισμού. Αντιπαλεύει με τον τρόπο της την πολιτισμική περιφρόνηση των γυναικών και την αδικία που υφίσταται η εργασία των γυναικών αφού υπόκειται μονάχα σε ανδρικά αξιολογικά κριτήρια.
Πάνω από όλα όμως είναι μια εργάτρια της γραφής.

Επίδειξη δύναμης από φασίστες στην εκδήλωση της κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό».

2010-01-10T07:19:00.000-08:00

Σήμερα, στη συνάντηση της Κίνησης "Απελάστε το Ρατσισμό" στους Αμπελοκήπους, μία ομάδα νεαρών κουκουλοφόρων, με την ανοχή της αστυνομίας, μπήκε μέσα στην αίθουσα κι άρχισε να πετάει προκηρύξεις με περιεχόμενο εναντίον των μεταναστών, ενώ ένας εξ' αυτών έβγαλε εθνικιστικό λογύδριο.
Οι εθνικιστές φορούσαν μάσκες τύπου V for Vendetta.
Πυκνώνουν οι επιθέσεις σε μετανάστες και αριστερούς αγωνιστές από μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης «χρυσή αυγή», την ίδια στιγμή που απροκάλυπτα έχουν αρχίσει να κάνουν εξορμήσεις σε σταθμούς του ηλεκτρικού. Στην ίδια τροχιά και η νεολαία ΛΑ.Ο.Σ. με εξορμήσεις και ενημερωτικά φυλλάδια εναντίον των μεταναστών και της χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες δεύτερης γενιάς.
Οι μετανάστες χρησιμοποιούνται σαν εξιλαστήρια θύματα στις πλάτες των οποίων φορτώνουν τα αδιέξοδα των πολιτικών που ακολουθούνται.
Ανοχή των εθνικιστών σημαίνει και ανοχή του φασισμού.

Αγώνας για επιβίωση και μόρφωση.Δεν είναι όλα τόσο μακρινά..

2009-12-28T04:19:00.000-08:00

«Αγώνας για επιβίωση και μόρφωση» έχει τίτλο η φωτογραφία που κέρδισε το πρώτο βραβείο της Ένωσης Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων για το 2007. Την τράβηξε ο φωτορεπόρτερ Ουασίμ Χέϊρ σε κεντρικό δρόμο στη Δαμασκό. Το κοριτσάκι κάνει τα μαθήματα του μπροστά στο παγκάκι πουλώντας γλυκά στους περαστικούς.

Αυτό για να συνειδητοποιούμε ότι αυτές τις «άγιες» ημέρες μια μειοψηφία μόνο γιορτάζει. Την ίδια στιγμή που τα 2/3 στον πλανήτη είτε αναζητούν τροφή είτε νερό είτε μόρφωση είτε ζωή εν τέλει και όχι επιβίωση.
Την ίδια στιγμή «αναπτυσσόμενα» κράτη προσπαθούν να πείσουν τη Δύση ότι η κλιματική αλλαγή ξεπερνά τον άνθρωπο και θα τον αφανίσει, προσπαθούν να πείσουν τη Δύση ότι τα νησιά όπου κατοικούν βουλιάζουν(νήσοι Τουβαλού)…

Κι αυτά δεν αλλάζουν με φιλανθρωπίες-απλά μας απαλλάσσουν από τις τύψεις- .
Μόνο μια μειοψηφία γιορτάζει…

Πρώτοι σε ανεργία και επισφάλεια οι νέοι.(για το εργαστήριο διαδικτυακής δημοσιογραφίας)

2009-12-25T11:42:00.000-08:00

Ανεργία είναι η κατάσταση ενός ατόμου, που ενώ είναι ικανό, πρόθυμο και διαθέσιμο να απασχοληθεί, δεν δύναται να βρει εργασία.
Τι γίνεται όμως όταν σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται το 9,1% του πληθυσμού στην Ελλάδα;
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΣΥΕ), το Σεπτέμβριο τα ποσοστά ανεργίας έφτασαν το 9.1% από 7,4% που ήταν ένα χρόνο πριν. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν επίσης το σαθρό επιχείρημα περί ισότητας των δύο φύλων στον εργασιακό τομέα. Το ποσοστό ανεργίας των γυναικών έφτασε το 13,4% από 10.7% ενώ το αντίστοιχο των ανδρών ανήλθε στο 6% από 5,1% που ήταν ένα χρόνο πριν.

Κατά ομάδες ηλικιών, το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στους νέους 15-24 ετών (25,7%) σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΥΕ ενώ σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat το ποσοστό ανέρχεται στο 24,2% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώνεται στο 18,8%. Οι γυναίκες και πάλι είναι αυτές που πλήττονται περισσότερο με το ποσοστό ανεργίας στις νεαρές ηλικίες να αγγίζει το 31,8% τη στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό για την ευρωζώνη είναι 17,8%. Το ποσοστό ανεργίας των νέων ανδρών διαμορφώνεται στο 18,3% όταν το αντίστοιχο στην ευρωζώνη βρίσκεται στο 18,8%.

Το σύνολο των απασχολουμένων εκτιμάται ότι αυξήθηκε κατά 26.933 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβριο του 2008 και κατά 13.598 άτομα σε σχέση με το Αύγουστο του 2009 και ανήλθε στα 4.577.844. Πολλοί είναι αυτοί που αμφισβητούν τα στοιχεία που παρουσιάζονται σχετικά με τη μείωση της ανεργίας. Στο σύνολο των εργαζόμενων συμπεριλαμβάνονται διάφορες ομάδες των οποίων η εργασία δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση πλήρης και άρα βρίσκονται σε κατάσταση «ημι-ανεργίας». Είναι όσοι εργάζονται με 3μηνες, 4μηνες ή 6μηνες συμβάσεις, όσοι εργάζονται με «part-time» ωράριο και μειωμένο συνεπώς μισθό και όσοι εργάζονται στην επισφάλεια με τα πρωτεία να κατέχουν για ακόμη μια φορά οι γυναίκες και η νεολαία.ΠΗΓΕΣ: in.gr, skai.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ -"αιτίεs και μύθοι,η σύγκρουση στη μέση ανατολή από το 1917"-Νασίμ Αλάτραs

2009-12-20T09:25:00.000-08:00

Η ιδέα για το βιβλίο του Nasim Alatras «Παλαιστίνη: αιτίες και μύθοι», ξεκίνησε το 2006 μετά από πρόταση των εκδόσεων ΚΨΜ να συγκεντρώσουν τα άρθρα του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου και αρθρογράφου της Ελευθεροτυπίας .Πώς να χωρέσεις όμως σε 50 σελίδες το συνολικό ζήτημα των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή από το 1917 με αφορμή το Παλαιστινιακό; Τα άρθρα σιγά –σιγά «έφυγαν»,η ιδέα εξελίχτηκε και τρία χρόνια μετά ο Nasim Alatras μέσα από αυτό το βιβλίο φέρνει στην επιφάνεια τα πραγματικά αίτια των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και ασχολείται με όλους όσους «πέρασαν» από την Παλαιστίνη.

«Βασικό στοιχείο που ενέταξα στο βιβλίο είναι οι θρησκείες και οι μύθοι της Βίβλου, με αφορμή τα ελληνικά βιβλία θρησκευτικών και τα όσα γράφουν για την Παλαιστίνη. «Τη Γη της Επαγγελίας τη χάρισε ο Θεός στον εκλεκτό λαό του».Έτσι υπάρχει η αποδοχή από τα παιδιά ότι τα πράγματα έγιναν έτσι επειδή το θέλησε ο Θεός. Αυτός ο θεός πρέπει να είναι παράφρων λέει ο Nasim αφού ένας σώφρων θεός δε θα επέλεγε ως μέρος σωτηρίας μιας φυλής μια χώρα που δεν μπορεί να καλύψει ούτε το 10% των αναγκών της. Η χώρα αυτή έχει μια Νεκρή κυριολεκτικά θάλασσα-τα ποσοστά αλατιού της δεν επιτρέπουν την ύπαρξη κανενός είδους ζωής-, έχει αρδευτικό πρόβλημα και επιπλέον το 40% της εδαφικής της έκτασης καλύπτεται από έρημο.

Ο Nasim από την αρχή εντάσσει στην κουβέντα μας τα οικονομικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και το θέμα του πετρελαίου. «Όλα γίνονται για το πετρέλαιο και τα γεωπολιτικά συμφέροντα» λέει ο ίδιος. Τους σύγχρονούς Θεούς λέω εγώ.

«Η στάση της Σαουδικής Αραβίας ποια είναι πρακτικά πέρα από την επίσημη στήριξή της στον Παλαιστινιακό λαό;»«Αν η Σαουδική Αραβία ήθελε το παλαιστινιακό θα λυνόταν σε ένα μήνα. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το πετρέλαιο για εμπάργκο προς την Ευρώπη ή τις Η.Π.Α. αν ήταν πραγματικά με τον παλαιστινιακό λαό. Όμως δεν μπορεί να κάνει εμπάργκο λόγω της εξάρτησης του σημερινού καθεστώτος από την Αμερική. Έχει άλλωστε την εμπειρία του 1973.Όταν για πρώτη φορά χρησιμοποίησε το όπλο του πετρελαίου και τότε το Ισραήλ αποχώρησε από τη χερσόνησο του Σινά. Σήμερα οι ΗΠΑ έχουν στήσει ένα ολόκληρο σύστημα ασφαλείας γύρω από όλες τις πηγές πετρελαίου. Είναι πλήρως ελεγχόμενες. Αυτή η κατάσταση παρέχει ασφάλεια και στους Αμερικάνους και στους Σαουδάραβες.»

Μετά από βαθιά ανάλυση της παρασκηνιακής ιστορίας του πετρελαίου, των μυστικών διαπραγματεύσεων και της εξάρτησης των πετρελαϊκών κρατών από τις εταιρίες πετρελαίου ο Nasim καταλήγει: «Τα αραβικά κράτη θέλουν τους Παλαιστίνιους υποταγμένους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Θέλουν να αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι ένα κράτος προτεκτοράτο, όχι ένα ελεύθερο κράτος.»
Όταν ερωτάται «γιατί οριοθετεί την σύγκρουση στην Παλαιστίνη από το 1917 και μετά;», απαντά πως «το 1917 είναι η χρονιά που αρχίζει η προσπάθεια των Άγγλων να εγκαταστήσουν ένα εβραϊκό προτεκτοράτο στην Παλαιστίνη». Με τις ευλογίες του Θεού-μεσίτη προφανώς…«ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, διαβεβαίωνε τον Εβραίο μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ (χρηματοδότη των βρετανικών πολέμων και του εβραϊκού αποικισμού) ότι «η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας βλέπει θετικά την εγκαθίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής πατρίδας για τους Εβραίους και θα κάνουμε οτιδήποτε είναι δυνατό για να υλοποιήσουμε αυτό τον σκοπό»!

Αυτό που σε καθηλώνει στον Nasim είναι ότι δεν μιλά απλώς έχοντας κάνει μια καταγραφή των γεγονότων. Ασχολείται με τα “θεμελιώδη μεγέθη”, δηλαδή με όλα εκείνα που προηγήθηκαν και καθόρισαν το Παλαιστινιακό από την περίοδο αρχαίων χρόνων, των Σταυροφοριών, του μεσοπολέμου μέχρι και την ίδρυση του εβραϊκού κράτους το 1948 και τη Νάκμπα (τραγωδία) των Παλαιστινίων. Απαντά σε ερωτήματα που πολλοί δεν τολμούν.
Τι σχέση έχουν ο αγωγός πετρελαίου Κιρκούκ-Χάιφα, η σιδηροδρομική γραμμή Χετζάζη-Δάρα-Χάιφα, η διώρυγα του Σουέζ με την Παλαιστίνη; Πώς έχασαν οι Άγγλοι το αραβικό πετρέλαιο; Tί σχέση έχει το πετρέλαιο με την πρώτη παλαιστινιακή επανάσταση του 1936-1939;
Γιατί η Αγγλία πούλησε την Παλαιστίνη σε εβραίο τραπεζίτη; Γιατί δολοφόνησαν οι εβραίοι τρομοκράτες τον απεσταλμένο0 του ΟΗΕ;

Ερμηνεύει όλες τις αιτίες που οδήγησαν τους Παλαιστινίους στις πολλές εξεγέρσεις. Τις επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες. Μας εξηγεί γιατί οι Παλαιστίνιοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ με τη βοήθεια του δυτικού κόσμου ένα πραγματικά ανεξάρτητο κράτος και γιατί η υπόθεση αυτή είναι εν τέλει υπόθεση μόνο της ένοπλης αντίστασης Αράβων και Παλαιστινίων. «Η λύση του Παλαιστινιακού βρίσκεται στην απομάκρυνση των 250.000 αποίκων από τη Δυτική όχθη. Η παρουσία αυτών και το Τείχος του Αίσχους που χτίζουν εκεί εμποδίζουν την ίδρυση πραγματικά ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους». Φέτος η παγκόσμια κοινότητα γιόρτασε τα 20 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Φέτος συνεχίζουν να χτίζουν το τείχος που απομονώνει τους παλαιστινίους, συνεχίζεται η εθνοκάθαρση των λαού της Παλαιστίνης και η κατοχή της πατρίδας τους. Πού είναι η συμπαράσταση της παγκόσμιας κοινότητας; H ζωή ενός ευρωπαίου αξίζει παραπάνω από αυτήν ενός Παλαιστινίου;

Facebook vs Berlusconi(για το εργαστήριο διαδικτυακήs δημοσιογραφίαs)

2009-12-19T11:56:00.000-08:00

Το Facebook αποφάσισε να κλείσει το λογαριασμό του Massimo Tartaglia, του άνδρα που επιτέθηκε στον Ιταλό πρωθυπουργό. H αιτία ήταν οι 100.000 φίλοι που απέκτησε ο «δράστης» στη σελίδα του στο Facebook επικροτώντας την επίθεση που έστειλε τον Silvio Berlusconi στο νοσοκομείο. Οι διαχειριστές του site θεώρησαν πως με αυτόν τον τρόπο προωθείται η βία και επισήμαναν πως «θα αναλάβουμε άμεση δράση ενάντια σε αναρτήσεις τέτοιου περιεχομένου, οι οποίες αποτελούν σαφείς απειλές κατά συγκεκριμένων ατόμων».

Οι διαχειριστές του Facebook μπλόκαραν δεκάδες άλλα γκρουπ-τα οποία βάλλονται κατά του Ιταλού πρωθυπουργού-μετά από επισημάνσεις που δέχτηκαν από κυβερνητικούς αξιωματούχους.Υπήρξαν και προτάσεις ώστε να τεθούν αυστηρότεροι περιορισμοί στο περιεχόμενο κοινωνικών δικτύων του internet αλλά και κυρώσεις στους «παραβάτες».Αντιδράσειs έχει προκαλέσει αυτή η αντιμετώπιση διότι οι διαχειριστέs του facebook δεν μπλοκάρουν με τον ίδιο τρόπο σελίδεs ρατσιστικού και φασιστικού περιεχομένου.

Λίγες μέρες πριν την επίθεση που οδήγησε τον Berlusconi στο νοσοκομείο, μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στην Ιταλία. Η οργάνωση αυτών έγινε και πάλι μέσω διαδικτύου από διάφορες ομάδες ακτιβιστών. Βασικό αίτημα των διαδηλωτών ήταν η παραίτηση του πρωθυπουργού ο οποίος αντιμετωπίζει κατηγορίες φοροδιαφυγής και δωροδοκίας, καθώς η βουλευτική του ασυλία έχει αρθεί από τον περασμένο Οκτώβριο. Οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τους 90.000 σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομίας ενώ γίνεται λόγος για 350.000 διαδηλωτές.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Silvio Berlusconi δοκιμάζεται από τις πυκνές αντιδράσεις των Ιταλών πολιτών.

ΠΗΓΗ:www.tvxs.gr,κέρδος on line

«Αλλάζουμε το σύστημα, όχι το κλίμα».Σε έντονο κλίμα οι διαπραγματεύσειs τηs πράσινηs συνόδου μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

2009-12-16T08:49:00.000-08:00

(για το εργαστήριο διαδικτυακήs δημοσιογραφίασs)

Δύο μέρες απομένουν μέχρι την ολοκλήρωση της Συνόδου της Κοπεγχάγης (7-18 Δεκεμβρίου). Σκοπός των διαπραγματεύσεων μεταξύ των 192 χωρών είναι μια ισχυρή και νομικά δεσμευτική συμφωνία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η οποία θα αντικαταστήσει το πρωτόκολλο του Κιότο που λήγει το 2012.Άμεσος στόχος είναι η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στο 50% έως το 2050 ώστε να περιοριστεί η άνοδος της θερμοκρασίας 1-2 βαθμούς και να αποφευχθούν εφιαλτικά σενάρια.

Μεταξύ των ηγετών που θα παρευρεθούν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο πρωθυπουργός της Κίνας-πρόεδροι των χωρών που ευθύνονται για το 40% της παγκόσμιας ρύπανσης. Εμφανές είναι το χάσμα ανάμεσα στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσσόμενες χώρες όσον αφορά στους όρους της συμφωνίας και τις κυρώσεις που θα τους επιβληθούν.
Οι μεγάλοι του πλανήτη ενδιαφέρονται περισσότερο όμως για τις οικονομικές τους απώλειες. Στις ΗΠΑ αντιδρούν τομείς της βιομηχανικής δραστηριότητας υπό το φόβο να θιγούν τα κέρδη τους καθώς εκπέμπουν υψηλά ποσοστά διοξειδίου του άνθρακα. Αντιδράσεις διατυπώνονται επίσης από την Κίνα και τη Ρωσία. Την ίδια στιγμή εντύπωση προκάλεσε η έκκληση 42 νησιωτικών κρατών που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν από το χάρτη λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Έξω από το Bella Center όπου διεξάγεται η σύνοδος, χιλιάδες κόσμου διαδηλώνει όλες αυτές τις μέρες. Διαδηλώνει απέναντι στη απάθεια της παγκόσμιας ηγετικής κοινότητας στα περιβαλλοντικά θέματα, με αίτημα την επίτευξη μιας αποτελεσματικής συμφωνίας για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και της σωτηρίας του πλανήτη. Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου όπως και στην Ελλάδα με κεντρικό σύνθημα: «Αλλάζουμε το σύστημα, όχι το κλίμα».

ΠΗΓΗ:ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,WWW.TVXS.GR

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗΣ

2009-12-16T07:03:00.000-08:00

Οι μεγάλες διαφορές μεταξύ αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών βρίσκονται στο επίκεντρο δύο μέρες πριν τη λήξη των διαπραγματεύσεων στη σύνοδο της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή. Εν μέσω της παραίτησης της προέδρου, Κόνι Χέντεγκαρντ και των μαζικών διαδηλώσεων έξω από το συνεδριακό κέντρο Orestad, δύσκολη φαίνεται η επίτευξη μιας νομικά δεσμευτικής συμφωνίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ-META TO ΒΙΤΡΙΟΛΙ ΚΑΙ ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

2009-11-26T04:36:00.001-08:00

Ένα χρόνο μετά την επίθεση με οξύ που δέχτηκε η τότε γενική γραμματέας της παναττικής ένωσης καθαριστριών και οικιακού προσωπικού, Κωνσταντίνα Κούνεβα, συνεχίζει να νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό.

Το παραχωρητήριο και το κλειδί οικίας στα Πετράλωνα, παρέδωσαν ο Υπουργός Εργασίας, Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρόεδρος του ΟΕΚ, Θωμάς Στάμου, στη μητέρα της Κωνσταντίνας Κούνεβα, αναγνωρίζοντας την τραγική περιπέτεια της κόρης της ως εργατικό ατύχημα. Ο Υπουργός Εργασίας, Ανδρέας Λόβέρδος αναγνώρισε την περίπτωση της Κούνεβα ως εργατικό ατύχημα τη στιγμή που έχει αποδειχθεί και γίνει αποδεκτό πως πρόκειται για δολοφονική επίθεση λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης. Δε θα μπορούσε βέβαια ,νομικά, να προχωρήσει στην παραχώρηση της οικίας αν δεν αναγνώριζε την περίπτωσή της σαν ατύχημα αλλά να αναγνωρίζει και να μην ξεχνά ότι το κυβερνόν κόμμα έχει ψηφίσει μια σειρά νόμων οι οποίοι ευθύνονται για την εργασιακή αυτή κατάσταση.
Υπάρχουν επίσης συγκεκριμένα ονόματα όπως αυτό του κ. Νίκου Οικονομάκη, ιδιοκτήτη της ΟΙΚΟΜΕΤ, της εργοδότριας εταιρείας της Κ. Κούνεβα, παλιό στέλεχος του ίδιου κόμματος και ο νομικός του σύμβουλος Λ. Τζανής, υφυπουργός του ίδιου κόμματος. Όλες αυτές οι εταιρείες που «προσφέρουν» μαύρη εργασία και κάνουν συμβάσεις με δημόσιους φορείς έχουν στενές σχέσεις με στελέχη και παράγοντες των δυο μεγάλων κομμάτων.

Ο κ. Λοβέρδος ευχήθηκε να μη συμβεί κάτι ανάλογο σε άλλους εργαζόμενους.
Τα ζητήματα αυτά δεν λύνονται με ευχές αλλά με βούληση να μπει ένα τέλος στον εργασιακό μεσαίωνα. Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν υπάρχουν εξελίξεις στις εργασιακές σχέσεις, ο Υπουργός απάντησε ότι «στις ενέργειες που κάνουμε, συμπεριλαμβάνεται εντός του 2009 να θεσπίσουμε περαιτέρω εγγυήσεις». «Πρέπει επίσης, στη συνέχεια να επανασυστήσουμε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, ούτως ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν τηρείται το θεσμικό πλαίσιο». Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδης , μιλώντας στην Καθημερινή της Κυριακής δήλωσε ότι «η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι σύμβολο. Δεν έχουμε αντιληφθεί τον αντίκτυπο που είχε διεθνώς»
.
Η Κ. Κούνεβα είναι μια πραγματικότητα και όχι απλώς σύμβολο. Είναι μια από τις πολλές γυναίκες που εργάζονται στο σύγχρονο αυτό δουλεμπόριο, της υπεργολαβίας στον χώρο του καθαρισμού. Η Κούνεβα είχε το θάρρος να διεκδικήσει τα δικαιώματα των γυναικών αυτών. Είναι γυναίκα, μετανάστρια, συνδικαλίστρια. Πολλές από αυτές φοβούνται τις απολύσεις, τις επιθέσεις, τους εκβιασμούς: φοβούνται να δράσουν. Πολλές όμως δρουν αλλά δεν τις ξέρουμε γιατί δεν έτυχε να δεχτούν επίθεση με βιτριόλι.

Σε ανακοίνωσή της η ΠΕΚΟΠ ένα χρόνο πριν κατήγγειλε: «καταπατούν όλα τα εργασιακά δικαιώματα: δε μας βάζουν ένσημα, δε μας πληρώνουν τις υπερωρίες μας αλλά ούτε και όλες τις ώρες εργασίας μας, μας έβαζαν να υπογράψουμε λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δε μας έδωσαν, υπογράφουμε με την πρόσληψη την οικιοθελή αποχώρηση, δε μας κολλάνε τα βαρέα […….] Καταγγέλλουμε καθημερινά τις ελεγκτικές υπηρεσίες στο ΙΚΑ, στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα αλλά τίποτα! Μ’ αυτό το κατεστημένο τόλμησε να τα βάλει η Κωνσταντίνα γι’ αυτό της έδωσαν αυτή την αποτρόπαια απάντηση». Αυτό δεν λέγεται εργασιακός μεσαίωνας;
Ένα χρόνο αργότερα, μετά τις εκκλήσεις για να μην μπει στο αρχείο η υπόθεση της Κ. Κούνεβα, οι δράστες δεν έχουν ακόμα βρεθεί. Επικηρύχτηκαν για 1.000.000 ευρώ. Η Αστυνομία είναι τόσο εξαφανισμένη όσο και ο δράστης. Αυτόπτες μάρτυρες έχουν δηλώσει πρόθυμοι να μιλήσουν χωρίς να τους έχει καλέσει ακόμα κανείς για να καταθέσουν. Παρόλ’ αυτά οι δράστες επικηρύχθηκαν…για τα μάτια του κόσμου..
Ένα χρόνο μετά η Κ. Κούνεβα παραμένει στο νοσοκομείο. Ένα χρόνο μετά η επίσημη απάντηση ήταν η δωρεά ενός σπιτιού. Με ένα σπίτι όμως δεν αλλάζουν οι εργασιακές σχέσεις, δεν τιμωρούνται οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, δεν τιμωρούνται οι δράστες, δεν σταματούν αυτές οι γυναίκες να είναι θύματα εργολάβων….

NEXT TOP VICTIM

2009-11-25T05:55:00.001-08:00

Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών σήμερα.
Αναρωτιέμαι…Τι είδους βία; Η αυθόρμητη και προφανής απάντηση είναι η σωματική βία. Στιγματίζει το νου και το σώμα. Είναι επώδυνη. Αφήνει σημάδια. Αυτή τη βία οφείλεις να την καταγγείλεις και να την αντιμετωπίσεις. Οφείλουμε να στηρίξουμε όλες αυτές τις γυναίκες που τολμούν να καταγγείλουν χωρίς να επιτρέψουμε την ενοχοποίηση και περιθωριοποιήσή τους. Ίσως όμως η σωματική βία δεν είναι η πιο σκληρή και η πιο ριζωμένη μορφή βίας κοινωνικά. Απλά είναι εμφανής, άμεσα αντιληπτή και αποκρουστική.

Οι πιο ύπουλες μορφές της όμως βρίσκονται στην καθημερινότητά μας. Ψυχολογική βία. Το άγχος της επίτευξης του σύγχρονου «ιερού» τρίπτυχου ερωμένη-επιτυχημένη επαγγελματίας-άξια μητέρα βιάζει καθημερινά την ψυχική μας υγεία, τις πραγματικές επιθυμίες μιας γυναίκας ενώ κατασκευάζουμε ένα σαθρό και φτηνό τρόπο αντίληψης της ίδιας μας της φύσης. Όχι δεν είναι ανωμαλία να μη γεννήσεις στα τριάντα, δεν είναι ανωμαλία να μη θες να γίνεις η «κορυφαία» στον επαγγελματικό σου τομέα ούτε είναι ανωμαλία να μην είσαι ντυμένη όπως το next top model.

Πολλές φορές εμείς οι ίδιες βιάζουμε τον εαυτό μας.
Μια φορά το χρόνο «φωνάζουμε» για τη βία κατά των γυναικών ενώ τις υπόλοιπες 364 μέρες αφήνουμε να μας πουλάνε εκπομπές τύπου «x-treme make over» και «next top model».Ολόκληρες εταιρείες καλλυντικών, ενδυμάτων, κομμωτηρίων κ.α. επενδύουν στον «εύκολο» πελάτη που λέγεται γυναίκα. Οφείλουν την ύπαρξη και τα εκατομμύριά τους στο γνωστό παραμύθι περι «ομορφιάς». «Υπέροχο ταξίδι ομορφιάς», «εκτυφλωτική λάμψη», «μεταξένια μαλλιά» και άλλα τέτοια φούμαρα.
Σου πασάρουν ένα τύπο κάθε χρόνο και…ταρααάν! Με το καινούργιο κολάν του calzedonia, το νέο κραγιόν του dior και τα καινούργια μαύρα σου εσώρουχα…; Άλλος άνθρωπος σου λέω! Σου πασάρουν ένα νέο τύπο κάθε χρόνο και να η λύση! Αν είσαι όπως το next top model θα είσαι πιο χαρούμενη, πιο δυναμική, πιο όμορφη, θα αγαπάς πιο πολύ τη δουλειά σου, θα σε ζηλεύουν πιο πολύ και γενικά όλα θα είναι πιοοο! Όπως υπάρχουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κατασκευάστηκε και η Γυναίκα Μαζικής Κατανάλωσης!Να σταματήσουμε να είμαστε σεξουαλικά αντικείμενα, εύκολοι πελάτες για μπογιές προσώπου και προϊόντα για διαφήμιση.

Το 1989 οι Guerilla Girls έγραφαν ότι ούτε το 5% των καλλιτεχνών δεν ήταν γυναίκες ενώ το 85% των γυμνών ήταν.
Φτάνει μια παγκόσμια ημέρα για να ανατρέψει τη σεξουαλική, την ψυχολογική, τη σωματική ή τη λεκτική βία που υφίστανται οι γυναίκες;

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΝΗΣΙ

2009-07-26T12:56:00.001-07:00

"Έριου στα αρχαία και Έριν στα νέα ιρλανδικά(κέλτικα)σημαίνει γη της Δύσης. Στην αγγλική, την επισήμως κυρίαρχη χώρα της Ιρλανδίας ,η παράξενη, η γεμάτη αντιφάσεις και συντηρητική αυτή χώρα ονομάζεται Άιρλαντ. Παρόλο που ούτε οι Ρωμαίοι ούτε οι Έλληνες δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στην Ιρλανδία, και οι δυο λαοί ήξεραν πολλά για την Ιβέρνια ή Χιμπέρνια των Ρωμαίων, την Ιέρνη ή Ιουερνία των Ελλήνων. Τόσο μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον των δυο αρχαίων πολιτισμένων λαών γι’ αυτό το μακρινό νησί, που οι Ιρλανδοί πίστεψαν κάποτε, μέσα στον 18ο αιώνα που προέκυψε η μόδα της επισήμανσης Ελλήνων παντού στον κόσμο και κυρίως στην Ελλάδα, πως ήταν…απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων! Και αυτοί!

Ωστόσο, αυτή η παλαβή δοξασία δεν είναι και τόσο παλαβή εν τέλει. Διότι οι Ιρλανδοί είναι Κέλτες και οι Κέλτες είναι, ας πούμε, Αχαιοί. Κέλτες και Αχαιοί προέρχονται από τον ίδιο ινδοευρωπαϊκό κορμό που κόπηκε στα δυο. Αυτοί που τράβηξαν προς νότον ονομάστηκαν Αχαιοί και οι άλλοι που πήγαν βορειότερα ονομάστηκαν Κέλτες. Ειδικότερα οι Κέλτες της νότιας Γαλλίας ονομάστηκαν Γαλάτες, και αυτοί που προχώρησαν ακόμα νοτιότερα ονομάστηκαν Ιταλιώτες. Συνεπώς, δικαίως οι Ιρλανδοί αισθάνονταν κάπως συγγενείς με τους Έλληνες και με τους Ρωμαίους, πράγμα που έπαιξε ίσως ρόλο στην ανάπτυξη του ιρλανδικού σοβινισμού.[…]Παλιοί Ευρωπαίοι, λοιπόν, οι κέλτες Ιρλανδοί. Δεν συμπεριφέρθηκαν ωστόσο όπως οι κέλτες Ουαλοί στην Αγγλία, που αφομοιώθηκαν με τους Αγγλοσάξονες, παρόλο που οι Ιρλανδοί αφομοίωσαν ένα σωρό λαούς που πέρασα από το νησί σαν καταχτητές και πολλοί ξέμειναν γιατί πολύ τους άρεσε η ησυχία και το βουκολικό περιβάλλον μιας χώρας τσοπαναραίων και αλογοτρόφων, από τότε μέχρι και τις μέρες μας.

Αυτά μελετούσα στο αεροπλάνο από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Οι λαοί της Ευρώπης» για να φανώ διαβασμένη στην παρέα που μας περίμενε στην Ιρλανδία αλλά και για να καταλάβω την ιστορία της μέσα από τους ανθρώπους και την καθημερινότητα τους.
Είχαμε σχεδιάσει το πρόγραμμα για τις επόμενες έξι μέρες αφήνοντας πάντα τα απρόοπτα να μας οδηγήσουν. Είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε μια από τις σημαντικότερες ταφικές διόδους στην Ευρώπη που χρονολογείται από το 3000π.χ.,στο Newgrange, λίγο έξω από το Δουβλίνο. Θα επισκεπτόμαστε τις φυλακές Κιλμέινχαμ που χτίστηκαν το 1789 και όπου εκτελέστηκαν οι ηγέτες της εξέγερσης του Πάσχα του 1916.Θα συνεχίζαμε στο νοσοκομείο των φυλακών όπου σήμερα στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Θα περπατούσαμε στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό πάρκο της Ευρώπης, το Phoenix Park. Δε θα αμελούσαμε το πανεπιστήμιο απ’ όπου έχουν αποφοιτήσει μεταξύ άλλων οι Σάμουελ Μπέκετ και Τζόναθαν Σουίφτ,το πιο διάσημο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Δουβλίνου, το Τrinity College. Θα επισκεπτόμαστε το κάστρο του Δουβλίνου, το οποίο αποτέλεσε αμφιλεγόμενο σύμβολο της βρετανικής κυριαρχίας για 700 χρόνια. Θα περπατούσαμε σίγουρα στην περιοχή του Τemple Bar με τις δεκάδες pub,τα δισκοπωλεία και τα διάφορα κέντρα τέχνης. Σίγουρα θα επισκεπτόμαστε μια από τις εκατοντάδες εκκλησίες της πόλης μιας και η θρησκεία και η εκκλησία είναι συνδεδεμένες με την ιστορία και την ύπαρξη της Ιρλανδίας. Το Σαββατοκύριακο είχαμε σχεδιάσει να ανακαλύψουμε την ιρλανδική επαρχία. Θα κατευθυνόμαστε νοτιοδυτικά για να φτάσουμε στο Κillarney, το οποίο ανήκει στον δακτύλιο του Kerry.Το καλύτερο θα το αφήναμε για το τέλος: οι επιβλητικοί βράχοι του Μόχερ, ένα από τα σημεία της δυτικής πλευράς όπου η Ιρλανδία συναντά τα σκοτεινά και κρύα νερά του Ατλαντικού ωκεανού.
Έτσι θα ολοκληρώναμε το ταξίδι μας στη χώρα που χαρακτηρίζεται από το ατελείωτο πράσινο, την απίστευτη υγρασία, την πικρή γεύση της Guinness και τους μύθους για τα ξωτικά.

ΤΕΤΑΡΤΗ

Πήραμε την πρωινή πτήση για Λονδίνο και με ανταπόκριση της ιρλανδικής air-lingus στις επτά το απόγευμα πατάγαμε το πόδι μας στη χώρα του Τζέημς Τζόυς και του Όσκαρ Ουάιλντ.
Στη διαδρομή από το αεροδρόμιο προς το ξενοδοχείο μας, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Pembroke park, ο οδηγός μας έβαλε στο κλίμα της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της Ιρλανδίας. Μόνο στο Δουβλίνο με 1.000.0000 πληθυσμό οι άνεργοι φτάνουν τις 500.000 και τα ταξί ξεπερνούν κατά 10.000 αυτά της Νέας Υόρκης. Όλοι ρίχνουν τις τιμές για να ανταπεξέλθουν οικονομικά. Αυτό διαπιστώσαμε φτάνοντας στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, όπου με 60 Ε το δίκλινο, μέναμε σε μια από τις ακριβότερες περιοχές και σ’ ένα άνετο και προσεγμένο bed & breakfast.
ΠΕΜΠΤΗ

H πρώτη μας μέρα ξεκίνησε μ’ ένα χορταστικό Irish breakfast, δηλαδή μπέικον, λουκάνικα, μπιφτέκια και κέτσαπ. Αυτό θα μας κρατούσε χορτάτους για την εκδρομή που είχαμε μπροστά μας. Προορισμός μας; Oι τάφοι του Νewgrange.
Περπατήσαμε ως το κέντρο της πόλης χαζεύοντας τα κτίσματα τα οποία είναι από πέτρα και κόκκινο τούβλο και σε συνδυασμό με τις διαφορετικές χρωματιστές πόρτες δίνουν την αίσθηση μιας άλλης εποχής. Παντού ξεφυτρώνουν μικρά ή μεγάλα πάρκα κάνοντας αυτή την πόλη ακόμα πιο όμορφη να τη βλέπεις και να τη ζεις.
Ο ποταμός Λίφει χωρίζει την πόλη στη νότια και βόρεια πλευρά του Δουβλίνου. Περπατώντας στους δρόμους της νότιας πλευράς συναντήσαμε αγάλματα των διάσημων ιρλανδών λογοτεχνών και βρεθήκαμε μπροστά στη χαλύβδινη «βελόνα» ύψους 120μ. Τhe Spire ονομάζεται αυτή η τεράστια καρφίτσα που το βράδυ φωτίζεται μόνο η κορυφή της λειτουργώντας σαν σημείο προσανατολισμού.
Λίγο αργότερα φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων(Βucaras), απ’ όπου ξεκινήσαμε για το Newgrange,δυο ώρες έξω απ’ το Δουβλίνο. Η περιοχή καλύπτεται από μυστήριο.
«Οι πρώτοι άποικοι έφθασαν στην Ιρλανδία από την ηπειρωτική Ευρώπη γύρω στα 400π.χ, φέρνοντας μαζί τους την τέχνη της γεωργικής εκμετάλλευσης και υποτυπώδη εργαλεία. Ο μεγαλιθικός πέτρινος τάφος της νεολιθικής εποχής στο Newgrange χρονολογείται από το 3000π.χ. περίπου και είναι από τους σημαντικότερους της Ευρώπης.» Διαβάζοντας αυτά στον οδηγό ξεκινήσαμε την ξενάγηση στους χώρους των ταφών, γύρω από τους οποίους απλώνονται αχανείς πεδιάδες πρασίνου το οποίο απολαμβάνουν οι εκατοντάδες αγελάδες και πρόβατα, οι μοναδικοί κάτοικοι της περιοχής.
Η χρησιμότητα των τάφων άλλαζε ανάλογα με την περίοδο. Στην αρχή απλώς έθαβαν εκεί τους νεκρούς τους, αργότερα γύρω απ’ τους τάφους γίνονταν θρησκευτικές τελετές ενώ την τελευταία περίοδο κατοικούσαν στην κορυφή τους(πρόκειται για τάφους-λόφους όπως οι θολωτοί) χρησιμοποιώντας τους για να εντοπίζουν έγκαιρα τους εχθρούς.
Ήταν χτισμένοι βάσει των κανόνων της φύσης. Η μια είσοδος στην ανατολή, η άλλη στη δύση. Τα σχέδια στις πέτρες εικάζεται ότι συμβολίζουν τις τέσσερις εποχές, τα στοιχεία της φύσης ή πως σχετίζονται με τις μέρες της ηλιοφάνειας…κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά…

Τo βράδυ θα βρίσκαμε τον Μάικλ από την Ιρλανδία και τη Μαρία από την Ελλάδα στην pub “the Celt”,με ζωντανή παραδοσιακή ιρλανδική μουσική. Πήραμε το dart (το δικό μας τραμ) και κατεβήκαμε στην abbey street για να συναντήσουμε την ιρλανδική μουσική και την άφθονη μπύρα. Μπαίνοντας μέσα το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε είναι η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του 1922 η οποία βρίσκεται κρεμασμένη σχεδόν παντού στην Ιρλανδία. Η Celt ήταν γεμάτη σημαίες του ΙRA,της Κούβας, των Βάσκων και πολλά παλιά μουσικά όργανα.
Οι Ιρλανδοί είναι ο πιο φιλόξενος και κοινωνικός λαός που έχω γνωρίσει. Μέσα σε μισή ώρα είχαμε τσουγκρίσει με το μισό μαγαζί ενώ χορεύαμε στους ρυθμούς του ακορντεόν και του μαντολίνου. Φώναζαν «hey folks!» που σημαίνει «γεια σας μάγκες» και κατέβαζαν μια μια τις μπύρες σαν νερό.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Την επομένη το πρωί βρισκόμαστε μπροστά στην πύλη του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού αστικού πάρκου. Το Phoenix Park υπερβαίνει σε έκταση τα 7.000 στρέμματα. Η ονομασία του προέρχεται από το κέλτικο «fionn uisce» που σημαίνει «καθαρό νερό» και αναφέρεται σε μια πηγή που κάποτε υπήρχε εδώ.
Μια μέρα δε φτάνει για να γυρίσει κανείς αυτό το πάρκο. Ανάμεσα στα εκατοντάδες μονοπατάκια που ξεφυτρώνουν από παντού, ταΐσαμε τις χήνες, περάσαμε δίπλα από τα ελάφια και επισκεφτήκαμε το ζωολογικό κήπο που βρίσκεται εντός. Περάσαμε το μνημείο Ουέλινγκτον του 1817(ένας πέτρινος ψηλός στύλος) και κατευθυνθήκαμε προς την πίσω πλευρά του πάρκου. Από εκεί με λεωφορείο φτάσαμε στις φυλακές Κιλμέινχαμ.
Σε μια περιοχή εμφανώς πιο υποβαθμισμένη από αυτή του κέντρου, γεμάτη εργατικές κατοικίες και χωρίς εμπορικούς δρόμους κοντά, βρίσκονται αυτές οι επιβλητικές φυλακές του 1789.Το βασικό υλικό της φυλακής ήταν ο ψαμμίτης ο οποίος έσταζε όταν ο καιρός ήταν άσχημος προκαλώντας έτσι ένα υγρό και ψυχρό κλίμα με επιπτώσεις στην υγεία των κρατουμένων.
Στα 400 κελιά κρατούνταν έως και 9000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και παιδιά. Είναι γνωστές σαν οι δεύτερες φυλακές της Βαστίλης λόγω των βασανιστηρίων και των άθλιων συνθηκών. Πριν αρχίσει η ξενάγηση, υπάρχει στο ισόγειο μια μόνιμη έκθεση που μας προϊδέασε για το τρομακτικό και ζοφερό κλίμα. Το ένα κομμάτι αφορά στις τεχνικές απαγχονισμού, στα κλειδιά των κελιών, στις χειροπέδες, στα πιάτα που έτρωγαν κτλ. Το άλλο κομμάτι αφορά στα προσωπικά αντικείμενα των κρατουμένων και στον αγώνα για την ανεξαρτησία.
Η ξενάγησή μας ξεκίνησε από τα κελιά της δυτικής πτέρυγας .Η θερμοκρασία ήταν αισθητά πιο χαμηλή από έξω ενώ το φως σε κάθε όροφο έμπαινε από μια χαραμάδα και όπως μας διευκρίνισε η ξεναγός αυτό ήταν μέρος των ψυχολογικών βασανιστηρίων. Προχωρήσαμε ως το παρεκκλήσι των φυλακών όπου είχε τελεστεί ο γάμος του αγωνιστή της εξέγερσης Plankett με την Grays Gifford, συγκρατούμενής του, το 1916. Τους επετράπη να μείνουν δέκα λεπτά μαζί προτού εκτελεστούν. Στο χώρο της μόνιμης έκθεσης υπάρχουν και οι βέρες τους. Στον προαύλιο χώρο ο οποίος είναι εξαιρετικά στενός και μικρός, είναι τοποθετημένοι δύο σταυροί, βρισκόμαστε στο χώρο της εκτέλεσης των ηγετών της εξέγερσης του Πάσχα.
Η ανατολική πτέρυγα είναι βικτοριανής αρχιτεκτονικής με σφαιρική διάταξη και τρεις ορόφους, γύρω από τη τεράστια σιδερένια σκάλα, με πάμπολλα μικροσκοπικά κελιά. Οι συνθήκες κράτησης ήταν άθλιες. Ο κάθε κρατούμενος είχε δικαίωμα να καταναλώνει ένα κερί στις δυο βδομάδες , οι κουβέρτες πολλές φορές δεν έφταναν για όλους και στα διάφορα είδη καταναγκαστικής εργασίας υποβάλλονταν όλοι οι κρατούμενοι.
Τα βιβλία που διατίθενται στην είσοδο είναι κατατοπιστικά με φωτογραφίες εποχής και μαρτυρίες των κρατουμένων.
Διαγώνια με τις φυλακές, βρίσκεται το πρώην νοσοκομείο Κιλμέινχαμ,το οποίο χτίστηκε πριν τις φυλακές και σήμερα στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Για να φτάσουμε στην είσοδο διασχίσαμε την τεράστια πέτρινη πύλη, περάσαμε δίπλα από το νεκροταφείο και τους καταπράσινους κήπους του πρώην νοσοκομείου. Το κτίριο είναι από τα πρώτα κλασσικά κτίρια της Ιρλανδίας.
Στην εσωτερική αυλή όμως αυτό που σε εντάσσει στη σύγχρονη τέχνη είναι ένα γιγάντιο video wall όπου μια αλλόκοτα ντυμένη show woman συνδυάζει το cabaret με το retro.Βρισκόμαστε στο IMMA και για καλή μας τύχη πετύχαμε την αναδρομική έκθεση του D. O’Honoghuie. Αυτός ο καλλιτέχνης συνδυάζει την φωτογραφία και τη ζωγραφική. Την ιστορία μέσω των παλιών φωτογραφιών και το σήμερα μέσω της ζωγραφικής. Αφού απολαύσαμε την αναδρομική έκθεση χαθήκαμε αρκετές φορές στο αχανές αυτό κτίριο και στα πάμπολλα μικρά του δωματιάκια μέχρι να βρούμε τη μόνιμη έκθεση.
Δεν καθίσαμε στο συμπαθητικό καφέ του μουσείου γιατί έπρεπε να προλάβουμε το second hand bazaar βιβλίου στο Trinity College,το οποίο έκλεινε στις 5.

Το Trinity είναι μια όαση από μόνο του. Μέσα στις απέραντες εκτάσεις βρίσκονται διασκορπισμένα επιβλητικά και κλασσικά κτίρια του 16ου,17ου και 18ου αιώνα αλλά και πολλά αγάλματα. Το σημαντικότερο κτίριο είναι αυτό της Παλαιάς Βιβλιοθήκης όπου φιλοξενούνται 4.000.000 βιβλία!
Σχεδόν τρέχοντας φτάσαμε στο χώρο του bazaar και ξεκινήσαμε σαν γνήσιοι βιβλιοφάγοι να ψάχνουμε παλιούς τίτλους και να διαλέγουμε βιβλία από τους θεματικούς πάγκους που είχαν διαμορφωθεί έτσι ώστε να διευκολύνεται ο ενδιαφερόμενος. Ανάμεσα σε βιβλία παντός είδους επιλέξαμε ένα σχετικό με την ιστορία της Ιρλανδίας, ένα με φωτογραφίες παλιότερων γεγονότων και εξώφυλλα του Τύπου της Ιρλανδίας και ένα με παραμύθια από το 1886 σε άσχημη κατάσταση, έτοιμο να χαθεί στο χρόνο. Κι’ όλα αυτά έναντι 13Ε . Αφού σχεδόν μας έδιωξαν περιπλανηθήκαμε στην περιοχή του Temple Bar αναζητώντας μια όμορφη pub να ξεδιψάσουμε και να φάμε κάτι.
Η rock pub-bar “mezz” ήταν γεμάτη αφίσες του ιρλανδού Rory Gallagher, σκοτεινή αλλά όαση μετά από τόσο περπάτημα. Δοκιμάσαμε ένα παραδοσιακό πιάτο με ψητές πατάτες και σάλτσα σκόρδου για να κατεβάσουμε σαν νερό μετά τις διαφορετικές μπύρες που δοκιμάσαμε.
Αργότερα περπατήσαμε τις πετρόχτιστες στοές του Τemple Bar που πλημμυρίζουν από μαγαζιά με παλιά βινύλια ,με βιβλία,cd’s,ρούχα, και ότι άλλο θες. Αγοράσαμε cd’s παραδοσιακής ιρλανδικής μουσικής.
Έπρεπε να ετοιμαστούμε γιατί την επομένη μας περίμενε η ιρλανδική επαρχία.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Στις 9 το πρωί του Σαββάτου βρισκόμαστε στο τρένο για το Killarney. Απέχει τέσσερις περίπου ώρες από το Δουβλίνο και το εισιτήριο μετ’ επιστροφής στοιχίζει 65Ε. Όλα τα μεταφορικά μέσα στην Ιρλανδία από το ταξί και το λεωφορείο μέχρι το τρένο είναι πανάκριβα.
Στη διαδρομή διαπιστώσαμε ότι σχεδόν όλη η Ιρλανδία καλύπτεται από απέραντες καταπράσινες πεδιάδες, cottages(όπως λέγονται τα σπίτια του χωριού με την σκεπή από χορτάρι), αγελάδες και άλογα να βόσκουν και μια ψιλή βροχή να ραντίζει το χορτάρι.
Φτάνοντας στο Killarney αντικρίσαμε αρκετές άμαξες με άλογα, πλακόστρωτα στενά γεμάτα μαγαζιά με souvenir και πολλά bed & breakfast. Μια κωμόπολη που το καλοκαίρι γεμίζει με κόσμο. Με τις βαλίτσες μας στο χέρι αναζητήσαμε το κοντινότερο κατάστημα ενοικίασης αυτοκινήτων.
Στο οδικό δίκτυο της Ιρλανδίας όπως και της Αγγλίας όλα είναι ανάποδα. Με το άγχος της προσαρμογής ψάξαμε το bed & breakfast που είχαμε κλείσει, το οποίο βρισκόταν στη μέση μιας καταπράσινης πεδιάδας.
Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο εθνικό πάρκο του Killarney ( National Park of Killarney), έκτασης 100 τετρ. χλμ. Στις τέσσερις ώρες που περπατούσαμε διανύσαμε μόλις το ένα δέκατο του πάρκου. Περπατώντας ανάμεσα σε πράσινες πεδιάδες έχοντας στα δεξιά μας την τεράστια λίμνη του πάρκου, απολαμβάναμε τον αέρα της επαρχίας. Περάσαμε τις μικρές παραλίες που σχηματίζει η λίμνη, συναντήσαμε τις δεκάδες αγελάδες που βοσκούν και φτάσαμε σ’ ένα γοτθικό αβαείο δίπλα στο οποίο βρίσκεται ένα νεκροταφείο με γιγάντιους κέλτικους σταυρούς.
Συνεχίσαμε για να βρούμε τα ανάκτορα ενός Άγγλου κατακτητή με περίτεχνους κήπους γύρω γύρω και θέα τη λίμνη που αγκαλιάζουν δυο βουνά. Στο τέλος της πεζοπορίας το τοπίο μας αντάμειψε. Φτάσαμε στον ψηλότερο καταρράχτη του πάρκου όπου για ώρα απλώς ακούγαμε το νερό.

Το απόγευμα επιστρέψαμε στο κέντρο πεινασμένοι. Οι επιλογές δεν είναι πολλές καθώς τα εστιατόρια είναι ακριβά και επιπλέον η κουζίνα είναι ανοιχτή μέχρι τις εννέα το βράδυ. Το βράδυ στο Killarney δεν ξέρεις πια pub να πρωτοδιαλέξεις. Αυτό που μας εντυπωσίασε είναι ότι στο ίδιο μαγαζί διασκέδαζαν άνθρωποι από 20 έως 70 ετών. Αυτό που τους ενώνει είναι η μουσική και η γεύση της μπύρας.

ΚΥΡΙΑΚΗ

Είχαμε ξεκινήσει για τη μεγαλύτερη απόσταση που θα διανύαμε οδηγώντας ανάποδα! Γύρω στις τέσσερις ώρες έπρεπε να ταξιδέψουμε βορειοανατολικά για να συναντήσουμε τα βράχια του Μόχερ (Cliffs of Moher). Οι ξακουστοί για το δέος που προκαλούν και για το ύψος τους βράχοι ξεπερνούν τα 300μ. .Σαν κομμένοι με ξυράφι προστατεύουν την Ιρλανδία από τα αρπακτικά και σκοτεινά νερά του Ατλαντικού ωκεανού.
Στο ταξίδι μας περάσαμε χωριά ψαράδων, παραλίες τεράστιες, λίμνες στις οποίες ευδοκιμούσαν πολλά είδη πουλιών. Επιβιβαστήκαμε στο ferry boat για να διασχίσουμε τον κόλπο που δημιουργείται κάπου στα μέσα της διαδρομής.
Φτάνοντας εκεί, νιώσαμε τι σημαίνει Ατλαντικός ωκεανός και φανταστήκαμε τα πρώτα ταξίδια προς την Αμερική. Τα νερά έσκαγαν με ορμή πάνω στα ακλόνητα βράχια δημιουργώντας σύννεφα αφρού, κρατούσαμε αντίσταση για να μη μας πάρει ο αέρας ,η βροχή δε σταματούσε λεπτό και η ομίχλη πύκνωνε συνεχώς. Όταν πια δε βλέπαμε στο μισό μέτρο και είχαμε γίνει μούσκεμα μπήκαμε στην ειδικά διαμορφωμένη καφετέρια –βράχο για φαγητό. Βράδυ πια, επιστρέφαμε στην κωμόπολη.

ΔΕΥΤΕΡΑ

Τη Δευτέρα το πρωί επιστρέψαμε στο Δουβλίνο και επισκεφτήκαμε το κάστρο του.
Κατασκευασμένο με εντολή του βασιλέα Ιωάννη κατά τον 13ο αιώνα, με την πάροδο των χρόνων το κάστρο εξελίχθηκε από μεσαιωνικό φρούριο σε κατοικία των αντιβασιλέων και διοικητικό κέντρο. Επισκεφτήκαμε τα κρατικά διαμερίσματα τα οποία είναι στολισμένα με χρυσούς πολυελαίους, με περίτεχνους κλασσικούς πίνακες, θρόνους και ακριβά χαλιά. Η ξενάγησή μας τελείωσε στο χώρο της κρύπτης των Βίκινγκς. Ανασκαφές ανακαλύπτουν τα ερείπια του αρχικού κάστρου, ενός τμήματος του τοίχους της πόλης του 9ου αιώνα και της τάφρου του ποταμού Ποντλ, ο οποίος πια έχει μπαζωθεί.
Ήταν το τελευταίο μας απόγευμα στο Δουβλίνο. Διασχίσαμε με το λεωφορείο τον ποταμό Λίφεϊ. Κατευθυνόμαστε στη βόρεια πλευρά του Δουβλίνου, με τις πιο φτωχές γειτονιές και τους όχι τόσο πολυσύχναστους δρόμους. Τα παιδιά της γειτονιάς έπαιζαν μπάλα όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία μας.
Στην υποβαθμισμένη αυτή περιοχή του Summer hill δύσκολα κυκλοφορεί κανείς με άνεση το βράδυ. Εκεί μένει η Μαρία και ο Μάικλ, ο Ιρλανδός συγκάτοικός της. Μας είχαν καλέσει για φαγητό. Η Μαρία έφτασε εδώ πριν έξι χρόνια για μεταπτυχιακές σπουδές, σήμερα τελειώνει το διδακτορικό της και εργάζεται στη δημοτική βιβλιοθήκη. Ο Μάικλ μεγάλωσε στην Ιρλανδία, τελειώνει τις σπουδές του στο Trinity College ενώ παράλληλα εργάζεται σε μια οικονομική εταιρεία. Αφού φάγαμε όλοι μαζί ανταλλάξαμε ιστορίες από Ελλάδα και Ιρλανδία, ανταλλάξαμε μουσικές και…..Mail για να ξαναβρεθούμε.

Με την επιθυμία μας να χορτάσουμε με ό,τι μας προσφερόταν στο δρόμο μας, έξι μέρες μετά, αποχαιρετούσαμε τη χώρα των Βίκινγκς, των μύθων των ξωτικών, της υγρασίας, του ατέλειωτου πράσινου, της μουσικής, της μαύρης μπύρας…

Carlos Latuff: Η ΤΕΧΝΗ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

2009-07-26T12:56:00.000-07:00

Ανεξάρτητος πολιτικός γελοιογράφος, κομίστας και δημοφιλής bloger, o Κάρλος Λατούφ είναι πολυδιαβασμένος παρά τα πυρά που δέχεται λόγω της δράσης του. Γεννήθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας το 1968 και από μικρός διάβαζε υπερηρωικά κόμικς. Δεν κατάφερε να μπει στο χώρο των mainstream ΜΜΕ κι έτσι σχεδίαζε για αριστερά έντυπα και προκηρύξεις σωματείων. Η πολιτική συνείδηση ήρθε με τα χρόνια.
Ταξιδεύει σε διάφορες εμπόλεμες ζώνες καταγράφοντας τη φρίκη του πολέμου, τις συνέπειες του ιμπεριαλισμού, την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.
Αντιστέκεται στα όπλα της εξουσίας με το δικό του όπλο: τη διεθνή γλώσσα της γελοιογραφίας.
Έχει ασχοληθεί εκτενέστατα με την κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ, καυτηριάζει και αποκαλύπτει την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μ.Ανατολή. Είναι καυστικός, απρόβλεπτος στο επόμενο θέμα που θα θίξει και δεν φοβάται να αναδείξει τους θύτες και τα θύματα. Έχει δεχτεί απειλές για τη ζωή του μέσω ενός website που σχετίζεται με το ακροδεξιό κόμμα Λικούντ του Ισραήλ.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία , έχει δηλώσει ότι «τα σκίτσα του Μωάμεθ από Ευρωπαίους ήταν φτηνή προβοκάτσια προερχόμενη από μουσουλμανικούς θύλακες της Ευρώπης. Όπως αντιεβραικές γελοιογραφίες υπήρχαν τον 19ο και 20ο αιώνα που δεν είχαν καμία σχέση με το χιούμορ. Δείχνοντας τον Μωάμεθ σαν ως βομβιστή αυτοκτονίας είναι μια ξεκάθαρη επίθεση στο Ισλάμ.»
Δύο χρόνια πριν βραβεύτηκε στο Διεθνή Διαγωνισμό Γελοιογραφίας με θέμα του το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί, βάζοντας στη θέση τους, τους Παλαιστίνιους. Παρουσίαζε έναν Παλαιστίνιο να φορά τη φόρμα των Εβραίων κρατουμένων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Ήθελα με αυτόν τον τρόπο να εστιάσω το ενδιαφέρον του κόσμου στο σύγχρονο ολοκαύτωμα ενάντια στους ανθρώπους της Παλαιστίνης και παράλληλα να δείξω την υποκριτική στάση της Δύσης που κρίνει με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά τα σκίτσα για τον Μωάμεθ και τα σκίτσα για το ολοκαύτωμα.»
Ο Λατούφ δεν είναι σκληρός ούτε ακραίος, είναι ρεαλιστής και παρουσιάζει την πραγματικότητα χωρίς διπλωματία.
Στα σκίτσα του καυτηριάζει επίσης τις πολυεθνικές εταιρίες, την οικονομική κρίση, την οικολογική καταστροφή από τους πραγματικούς υπεύθυνους , μέχρι και τα γεγονότα του Δεκέμβρη στην Ελλάδα. Ο Λατούφ γελοιογραφεί την επικαιρότητα δίνοντας πάντα μια είδηση.
Στην Ελλάδα είναι συνεργάτης της εφημερίδας «Αριστερά!» ενώ τα έργα του δεν έχουν copyrights αλλά copyleft, δηλαδή μπορεί να τα αναπαραγάγει ο καθένας με οποιονδήποτε τρόπο. «Για να φτάσει παντού η άλλη όψη του νομίσματος, αυτή που δεν δείχνουν τα κυρίαρχα μέσα….»

ΠΟΣΟ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ;

2009-07-26T12:43:00.000-07:00

«Όλοι ίδιοι είναι…», «Ότι και να ψηφίσω δεν αλλάζει τίποτα…», «Όλοι τα παίρνουν και μας κοροϊδεύουν…».Είναι μερικές από τις φράσεις που ακούγονται από πολίτες ακόμα και μετά το debate και λίγες μέρες πριν τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών.
Ομόφωνα, σχεδόν, ολόκληρος ο Τύπος της χώρας έβγαλε το πόρισμα ότι από το debate δεν βγήκε καμία ουσία, ότι δεν δόθηκε συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα από κανένα κόμμα και πως οι πολίτες απογοητευμένοι πια θα επιλέξουν τις παραλίες.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια την οποία οι «δάσκαλοι» της δημοσιογραφίας και οι πολίτες θα έπρεπε να αναλογιστούν.
Μια από τις βασικές αρχές της δημοσιογραφίας και ένας από τους λόγους ύπαρξής της είναι να ελέγχει την εξουσία, η αρχή του κέρβερου όπως είναι γνωστή. Η δημοσιογραφία είναι χρήσιμη όταν δίνει φωνή στους αδυνάτους, όταν αποκαλύπτει.
Με δεδομένο αυτό ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι απαντήσεις των πολιτικών αρχηγών βασίζονταν κάπου. Κι αυτό το κάπου είναι οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί σε τουλάχιστον μια ερώτηση δημοσιογράφου ξεκίνησαν την απάντησή τους λέγοντας: «Την περίμενα αυτή την ερώτηση…» Όχι απλά δεν αιφνιδιάστηκαν δηλαδή, αλλά πιθανώς να είχαν έτοιμη και την απάντηση.
Επομένως, η δυσαρέσκεια που προκαλούν οι απαντήσεις πέρα από την ανεπάρκειά τους σχετίζεται και με τις χιλιοειπωμένες ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Οι ερωτήσεις ήταν αναμενόμενες. Για άλλη μια φορά, για τα σκάνδαλα της Νέας Δημοκρατίας, για τη «νέα» στροφή του ΠΑ.ΣΟ.Κ, για τα οικονομικά του ΚΚΕ, για τη στάση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α το Δεκέμβρη και για τις θέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. σχετικά με το μεταναστευτικό και τα εθνικά θέματα. Οι δημοσιογράφοι ρωτούν τα ίδια και τα ίδια, οι πολιτικοί απαντούν τα ίδια και τα ίδια, αποτέλεσμα; Κανένα ενδιαφέρον.
Μην γελιόμαστε. Δεν πολιτικοποιήθηκε βαθιά ξαφνικά ο κόσμος και συνειδητά διαφωνεί με την αντιπροσώπευση και την έμμεση δημοκρατία, ούτε αποφάσισε να γίνει μέλος της σέχτας επαναστατών. Απλά κάτι χιλιοειπωμένο δεν αποτελεί είδηση, οπότε δεν τον «κερδίζει». Καμία συγκεκριμένη συζήτηση δεν γίνεται για τις ευρωεκλογές, ενώ για τις δημοσκοπήσεις γίνεται και συγκεκριμένη και αναλυτική μέχρι αηδίας.
Από την πλειοψηφία του Τύπου, διαβάσαμε πως δεν ξεχώρισε κάποιος, δεν υπήρξε είδηση και δεν υπήρξαν συγκεκριμένες προτάσεις ή θέσεις. Ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Όταν για παράδειγμα ο Καρατζαφέρης μιλάει για «επαναπροώθηση» των μεταναστών δεν είναι πολιτικό στίγμα του ΛΑ.Ο.Σ.; Όταν ο Αλαβάνος μιλάει για την εξέγερση του Δεκέμβρη δεν είναι πολιτικό στίγμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;
Όλοι ίδιοι δεν είναι λοιπόν κατ’ αρχάς γιατί αυτοί που έχουν κυβερνήσει είναι δυο κόμματα και δεύτερον γιατί η στάση τους σε καθημερινά προβλήματα ή σε γεγονότα διαφέρει.
Μια δημοσκόπηση της Alco, ενδεικτικά, καταγράφει για κάθε κόμμα την πολιτική του ταυτότητα. Τα μεγαλύτερα ποσοστά του «δεν ξέρω-δεν απαντώ» στην ερώτηση τι κόμμα είναι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ, οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ, τα συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ με 28% και 25% αντίστοιχα.
Στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει συνεχώς και οι οικολόγοι ανεβαίνουν κατακόρυφα. Απορρίπτουμε ένα κόμμα το οποίο δεν ξέρουμε τι είναι ενώ την ίδια στιγμή ψηφίζουμε ένα κόμμα που πάλι δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι και τι προτείνει.

Άρα λοιπόν η ψήφος δεν είναι χαλαρή όπως τα περισσότερα ΜΜΕ την χαρακτηρίζουν προωθώντας την αποχή, αλλά είναι τυφλή.
Δεν διαβάζουμε πια και δεν κάνουμε το πιο απλό έστω πριν ψηφίσουμε. Να διαβάσουμε έστω το προεκλογικό υλικό των διαφόρων κομμάτων, αλλά ή τυφλά ψηφίζουμε το ίδιο ή τυφλά απέχουμε.
Κι αυτό γιατί όπως σημειώνει ο Γκυ Ντεμπόρ ζούμε στην κοινωνία του θεάματος και το θέαμα είναι αυτό που πουλάει…

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ Η’ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ;

2009-07-26T09:08:00.000-07:00

Στις ευρωεκλογές του 2009, εν μέσω οικονομικής κρίσης, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης παρατηρείται η άνοδος της (λεγόμενης) κεντροδεξιάς, η υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας, η πτώση της αριστεράς και η άνοδος, σε τουλάχιστον 10 ευρωπαϊκές χώρες, της ακροδεξιάς. Μέσα σ’ αυτές και η Ελλάδα. Το ΛΑ.Ο.Σ δεν ανήκει ούτε στο χώρο της λαϊκής δεξιάς ούτε της κεντροδεξιάς όπως τα τελευταία χρόνια διαλαλεί. Ανήκει στο χώρο της ακροδεξιάς κι αυτό το αποδεικνύει η ιστορία των προσώπων που το απαρτίζουν αλλά και οι δηλώσεις και οι πράξεις του αρχηγού του, κ. Καρατζαφέρη πριν αρχίσει να τις στρογγυλεύει απέναντι στο φόβο του πολιτικού κόστους. Ποιους καλούσε ο Καρατζαφέρης όντας ακόμα βουλευτής της Ν.Δ. να συμπορευτούν μαζί του; Ποια η σχέση του ΛΑ.Ο.Σ. με τη νεοναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή; Ποιοι τους καλύπτουν και πώς φτάσαμε να μιλάμε για συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ.;

Πρόσωπα με ιστορία
Ο κ. Καρατζαφέρης εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με τη Ν.Δ. στις 10 Οκτωβρίου του 1993,ενώ επανεξελέγη το 1996 και το 2000.To 2000 έρχεται σε ρήξη με τη Ν.Δ. και διαγράφεται από το κόμμα. Λίγους μήνες αργότερα ιδρύει το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό(ΛΑ.Ο.Σ.).Το 2007 καταφέρνει να μπει στη βουλή με 3,8%.
Στην Α' Αθηνών εκλέγεται ο δικηγόρος Θάνος Πλεύρης, με μεγάλη διαφορά από τα προβεβλημένα στελέχη του κόμματος Γεώργιο Γεωργίου, Βαγγέλη Παπαδόπουλο και Παναγιώτη Θεοδωρακίδη. Η επιτυχία αυτή οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι πρόκειται για τον γιο του Κώστα Πλεύρη, εμβληματικής φιγούρας της ελληνικής ακροδεξιάς, ιδρυτή του φιλοφασιστικού κόμματος «4η Αυγούστου» και γραμματέα επί χούντας του πραξικοπηματία Ιωάννη Λαδά. Σε πρόσφατο βιβλίο του ο Πλεύρης υμνεί τον Χίτλερ, επαναλαμβάνοντας όλα τα αντισημιτικά στερεότυπα του ναζισμού.Η τοποθέτηση του γιου στο ψηφοδέλτιο έγινε όταν αποφασίστηκε να περάσει στο παρασκήνιο ο πατέρας Πλεύρης, ο οποίος υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΛΑΟΣ.
Στη Β' Αθηνών εκλέγεται ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκπρόσωπος του κόμματος και γνωστός εκδότης και τηλεπαρουσιαστής βιβλίων. Εμφανίζεται ως μαθητής του πατέρα Πλεύρη και στενός φίλος του γιου. Προπαγάνδιζε επί μέρες το φιλοχιτλερικό βιβλίο του Κώστα Πλεύρη, χωρίς να δείχνει το εξώφυλλό του. Στις ίδιες εκπομπές προβάλλει και άλλα βιβλία χουντικών (όπως του Γεωργίου Γεωργαλά) ως «πολύ σημαντικά».
Στο υπόλοιπο Αττικής εκλέγεται ο Μάκης Βορίδης. Μέχρι δύο χρόνια πριν την εκλογή του ήταν επικεφαλής της οργάνωσης «Ελληνικό Μέτωπο», που εκπροσωπούσε τον Λεπέν στην Ελλάδα και είχε κύριο στόχο του τους μετανάστες. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να εκπροσωπηθεί το ακροδεξιό ρεύμα στη Βουλή (ανάμεσά τους και μια συνεργασία με τον Κώστα Πλεύρη), η οργάνωση αυτοδιαλύθηκε και δέκα στελέχη της που επέλεξε ο κ. Βορίδης προσχώρησαν στις 22/10/05 στην Κεντρική Επιτροπή του ΛΑ.ΟΣ. Η ακροδεξιά του δράση πριν την ένταξή του στο ΛΑ.ΟΣ. είναι αξιοπρόσεχτη. Υπήρξε πρόεδρος της νεολαίας της ΕΠΕΝ, δηλαδή του κόμματος που ίδρυσε το 1984 ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος από τη φυλακή, ενώ στις 15/3/85 διαγράφτηκε για «φασιστική δράση» από το σύλλογο φοιτητών της Νομικής Αθηνών. Στη γενική συνέλευση όπου αποφασίστηκε η διαγραφή συμφώνησαν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις, συμπεριλαμβανόμενης της ΔΑΠ, την οποία εκπροσωπούσε ο νεοεκλεγμένος βουλευτής (και πρώην ευρωβουλευτής) της Νέας Δημοκρατίας Κωστής Χατζηδάκης. Ένα χρόνο αργότερα (22/4/86) καταγράφεται αιματηρή επιδρομή ΕΠΕΝιτών οπλισμένων με στιλέτα και λοστούς στη Νομική, με επικεφαλής τον Μάκη Βορίδη. Από την φασιστική επίθεση υπάρχουν και φωτογραφίες που απεικονίζουν τον κ.Βορίδη με αυτοσχέδιο ξύλινο ρόπαλο. Όσο για το «Ελληνικό Μέτωπο» που ιδρύθηκε από τον κ. Βορίδη στις 9/4/94, συγκροτήθηκε από όλες τις φιλοχουντικές και ακροδεξιές ομάδες (ΕΝΕΚ, ΕΠΕΝ, «Ελληνικής Δύναμη», κ.λπ.).
Στην ίδια ομάδα των οπαδών του Λεπέν που προσχώρησαν στο ΛΑΟΣ το 2005 ανήκει και ο Χρήστος Χαρίτος, ο οποίος διεκδικεί από τον σεξολόγο Βαΐτση Αποστολάτο την έδρα του κόμματος στην Α' Πειραιά. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας του λεπενικού «Ελληνικού Μετώπου» και δραστηριοποιείται στην παρααθλητική οργάνωση ΠΕΦΟ (Πανελλήνια Ένωση Φιλάθλων Ολυμπιακού), στην οποία ηγείται ο γνωστός συγγραφέας φιλοβασιλικών και αντισημιτικών βιβλίων Κώστας Μπαρμπής.
Ανταγωνιστής στον τομέα του τηλεπλασιέ βιβλίων αλλά και ομοϊδεάτης του κ. Γεωργιάδη είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος που εκλέγεται στη Β' Θεσσαλονίκης. Διαθέτει κι αυτός δικό του περιοδικό («Ελληνόραμα») και δική του οργάνωση («Δίαυλος Ελλήνων»), ενώ προβάλλει κάθε λογής «εθνωφελείς» συνωμοτικές θεωρίες. Πριν καταλήξει στο ΛΑΟΣ και τον κ. Καρατζαφέρη ανταγωνίστηκε και με τον τρίτο τηλεπλασιέ (Δημοσθένη Λιακόπουλο) για μια θέση στην καρδιά του προέδρου Καρατζαφέρη. Το 2002 διέλυσε ένα επιστημονικό συνέδριο για να υπερασπιστεί τον ανδρισμό του βασιλιά Φίλιππου και προκάλεσε επέμβαση «αγανακτισμένων πολιτών» στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, επειδή διαφωνούσε με κάποια εκθέματα.

Χέρι-χέρι με τη Χρυσή Αυγή
Το 1974 ο κ.Καρατζαφέρης εξέδιδε τη φιλοβασιλική εφημερίδα «Το στέμμα της Δημοκρατίας», ενώ σήμερα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μόλις τον αποκαλέσουν ακροδεξιό.
Το 1998,βουλευτής ακόμα της Ν.Δ. καλούσε μέσα από το κανάλι του ,το Tele-City, τη Νέα Δημοκρατία να συνεργαστεί με τη χρυσή αυγή. Είχε μάλιστα δώσει και όνομα στο «μέτωπο» που οραματιζόταν, το έλεγε «Νέα Ελπίδα».
«Ποιο μπορεί να είναι το συμπλήρωμα της Νέας Δημοκρατίας;» αναρωτιόταν ο βουλευτής στις 16 Ιανουαρίου. Και έδινε την απάντηση: «Είναι οι ευρισκόμενοι δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, η Χρυσή Αυγή, η οποία έχει πρωταγωνιστές του αγώνα, και μπορεί η Χρυσή Αυγή με όσους έχει, πολλούς ή λίγους, να κάνει τόσο θόρυβο και να συμμετέχει, όσο δεν μπορεί σήμερα δυστυχώς η ΟΝΝΕΔ, η οποία δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την ΟΝΝΕΔ της δεκαετίας του '80, την ΟΝΝΕΔ του Μιχαλολιάκου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και είναι και η ΕΠΕΝ, οι βασιλικοί και οι αμετανόητοι».
Ο κ. Καρατζαφέρης δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι για να προσεγγίσει η Χρυσή Αυγή τη Νέα Δημοκρατία θέλει και ανταλλάγματα. Αρχίζει να μοιράζει... υπουργεία: «Ελάτε (εσείς της Χρυσής Αυγής) στη διανομή της εξουσίας. Ελάτε να πάρετε ένα κομμάτι. Θα πάρουμε εμείς (της Νέας Δημοκρατίας) τα υπουργεία, πάρτε κι εσείς τη διοίκηση ενός οργανισμού, πάρτε ένα υφυπουργείο».
Αφού αυτή η πρόταση δεν ευδοκίμησε, δυο χρόνια μετά την ίδρυση του ΛΑ.Ο.Σ, στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 αποκαλύπτεται ότι η ναζιστική Χρυσή Αυγή συμμετέχει με τέσσερις εκπροσώπους της στο ψηφοδέλτιό του Καρατζαφέρη: τους κυρίους Βασίλη Κολιό, Μιχαήλ Παπαδημητρίου, Νικόλαο Σκάντζο και Ηλία Παναγιώταρο.
Όμως είχε έτοιμο παραμύθι και γι’ αυτή την κατηγορία. Στο συνδυασμό του για τη διεκδίκηση της υπερνομαρχίας συμπεριέλαβε, λέει, και δύο Εβραίους. Αυτό ήταν το επιχείρημά του, όταν αποκαλύφθηκε η παρουσία της Χρυσής Αυγής στο συνδυασμό του. Μάλιστα για να αποσείσει εντελώς την εναντίον του κατηγορία περί ρατσισμού, ο κ. Κ. δήλωσε ότι έχει συμπεριλάβει στο συνδυασμό του και δύο ομοφυλόφιλους καθώς και έναν τσιγγάνο. Πραγματική υπέρβαση...
Οι δηλώσεις του κ. Κ. προκάλεσαν την επίσημη διαμαρτυρία της Χρυσής Αυγής, η οποία διά του κ.Μιχαλολιάκου ανακοίνωσε ότι δε θα στηρίξει το ΛΑ.Ο.Σ, όπως προηγουμένως έκανε καλώντας τα μέλη της να το στηρίξουν, πλην των 4 στελεχών τους:
«Μας θλίβει βαθύτατα ότι απέναντι στην παρουσία μελών της Χρυσής Αυγής στο ψηφοδέλτιό τους χρησιμοποιήθηκε ως αντίπαλον δέος η ύπαρξη εβραίων, κιναίδων και γύφτων και δηλώνουμε ότι αυτή η αντιμετώπιση ηθικά δεν μας καλύπτει».
Τελικά, όπως επισημαίνει το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, η συμμετοχή Εβραίων ήταν ένα ακόμα ψεματάκι του κ. Κ.: «Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος θεωρεί απαραίτητο να διευκρινίσει ότι το διατυμπανιζόμενο από τον υποψήφιο υπερνομάρχη Αττικής κ. Γ. Καρατζαφέρη ότι στο ψηφοδέλτιό του μετέχουν δύο πολίτες εβραϊκού θρησκεύματος δεν είναι αληθές. Ο κ. Γ. Κ., επί σειρά ετών, συνηθίζει σε θέματα που αφορούν τον εβραϊσμό να παραποιεί ανεπίτρεπτα την αλήθεια».

Ένας εκ των τότε υποψηφίων στο ψηφοδέλτιο του κ.Καρατζαφέρη, μέλος της χρυσής αυγής, ο Ηλίας Παναγιώταρος, ήταν επικεφαλής της ομάδας των είκοσι νεοναζί που τραμπούκικο τρόπο απαγόρευσαν στις 2 Ιουνίου την παρουσίαση του «Ελληνο-μακεδονικού λεξικού» του Βάσκο Καρατζά στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου. Μετά από καταγγελία και σχετικό ενημερωτικό άρθρο στον ιό της Κυριακής, η ναζιστική οργάνωση έχει αναρτήσει στο site της βιντεάκι από την φασιστική επίθεση με τίτλο «Έξω τα ανθελληνικά σκουπίδια».

Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ Παρά τη στροφή που πραγματοποίησε μετά το 2004 ο αρχηγός, απομακρύνοντας τους γνωστούς χουντικούς και ναζιστές από το περιβάλλον του, κόβοντας τα ανοίγματα στη «Χρυσή Αυγή» και αποφεύγοντας τις συνεχείς ρατσιστικές και αντισημιτικές «αναλύσεις» που συνήθιζε επί χρόνια στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ τάσσεται στον ακροδεξιό χώρο.
Ο Γ. Καρατζαφέρης, ωστόσο, είχε εγκαίρως εξηγήσει στα στελέχη του την ανάγκη να «στρογγυλοποιήσουν» τον πολιτικό τους λόγο, να «αποφύγουν τις αγκυλώσεις», να πουν με «άλλα λόγια, αυτά τα οποία πάντα εμφορούν την ψυχή μας» προκειμένου να «ρίχνουν γέφυρα για να περάσει ο δυσαρεστημένος ψηφοφόρος σε εμάς» (Συνεδρίαση Κ.Ε. ΛΑΟΣ, 22/10/05).
Έτσι σιγά-σιγά, εκεί που ακόμα και στην κυβέρνηση μέχρι πρότινος επέμεναν στο χαρακτηρισμό του «ακραίου» για το ΛΑΟΣ, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι λίγα τα κυβερνητικά στελέχη που είναι έτοιμα να προσθέσουν τα εκλογικά ποσοστά των δύο κομμάτων και να καταλήξουν στην πολυπόθητη συνεργασία.
O λαϊκισμός και οι γρήγορες λύσεις σε χρόνια προβλήματα αποτελούν προσβολή αλλά(βρίσκοντας εξιλαστήρια θύματα όπως οι μετανάστες) είναι ο δρόμος που το ΛΑ.ΟΣ. βλέπει ως συντομότερο προς την εξουσία.
Η προσβολή στρέφεται, τελικά, ενάντια στη νοημοσύνη και την ευαισθησία κάθε σκεπτόμενου πολίτη.