Kακλαμάνης vs Δημοτική Αγορά

Κοινωνική πολιτική προφασίζεται ο Δήμος Αθηναίων στην Κυψέλη,
με ασπίδα τους άστεγους.




Εδώ και επτά μήνες, από τον Μάρτιο του 2010, έχει παρθεί η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων για την παραχώρηση της χρήσης της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης στο Ίδρυμα Αστέγων. Ένα μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές το θέμα διογκώνεται από κάποιους που προειδοποιούν τους γύρω καταστηματάρχες και τους κατοίκους με φυλλάδια σχετικά με την απόφαση του δήμου για την παραχώρηση της αγοράς στο ίδρυμα και άρα την περαιτέρω «περιθωριοποίηση» της περιοχής. Τα δημοσιεύματα στον Τύπο πάνε κι έρχονται, η δημοτική Αρχή κάνει λόγο για «απαράδεκτες κακοήθειες» και, με τη σειρά της, μοίρασε φυλλάδια τα οποία αναφέρονται στον «πολιτιστικό και κοινωνικό χαρακτήρα που θα έχει η Αγορά μετά την αποκατάστασή της αλλά και τα έσοδα που θα προκύπτουν και θα πηγαίνουν στο ίδρυμα αστέγων».


Η Πρωτοβουλία Κατοίκων

Η Δημοτική Αγορά είναι ήδη όμως χώρος πολιτισμού με κοινωνικό χαρακτήρα, όπως έχει διαμορφωθεί εδώ και 4 χρόνια πλέον από την Πρωτοβουλία Κατοίκων. Τον Δεκέμβρη του 2006, κάτοικοι, καλλιτέχνες και αλληλέγγυοι αποφασίζουν να «μπουν» στην αγορά. «Όταν μπήκαμε στην Αγορά, δεν ξέραμε πώς και αν θα προχωρήσει αυτή η κίνηση. Για παραπάνω από επτά χρόνια, παρέμενε εγκαταλειμμένη, γεμάτη σκουπίδια, βρόμικη και εντελώς αναξιοποίητη. Αρχικά, η κίνησή μας ήταν συμβολική. Δεν είχαμε κάτι προσχεδιασμένο, αλλά, μετά την πρώτη συνέλευση που κάναμε, πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε. Ο τρόπος που λειτουργεί η Αγορά είναι ένα πείραμα κοινωνικού χώρου», αναφέρει η Ιωάννα, κάτοικος της Κυψέλης και ενεργό μέλος της Πρωτοβουλίας.
Λειτουργεί δημοκρατικά, οι αποφάσεις παίρνονται στη μηνιαία συνέλευση, όπου από κοινού αποφασίζεται η διαχείριση του χώρου, το πρόγραμμα και οι υποχρεώσεις των μελών. Πρόκειται για μια εστία αντίστασης στα επιχειρηματικά συμφέροντα και αλληλεγγύης σε κινήματα, κινήσεις πολιτών, πολιτιστικούς φορείς, καλλιτέχνες. Ένας χώρος αυτοδιαχειριζόμενος, αντιεμπορικός και ανοιχτός σε όλους. Καθημερινά πραγματοποιούνται μαθήματα ελληνικών για μετανάστες από το Ανοιχτό Σχολείο της Αγοράς, το οποίο έχει 150 μαθητές. Κάθε Σάββατο λειτουργεί αγορά βιοκαλλιεργητών, ενώ τις καθημερινές είναι διαθέσιμη η δανειστική βιβλιοθήκη και ανοιχτή η είσοδος στις κινηματογραφικές προβολές, στα καλλιτεχνικά εργαστήρια και στις εκάστοτε εκδηλώσεις.

Έξι χρόνια κινητοποίησης

Το 2004, μετά από αγώνα φορέων και κατοίκων της περιοχής, η Δημοτική Αγορά χαρακτηρίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού ως μνημείο (ΦΕΚ 527/8/24-3-2004). «Πρόκειται για κτίριο του Μεσοπολέμου, που οικοδομήθηκε το 1935 σε σχέδια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου (τότε διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών ο Κριμπάς, επί δημαρχίας Κ. Κοτζιά)», αναφέρει στην εκτενή προβληματική της η Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ.
Τo 2005 η δημοτική Αρχή δρομολογούσε σχέδια εμπορευματοποίησης του χώρου με τη δημιουργία ενός εμπορικού κέντρου 1.180 τ.μ. Η κινητοποίηση όμως επιστημονικών και κοινωνικών φορέων κατάφερε να ανακόψει αυτά τα σχέδια, τα οποία θα αλλοίωναν την εμπορευματική κίνηση της γειτονιάς αλλά και το διατηρητέο κτίριο. Από το 2006 λειτουργεί ως ανοιχτός κοινωνικός χώρος δράσης και πολιτισμού. «Όπως είναι ανοιχτή σαν κτίριο, με τις δύο μεγάλες εισόδους στις στενές πλευρές, είναι επίσης ανοιχτή και διαθέσιμη σε πολλαπλές χρήσεις, μεταξύ των οποίων το πέρασμα, το χάζεμα και η επαφή με τους άλλους είναι από τις πιο σημαντικές. Επομένως, οι χρήσεις της Αγοράς πρέπει να είναι δημόσιες και η λειτουργία της ανοιχτή στο κοινό»,ανέφερε σε ομιλία της, το 2006, η Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Ανοιχτής Πόλης, η οποία εξ αρχής έχει στηρίξει την κίνηση των κατοίκων.

Πού εξαντλείται η κοινωνική πολιτική
Η πρακτική του κ. Κακλαμάνη είναι γνωστή στους κατοίκους της περιοχής μετά και την προσπάθειά του να μετατρέψει το πάρκο στην Κύπρου και Πατησίων σε πάρκινγκ. Προσπαθώντας να αξιοποιήσει την Αγορά με τρόπο που να απομακρύνει την ενεργή δράση των κατοίκων και να ικανοποιεί τους συντηρητικούς κύκλους που τον στηρίζουν, βάζει μπροστά σαν ασπίδα σωτηρίας την ευαίσθητη κοινωνική ομάδα των αστέγων. Ούτε ίδρυμα στην περιοχή αλλά ούτε άμεση συμμετοχή των κατοίκων. Προσπαθεί να πείσει ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο μοντέλο οργάνωσης του χώρου εκτός από τη λειτουργία του από το δήμο, μέσα σε κλειστά γραφειοκρατικά σχήματα, ενώ είναι εμφανής η πετυχημένη δράση της Πρωτοβουλίας εδώ και τέσσερα χρόνια. Για τη διαπαραταξιακή επιτροπή, που συγκαλέστηκε για το θέμα, τα μέλη της Πρωτοβουλίας δεν είχαν καμία ενημέρωση και κανένα δικαίωμα λόγου, παρόλο που είναι οι υπεύθυνοι για την επαναλειτουργία και αξιοποίηση του χώρου.
«Προφασίζεται κοινωνική πολιτική. Δεν έχει καμία μεθοδική και σοβαρή μέριμνα για τους αστέγους. Ο δήμος διαθέτει πολλούς αναξιοποίητους χώρους, τους οποίους θα μπορούσε να αναβαθμίσει και να παραχωρήσει στο Ίδρυμα Αστέγων. Με τη δημιουργία ενός καφενείου και κάποιων καταστημάτων στην Αγορά, τα έσοδα των οποίων θα απορροφώνται από το ίδρυμα, δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα. Προφασίζεται κοινωνική πολιτική και “παγιδεύει” την ευαισθησία κάθε προοδευτικού ανθρώπου απέναντι στους αστέγους, για να υλοποιήσει τα σχέδιά του», αναφέρει η κάτοικος.





http://dimotikiagora.blogspot.com/

Στο μυαλό είναι ο Στόχος. Το νου σου ε;

«Σοκ: Απόπειρα αυτοκτονίας 18χρονου, λόγω απογοήτευσης από τις Πανελλήνιες!».

Αυτός είναι ο τίτλος των περισσότερων δημοσιεύσεων για τον υποψήφιο μαθητή που, μόλις πληροφορήθηκε ότι δεν τα είχε πάει καλά στις Πανελλήνιες, έχασε την ψυχραιμία του και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με όπλο κρότου και έπειτα με μαχαίρι.
Σοκαριστική είναι και η διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ένας μαθητής που στην εφηβική του ηλικία το μόνο που «πρέπει» να σκέφτεται είναι η εισαγωγή του σε κάποια καλή σχολή.
Σοκαριστική είναι η λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος και της παραπαιδείας.
Σοκαριστικό είναι το χρηματικό ποσό με το οποίο οι γονείς εξαγοράζουν, στην ουσία, την υπό εξαφάνιση δημόσια φοίτηση στο Πανεπιστήμιο.
Σοκαριστική είναι η ψυχολογική καταπίεση που επιβάλλεται στους «υποψηφίους», αφού επικρατεί ο άγραφος νόμος «αν δεν περάσεις, απέτυχες.» Και, δυστυχώς, οι γονείς παίζουν πολύ βασικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, πιεζόμενοι, πολλές φορές, και οι ίδιοι από την κοινωνική πίεση και πιστεύοντας πως ένα πτυχίο είναι το καλύτερο διαβατήριο για την αγορά εργασίας.
Διαφωτιστική είναι η μελέτη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής, επικεφαλής της οποίας ήταν η ψυχολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Κοκκέβη (συμμετείχαν επίσης οι Βασιλική Ρότσικα, λέκτωρ Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αγγελική Αραπάκη από το ΕΠΙΨΥ, καθώς και ο Κλάιβ Ρίτσαρντσον από το Πάντειο Πανεπιστήμιο). Από στοιχεία που συνέλεξαν από πέντε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1984-2007, προκύπτει πως το ποσοστό που αποπειράται να αυτοκτονήσει, έφτασε το 13,4% από το 7% το 1984.
Παρά τις αντιφάσεις, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Από τη μια, οι γονείς τους πιέζουν να περάσουν σε μια καλή σχολή, γνωρίζοντας πως το πιο πιθανό είναι να ετεροαπασχολούνται αν όχι να είναι μέσα στα ποσοστά ανεργίας των πτυχιούχων που όλο και αυξάνονται. Από την άλλη, ενώ και οι ίδιοι οι μαθητές αντιλαμβάνονται το αβέβαιο μέλλον τους, προσπαθούν να «περάσουν» για να ανταποκριθούν στην οικονομική προσπάθεια των γονιών τους και να μην θεωρούνται αποτυχημένοι.
Η εντατικοποίηση που δέχονται στο σχολείο είναι το πρώτο στάδιο «εκμάθησης», ώστε να είναι το ίδιο υπάκουοι και πειθήνιοι ως εργαζόμενοι. Τα εξοντωτικά ωράρια, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, η στείρα αποστήθιση και η κοινωνική απομόνωση «βοηθούν» στην έλλειψη κρίσης, δημιουργικής σκέψης και αντίδρασης. Αν αυτές οι ικανότητες σου λείπουν τότε είναι πιο πιθανό να έχεις το εισιτήριο για ένα βέβαιο εργασιακό μέλλον με μια αβέβαιη, όμως, πραγματική ζωή.



Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος.
Το νου σου ε;
K. Γώγου

Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

Του Ν.Ξυδάκη




Θυμός-λύπη, απάθεια-κατάπληξη, αγωνία-παραίτηση, μανία-κατάθλιψη, όλα τα δίπολα περιγράφουν την παρούσα Ελλάδα. Κυρίως κατάπληξη και παγωνιά, κατάπληκτος μετεωρισμός. Σαν να έχει πέσει βόμβα ψυχοτρονίων και ζούμε διεσταλμένα το απειροελάχιστο διάστημα ανάμεσα στη λάμψη και την έκρηξη: το βλέμμα μας συλλαμβάνει αισθητικά την ωραία λάμψη κλάσματα δευτερολέπτου πριν μας τυφλώσει, πριν ακούσουμε τον κρότο, πριν η έκρηξη μάς σαρώσει.

Σε αυτό το dt ξετυλίγεται ο πρότερος βίος, ο έκλυτος και αμέριμνος βίος ο δανεικός, και μαζί προεικονίζονται θραύσματα από τον βίο εφεξής, εικόνες παρόντος, εικόνες μέλλοντος. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μαζί, κράμα: Γιατί το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα.

Είπαμε, λέμε από καιρό, ότι το πολιτικό σύστημα έχει γκρεμιστεί, ότι ο λαός το ανέχθηκε και το υπέμεινε, το ψήφιζε, και συχνά συναλλάχθηκε μαζί του σε αναδιανομές δανεικού ή κλοπιμαίου πλούτου, σε διαδικασία αμοιβαίας εξαχρείωσης. Από φούσκα σε φούσκα και από αναβολή σε αναβολή, φορτώνοντας τα βάρη στις μέλλουσες γενεές, ρημάζοντας τη γη, τα ποτάμια, τις θάλασσες και τους οικισμούς, το ήθος της κοινότητας και τις συλλογικές συμπεριφορές.

Το ‘χουμε πει από καιρό, σαν ψυχανέμισμα κραδασμών και φόβων, σαν σύλληψη της αγωνίας που διέτρεχε το κοινωνικό σώμα, ακόμη και σε στιγμές κραιπάλης. Τα λέγαμε τον καιρό της μέθης του εκσυγχρονισμού που έμεινε μισερός και μίζερος, ιδεοληπτικός και πτωχαλαζών, και βούλιαξε εντέλει στα θολόνερα του χρηματιστηρίου («οι αγορές μάς ψηφίζουν!») και της ολυμπιακής φενάκης. Το λέγαμε πάνω στα αποκαϊδια των πυρκαγιών του θέρους ’07: η δύσθυμη μεταδημοκρατία πρηζόταν και ξεχείλιζε με σκάνδαλα ηλίθιων και ανήθικων. Δεν σταματήσαμε λεπτό ν’ ακούμε την τρομερή βοή των πλησιαζόντων· δυστοπικά οράματα τρύπωναν στα πληκτρολόγια, μελαγχολία στοίχειωνε τις οθόνες. Ημασταν πληκτικοί, προβλέψιμες κασσάνδρες.

Ο σκοτεινός Δεκέμβρης ‘08 ήταν ο πιο φανερός σπασμός. Κι όμως ελάχιστοι έστερξαν να τον αφουγκραστούν, να ερμηνεύσουν τις φλόγες των δεκαεξάρηδων, την ηλεκτρική εκκένωση του “Νo Future”. Είπαν ότι δεν σημαίνει τίποτε, ότι καλά βαδίζουμε και χωρίς δεκαεξάρηδες, χωρίς ανυπάκουους εφήβους, ότι η λύση είναι περισσότερη τάξη, περισσότερα δάνεια, με άλλο υπουργό θα είμαστε καλύτερα.

Ηρθαν οι άλλοι υπουργοί. Οι παλιοί βυθίστηκαν στην καταφρόνια. (Και παρ’ όλ’ αυτά κυκλοφορούν αντρόπιαστοι, πάνε στην ταβέρνα, ίσως και να ΄χουν σιγουρέψει τις καταθέσεις τους έξω.) Οι καινούργιοι εξελέγησαν θριαμβευτικά από τον λαό, με σύνθημα “τα λεφτά υπάρχουν”: αυτό το τελευταίο ψέμα ο λαός ήθελε απεγνωσμένα να το πιστέψει. Ο πρωθυπουργός έφερε αμέσως αρχιτέκτονες, έταξε πράσινη αντάπτυξη, μοίρασε μπλάκμπερι. Δυο-τρεις μήνες αργότερα, μιλούσε για κερδοσκόπους και Τιτανικούς, για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Προχθές μίλησε για Ιθάκη, κάπου στο απώτερο μέλλον. Θα μιλάει κι αύριο και μεθαύριο, θα εκφωνεί κείμενα άδεια, άψαχνα λόγια. Κανείς δεν ακούει πια.

«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ. / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. / Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).

Τώρα τι λες… Τις λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: «ἄνδρες γὰρ πόλις, καὶ οὐ τείχη οὐδὲ νῆες ἀνδρῶν κεναί». Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες.

Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία. Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ‘φερε, δυο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08 και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

http://vlemma.wordpress.com

Τα grandes-ecoles προειδοποιούν: H εντατικοποίηση βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Τα grandes-ecoles (μεγάλα σχολεία-κατά λέξη-) της Γαλλίας, πέραν της φήμης τους για το υψηλό επίπεδο σπουδών, φημίζονται και για τα υψηλά ποσοστά φοιτητών που αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
Τελειώνοντας το λύκειο στη Γαλλία ένας νέος διαλέγει σε ποιο πανεπιστήμιο θέλει να φοιτήσει αφού οι εξετάσεις έχουν μετατεθεί μέσα σ’ αυτό. Υπάρχουν επίσης όμως τα grandes-ecoles. Έχουν δίδακτρα και για να μπεις πρέπει να περάσεις από το διετές ή τριετές προπαρασκευαστικό στάδιο.Αυτοί οι νέοι είναι κυριώς παιδιά πολιτικών, επιχειρηματιών και άλλων υψηλά ιστάμενων της γαλλικής ελίτ. Κατά τη διάρκεια του προπαρασκευαστικού σταδίου,υποψήφιοι έχουν αυτοκτονήσει αλλά οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές λόγω της εντατικοποίησης και του περιορισμού ενώ ένας σοβαρός αριθμός υποψηφίων εγκαταλείπουν την προσπάθεια αφού δεν αντέχουν το ανταγωνιστικό και καταπιεστικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Σε περιπτώσεις όπου οι σπουδαστές αντιμετωπίζουν βαριάς μορφής κατάθλιψη ή άλλες σοβαρές διαταραχές , οι ψυχολόγοι βρίσκονται δυο βήματα από την αίθουσα. Κυρίως οι θετικές σχολές είναι αυτές που είναι πιο κοντά στα γραφεία των συμβούλων υποστήριξης. Στο Πολυτεχνείο, η υπηρεσία δημιουργήθηκε το 1946, πάνω στο παράδειγμα του αμερικανικού στρατού που απασχολούσε ήδη ψυχολόγους.
Οι διαταραχές αυτές,αφορούν το 10%αυτών των νέων,που έχουν διαφορετικά προβλήματα από αυτά της γενιάς τους. “Αυτοί οι μαθητές έχουν παρακολουθήσει μαθήματα αριστείας συχνά από πολύ μικρή ηλικία”, λέει η Anne Delaigne, ψυχολόγος στο Πολυτεχνείο. “Επίσης, είναι δύσκολο γι΄ αυτούς να αποδεχτούν ότι δεν είναι τέλειοι δε όλα. Συχνά, ο περίγυρος αυτών των παιδιών είναι πεπεισμένος και συνηθισμένος ότι όλα γι΄αυτά είναι εύκολα. Η οικογενειακή πίεση είναι συχνά πολύ μεγάλη”, συμπληρώνει η ψυχολόγος.
Μετά από δυο ή τρία χρόνια σκληρής δουλειάς, αρκετοί νιώθουν μια αίσθηση κενού και έλλειψης νοήματος σ΄αυτή τη διαδικασία.Τα προπαρασκευαστικά έτη τους έχουν εξοντώσει.Ο ανταγωνισμός ενθαρρύνεται από τα προπαρασκευαστικά ακόμη στάδια και τους κάνουν να πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα “κατακτήσουν” το πτυχίο τους.

Ο τμηματάρχης του ψυχιατρικού νοσοκομείου της Ville-Ervard, έχει εγκαταστήσει δυο χρόνια το γραφείο του δίπλα στην αίθουσα διαλέξεων.”Αυτή η εγγύτητα είναι σημαντική”, λέει.”Ειδικά από τότε, διατηρούμε πολύ στενές επαφές με τους δασκάλους, κάτι που επιτρέπει να καθοδηγούμε τους μαθητές προς μια αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών,εάν είναι απαραίτητο.Ο ψυχίατρος έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του σχολείου, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι πρώην φοιτητές έρχονται ακόμη να μας συμβουλευτούν.¨, λέει ο ψυχίατρος.
Ανά αίθουσα και ψυχολόγος δηλαδή.Οι συνέπειες μιας ανταγωνιστικής, σχεδόν στρατιωτικού τύπου εκπαίδευσης,χωρίς καμία πρωτοβουλία στον ίδιο τον φοιτητή.Μπορεί να “περιφανεύονται” για τους επιστήμονες που βγάζουν, όμως ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα οδηγεί στον θάνατο(κυριολεκτικά και μεταφορικά) ένα κομμάτι της νεολαίας και κατά συνέπεια της κοινωνίας.

ΠΗΓΗ-Le Figaro

όπως Φακέλωμα.



Σε πάνω από 350.000.000 ανέρχονται παγκοσμίως οι ενεργοί χρήστες του δημοφιλέστερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης, του facebook. Αν κάποιος είναι απλός «χρήστης» αυτό μεταφράζεται σε 350.000.000 δυνητικούς φίλους , αν όμως είναι διαφημιστής μεταφράζεται σε «χρυσές δουλειές» αφού έχει έτοιμο και ομαδοποιημένο ένα τόσο πολυπληθές κοινό.
Οι πιο γνωστές εταιρείες μετρήσεων και οι ισχυρότερες πολυεθνικές συνεργάζονται μαζί του κατασκευάζοντας διαφημιστικές πλατφόρμες για τους κατάλληλους και μόνο αποδέκτες. Αυτά αναφέρονται και στην άδεια χρήσης της υπηρεσίας, εκείνο το τεράστιο κείμενο που όλοι συμφωνούμε αλλά που σύμφωνα με έρευνες σε φοιτητές και μαθητές στις ΗΠΑ, το 90% δεν τους διαβάζει ποτέ.


«Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων».
Μαζί με τον ιδρυτή του, Μαρκ Ζούγκεμπεργκ- πρώην φοιτητή του Harvard που δημιούργησε την υπηρεσία-, στο διοικητικό συμβούλιο συμμετέχει και ο Τζιμ Μπρέιερ, στενά συνδεδεμένος με την In-Q-Tel, ένα επενδυτικό κεφάλαιο, που ελέγχεται, επισήμως, από τη CIA. Κι αυτή η συνεργασία δεν είναι καθόλου τυχαία.
Μέσα στους όρους που υπογράφει κανείς για να ανοίξει λογαριασμό στο facebook, αναφέρεται: «Χρησιμοποιώντας το facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Η,Π.Α. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυβερνητικών υπηρεσιών».

Ανεβάζοντας τη ζωή μας ως θέαμα (προσθέτοντας κι άλλες φωτογραφίες στα ήδη 2 δισεκατομμύρια φωτογραφιών) εκτός από την απόλαυση της ελευθερίας έκφρασης και συναναστροφής στις ψηφιακές μας παρέες, την ίδια στιγμή περιορίζουμε την ίδια την ελευθερία μας. Αντιφατικό; Ίσως.Φακέλωμα; σίγουρα. Το «αποτύπωμα» μας στο facebook είναι ανεξίτηλο.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2010-

“Nάιλον ντέφια και ψόφια κέφια.”




Όλα είναι στη θέση τους. Οι αφίσες των πολιτικών νεολαίων στους τοίχους. Οι φοιτητικές παρατάξεις στα τραπεζάκια των διαδρόμων. Οι πολιτικές προκηρύξεις στους κάδους των σκουπιδιών και τα πακέτα εκδρομών στη Μύκονο διασκορπισμένα στο βρόμικο προαύλιο και τις σκάλες. Οι μόνοι που δεν είναι στη θέση τους είναι οι ψηφοφόροι που προσπαθούν να πειστούν έστω και την τελευταία στιγμή ότι τα τσιτάτα «τίποτα δεν αλλάζει και να πάω να ψηφίσω», «δεν ψηφίζω-όλοι τα ίδια είναι» ακούγονται γραφικά και συνένοχα στο «έγκλημα».

Όλοι ίδιοι δεν είναι και αυτό το δηλώνει και η πρακτική τους .
Στα τραπεζάκια των δυο «μεγάλων παρατάξεων», σπανίζουν τα πολιτικά κείμενα αλλά υπάρχουν το πρόγραμμα της εξεταστικής, το πρόγραμμα διδασκαλίας και ενημερωτικό υλικό για τα πακέτα εκδρομών στη Μύκονο.
Η ΔΑΠ για άλλη μια χρονιά ανταγωνίζεται την ΠΑΣΠ για το ποια θα κάνει το καλύτερο πάρτυ , ποια θα συνεννοηθεί καλύτερα με τον εκάστοτε καθηγητή για να δώσει σος και ποια θα αντικαταστήσει καλύτερα τη γραμματεία της σχολής.
Κι ενώ η αφίσα της ΔΑΠ αναφέρει «θέλουμε λιγότερα», όσο περνούν οι μέρες μάλλον βάζουν τα μεγάλα μέσα «φορώντας λιγότερα» για να έχουν πέραση.


Οι βουλευτές και οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να μιλήσουν στις προεκλογικές εκδηλώσεις της ΠΑΣΠ φοβούμενοι το γιαούρτωμα αφήνοντας έτσι την προεκλογική πανηγυρτζίδικη εκστρατεία της ΠΑΣΠ στον αέρα. Την ώρα που η κοινωνία αγανακτεί με τα αποτελέσματα του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων το δίλημμα που θέτουν οι δυο μεγάλες παρατάξεις είναι το ίδιο-«ποιος θα σε εξυπηρετήσει καλύτερα».
.

Πάντως η λέξη-κλειδί που χαρακτηρίζει την προεκλογική αυτή περίοδο είναι μια-υποτονικότητα . Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια.
Αυτό το κλίμα προσπαθεί να αλλάξουν οι παρατάξεις της αριστεράς με πατροπαράδοτους συνήθως τρόπους . Στα πανό της ΚΝΕ με δυσκολία χωρούν όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τον ευρωμονόδρομο -όλοι δηλαδή εκτός από το ΚΚΕ.Η περιοδεία βουλευτών και στελεχών του κόμματος από τις σχολές δε φαίνεται να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Και ενώ καλή σωστά σε ανυποχώρητο αγώνα, την ίδια στιγμή η ΚΝΕ θέλει να τον κάνει μόνη της, υποτιμώντας συνειδητά την αναγκαιότητα της κοινής δράσης.

Τα ΕΑΑΚ διατρανώνουν τον «ανεξάρτητο» χαρακτήρα τους μη μπορώντας εύκολα να ξεφύγουν από τη λογική της περιχαράκωσης.
«Στην πρώτη εκλογική διαδικασία μαζικού χώρου μετά την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ σημαντικό για εμάς είναι να δοθεί ξεκάθαρο στίγμα αποδυνάμωσης των ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, της πολιτικής κυβέρνησης-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ και ενίσχυσης της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια, της ΕΑΑΚ που θα συγκρουστεί ως το τέλος με την πολιτική που δολοφονεί τα δικαιώματα νεολαίας και εργαζομένων.», δηλώνει ο εκπρόσωπος του ΝΑΡ, Φώτης Θάνος.
Ο εκπρόσωπος της ΑΡΑΝ δήλωσε : “Ψήφος στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση, στις πιο κρίσιμες φοιτητικές εκλογές της δεκαετίας, σημαίνει ουσιαστική και μαχητική καταδίκη της πολιτικής ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ από τη μεριά της νεολαίας.Δεν είναι μια ψήφος στείρας καταγγελίας αλλά μια ψήφος συλλογικής στράτευσης στις μάχες που μας περιμένουν από την επόμενη μέα των εκλογών.Μάχες στις οποίες το φοιτητικό κίνημα πρέπει να συγκρουστεί με σχέδιο και προοπτική.”
H Αριστερή Ενότητα δημιουργήθηκε μετά το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007 στη λογική της ενότητας της αριστεράς απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, και μετρά 3 χρόνια ζωής στα πανεπιστήμια.
Πολλές φορές, οι εντός του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνίες μεταφέρονταν και μέσα στα σχήματά της με έντονες διαμάχες γεγονός που δείχνει ότι δεν πρόκειται για εκλογική συγκόλληση.Δύο εκ των πολλών παρατάξεων που συμμετέχουν στην ΑΡ.ΕΝ., μας μίλησαν.
Ο Πάνος Κορφιάτης από τη νεολαία του ΣΥΝ. δήλωσε :“Όταν ο κόσμος της εργασίας και της νεολαίας έρχεται αντιμέτωπος με την πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαίωμα οι φοιτητικές εκλογές δεν μπορούν πάρα να αποτελέσουν μια πολιτική μάχη αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ανάγκη για αντίσταση στο «μονόδρομο» της κοινωνικής ισοπέδωσης .”, ενώ ο Δημήτρης Μπάρκας από τη ΔΕΑ μας είπε: “Στις φετινές εκλογές πρέπει να “μαυριστούν” μαζικά οι πολιτικές επιλογές κυβέρνησης, ΔΝΤ, ΕΕ και καπιταλιστών. Καλούμε τους φοιτητές να γυρίσουν την πλάτη σε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, στην αποπολιτικοποίηση που καλλιεργούν.Να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές “δημοψήφισμα” ενάντια στα μέτρα που ισοπεδώνουν τη ζωή μας και τις κοινωνικές κατακτήσεις, “δημοψήφισμα” αντίστασης.”
Καλό βόλι..

"Το θέατρο έχει τη δύναμη να κινητοποιεί το συναίσθημα των ανθρώπων."




Η Μάνια Παπαδημητρίου σκηνοθετεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου την συγκλονιστική ιστορία της Rachel Corrie, με τη Δήμητρα Σύρου να ερμηνεύει το ρόλο της Αμερικανίδας ακτιβίστριας και τη συμμετοχή της Μάρως Αγρίτη.
Στις 16 Μαρτίου 2003 η 23χρονης Αμερικανοεβραία ακτιβίστρια Rachel Corrie συνθλίβεται από μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού στην προσπάθεια της να εμποδίσει τις κατοχικές δυνάμεις που κατεδάφιζαν τα σπίτια άμαχων Παλαιστινίων. Οι Α. Ρίκμαν και Κ. Βάινερ συγκέντρωσαν τα ημερολόγια,τις επιστολές και τα e-mailς που έστελνε στους δικούς της με μορφή θεατρικής παράστασης υπό τον τίτλο "Το Όνομά μου Είναι Rachel Corrie".Έτσι η φωνή της ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο καταγγέλοντας την κατοχή της Παλαιστίνης και της γενοκτονίας που διαπράττει το Ισραήλ με την υποστήριξη δυτικών και όχι μόνο δυνάμεων.

Συνέντευξη: Ξένια Πηρούνια-Mαρία Σιδηροπούλου

Ξ.Π.: Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie” είχε ήδη ανέβει στο Φούρνο το 2007. Τι σας έκανε να την ξαναανεβάσετε;
Μ.Π.: Πρωτοήρθα σε επαφή με το κείμενο το 2003 -πολύ πριν την παράσταση που ανέφερες- όταν πρωτοέβαλα κάποια κομμάτια του σε μια δική μου που λεγόταν “Βερολίνο-Τελ Αβιβ πτήση 1933-2003”. Απλώς τότε ήταν κλειστά τα δικαιώματα και δεν μπορούσα να τα πάρω. Όταν τα δικαιώματα ήρθαν τα παιδιά που ανέβασαν την παράσταση στο Φούρνο εγώ υποχώρησα και υποστήριξα την παράστασή τους. Τώρα που τα δικαιώματα δεν είναι πλέον «κλειστά» την ανεβάζουμε κι εμείς.


Ξ.Π.: Στη Νέα Υόρκη είχε απαγορευτεί όταν είχε ανέβει ή κανω λάθος;
Μ.Π.-Δεν είχε απαγορευτεί, είχε μπλοκαριστεί για κάποιους περίεργους λόγους που δεν ξέρουμε. Ο Pinter πάντως, η Vanessa Redgrave και 150 περίπου συγγραφείς και καλλιτέχνες έκαναν τότε λόγο για λογοκρισία.

Ξ.Π.: “Μπορούμε να συμφωνήσουμε πάνω στα πολιτικά γεγονότα και να καταλήξουμε σε εντελώς αντίθετες αξιολογήσεις” έχει πει ο Αλέν Μπαντιού. Θεωρείτε ότι η σκηνοθετική σας ματιά μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο, να τον κάνει ν’ αλλάξει την στάση απέναντι στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων;
Μ. Π.: Ναι το πιστεύω αυτό πάρα πολύ. Το θέατρο έχει τη δύναμη να κινητοποιεί το συναίσθημα των ανθρώπων. Μπορεί να ζούμε σε μια εποχή που λένε ότι το να κρίνεις συναισθηματικά είναι λάθος όμως το συναίσθημα είναι ο μόνος δρόμος για να ξέρεις πιο είναι το δίκαιο και πιο το άδικο. Κι όταν αυτό ενεργοποιηθεί σε σημείο που δε μπορείς να το αγνοήσεις, τότε η πράξη στην οποία σε οδηγεί αποκτά μεγάλη δυναμική. Το θέατρο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά να επηρεάσει το θεατή σίγουρα το μπορεί.



.Ξ.Π.: Πιστεύετε ότι το πολιτικό θέατρο στην Ελλάδα είναι περιθωριοποιημένο;
Μ. Π.: Ναι και γι’ αυτό έχει φροντίσει η mainstream αγορά του μάρκεντινγκ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς συγγραφείς, ο Μπέρτολντ Μπρεχτ κοστίζει τόσο ακριβά να τον ανεβάσεις.

Ξ.Π.: Αρα είναι μύθος ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για αυτό το θέατρο και ψάχνει κάτι απλώς για να “ξεσκάσει”.
Μ.Π.: Μα πιστεύω ότι είναι μύθος ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για όλα τα πράγματα. Από τη δική μου γνώση για τα πράγματα την απολύτως πρακτική το «εναλλακτικό» ο κόσμος το ψάχνει σαν τρελός αρκεί να γράφουν ότι υπάρχει. Όταν είναι μπλακ λίστ στις εφημερίδες και μπλακ λιστ και στα ηλεκτρονικά μέσα από πού θα το μάθει;

Ξ.Π.: Στην παράσταση συμμετέχει και η Μάρω Αγρίτη ως δεύτερο σιωπηλό πρόσωπο. Συμβολίζει η παρουσία της το χρόνο, τον επόμενο μάρτυρα ας πούμε;
Μ.Π.: Όχι ακριβώς αυτόν που δεν θα γίνει μάρτυρας ποτέ αλλά που είναι απαραίτητος για να ακουμπήσει αυτή η ιστορία. Είναι το «άλλο» , η σκιά του προσώπου, εμείς που μαθαίνουμε την ιστορία, που εμπνεόμαστε από αυτήν αλλά δεν έχουμε τα κότσια να κάνουμε το ίδιο, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι γινόμαστε καλύτεροι εξαιτίας του ότι υπήρξε ένας άνθρωπος που έκανε αυτό.

Ξ.Π.: Γίνεται μια πολύ σοβαρή προσπάθεια τώρα με την αποστολή που θα επιχειρήσει να σπάσει το αποκλεισμό της Γάζας για δεύτερη φορά.
M.Π.: Ναι έτσι πιστεύω.

Ξ.Π.: Το ότι ο κόσμος αρχίζει να συμμετέχει σ΄αυτήν την υπόθεση ενεργά είναι παρήγορο.
Μ.Π. :Αν ήμαστε πολλοί ή εν πάσει περιπτώσει αν εμπνεόμασταν από την υπόθεση της Ρειτσελ ο κόσμος θα ήταν λίγο καλύτερος. Στα τελευταία e-mails που έχει γράψει αυτή η κοπέλα λέει ότι πετυχαίνει το σκοπό της, να σταματήσουν τις κατεδαφίσεις. Είναι πολύ σημαντικό το μήνυμά της καθώς μας ξαναδημιουργείται η αίσθηση ότι ο αγώνας δεν είναι χωρίς νόημα.

Ξ.Π.: Είναι όμως σημαντικό για τους Παλαιστίνιους να νοιώθουν έμπρακτα τη διεθνή αλληλεγγύη, να νοιώθουν ότι δεν είναι ξεχασμένοι σε μια Λωρίδα κι ότι δεν παλεύουν μονάχοι…
M.Π.:Όταν συζητάς με Παλαιστίνιους το πρώτο πράγμα που σου λένε είναι μιλάτε, μη σταματάτε να μιλάτε, να ενημερώνετε όσο και όπως μπορείτε...

Ξ.Π.: Το γεγονός ότι η Ρέιτσελ είναι Εβραία δυσκολεύει να χαρακτηρίσουν το έργο αντισιωνιστικό και να ξεμπερδέψουν μαζί του...
Μ.Π.:Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να υπάρχει το μεγάλο αστέρι στον τοίχο , είναι πολύ σημαντικό. Βλέπω στο έργο μια σύγχρονη Άννα Φρανκ, η δυναμική του προσώπου της Ρέιτσελ είναι δυναμική της Άννας όταν δεν επιτρεπόταν να μιλάμε γι΄αυτό. Ενα πρόσωπο σαν τη Ρέιτσελ Κόρι που είναι και Εβραία, λειτουργεί με τη δυναμική που λειτουργούσε η Άννα Φρανκ όταν παίχτηκε το έργο, τότε που ήταν σα να μιλάς για κάτι κρυφό, κάτι που δε λεγόταν το ξέραμε όμως όλοι ότι ήταν έτσι. Και να που μια νεαρή Εβραία πάλι, μας ξεναγεί σ΄αυτό το μυστικό σύγχρονο «ολοκαύτωμα».

Ξ.Π.: Η διεθνής Κοινότητα γιόρτασε την πτώση του τείχους και… φτιάχτηκε το τείχος του Ισραήλ.
Μ.Π.: Ναι. Ήταν το ΄87-΄89 όταν άρχισε όλη αυτή η ιστορία. Να συζητάμε δηλαδή για την ενοχοποίηση της Γερμανίας και άρα τη σιωπή της η οποία στη συνέχεια σήμανε την απενοχοποίηση του Ισραήλ για το τι επρόκειτο να κάνει στην Παλαιστίνη. Βέβαια αυτό άμα το πεις θεωρείσαι πολύ ακραίος, αλλά εγώ αυτό πιστεύω.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΥΡΟΥ


Ξ.Π.: Η Ρέιτσελ είναι μια κοπέλα καθημερινή χωρίς έντονη πολιτική δραστηριότητα .Έχει τα αγόρια της, τις σπουδές της, τα ενδιαφέροντά της και φτάνει στο σημείο να γίνει μια “αμερικανίδα μάρτυρας”. Η πολιτικοποίησή της διαφέρει από αυτή της ελληνικής νεολαίας δεν είναι έτσι;
Δ.Σ.: Η Rachel είναι μια κοπέλα σαν οποιαδήποτε άλλη στη Αθήνα, στην Αμερική ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Δεν ήταν ακτιβίστρια από πάντα, δεν ήταν αριστερή δηλωμένη δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα. Είχε κοινωνική αντίληψη και συνείδηση, είχε προβληματισμούς έντονους για την ηλικία της, ήταν μόλις 23 χρονών όταν πήγε στη Γάζα. Ήταν υποψιασμένη αλλά από τη στιγμή που έκανε αυτό το βήμα, η πραγματικότητα ήταν τόσο έντονη, και εξωφρενικά άδικη που δεν μπορούσε να σταματήσει να μιλάει και να μάχεται. Κι αν ζούσε θα συνέχιζε να το κάνει ακόμα.